Foster, Jodie (1962)

68647886Als één van de meest gewaardeerde filmactrices van haar generatie, is Jodie Foster al decennialang een holebi-icoon. Toch bevestigde ze nog maar onlangs haar eigen lesbianisme.

Van buitenaf is er altijd al grote interesse geweest voor het privéleven van Jodie, maar steeds weigerde ze in interviews om over haar privéleven te praten. Jarenlang, toen haar lesbianisme een publiek geheim was in de filmindustrie, vroeg de holebi-pers haar tevergeefs om publiek uit de kast te komen.

Jodie’s kwajongensachtige acteerrollen als kind en de sterke hoofdpersonages die ze als volwassen vrouw neerzette, zorgden altijd al voor geruchten over haar vermeende seksuele geaardheid, vooral dan bij haar grote schare aan lesbische fans. Af en toe dook er een foto op van Jodie samen met haar levensgezel, de producer Cydney Bernard, samen met Jodie’s kinderen. En hoewel het koppel nooit samen naar premières of naar festvals ging in de Verenigde Staten, deden ze dit wel vaak in Frankrijk. Daarbij komt nog dat Jodie in een paar interviews sprak over haar “partner” zonder dat ze uitlegde wat of wie ze daarmee bedoelde.

In december 2007, toen ze op een evenement de ‘Sherry Lansing Leadership Award’ mocht in ontvangst nemen als erkenning voor haar werk in de filmindustrie, sprak Jodie eindelijk over haar partner, die al 15 jaar haar levensgezel was. Ze dankte haar “… prachtige Cydney die bij me blijft door slechte en goede tijden”.

Deze onthulling was voor niemand een verrassing en de raadselachtige actrice, regisseuse en producer leek niet onder de indruk te zijn van de persaandacht die haar openbare coming-out kreeg.

Jeugd

Alicia Christian “Jodie” Foster werd geboren op 19 november 1962 in Los Angeles. Ze startte haar carrière op haar derde in een reclamefilmpje. Haar moeder, Brandy, had Buddy Foster (Jodie’s oudere broer) meegenomen naar een auditie voor het reclamefilmpje maar toen de producers waren enkel in Jodie geïnteresseerd. Jodie werd als snel het favoriete kindsterretje van Amerika en ze was te zien in bijna vijftig reclamefilmpjes voor haar moeder haar auditie liet doen voor meer serieuze rollen.

Jodie en haar broers en zussen werden opgevoed door een alleenstaande moeder, Evelyn ‘Brandy’ Ella Almond Foster. Haar vader, Lucius Fisher Foster III, een gepensioneerde luchtmachtofficier die later vastgoedmakelaar werd, verliet zijn vrouw voor Jodie werd geboren.

Jodie’s moeder onderhield haar gezin door te werken als filmproducer. Jodie’s broer Buddy was te zien in reclamefilmpjes en televisieshows en hielp zo om het gezin financieel te ondersteunen. Maar toen zijn carrière begon te verflauwen, begon Brandy Foster haar dochter te managen. Ze koos koos slimme rollen voor haar dochter en was altijd in de buurt van de televisie- en filmsets. Ze ging zo ver dat men er haar van beschuldigde haar begaafde dochter uit te buiten.

Jodie zelf echter vindt niet dat ze werd uitgebuit door haar moeder. Ze legt uit: “Mijn moeder en ik praten samen over alles. Dat was onze band. Dat was onze connectie. Tussen vier muren werd over alles gediscussieerd. Misschien heb ik geen normale jeugd gehad, maar ik denk wel dat ik een zeer gezonde jeugd heb gehad.

In 1968 debuteerde Jodie als televisieactrice in een episode van “Mayberry R.F.D.”. Ze was ook af en toe te zien als Joey Kelly, de vriendin van Eddie in “The Courtship of Eddie’s Father”.

In 1970 maakte ze haar filmdebuut in de televisiefilm “Menace on the Mountain”. Tijdens de jaren 1970 speelde ze ook in verschillende Disney-films, o.a. in “Napoleon and Samantha” (1972), “One Little Indian” (1973), “Freaky Friday” (1976) en in “Candleshoe” (1977). Ook was ze samen met Christopher Connelly te zien in de serie “Paper Moon” (1974).

In 1976 was ze samen met Martin Sheen te zien in “The Little Girl Who Lives Down the Lane” in een regie van Nicholas Gessner en was ze gastvrouw van “Saturday Night Live” op haar 14de. In hetzelfde jaar werd ze genomineerd voor een Oscar voor haar opzienbarende rol als tienerprostituée in de film “Taxi Driver” van Martin Scorsese. Ze kreeg ook twee BAFTA Awards (de Britse Oscars) in 1976 voor Beste Nieuwkomer en Beste Actrice in een Bijrol in de musical “Bugsy Malone” van Alan Parker.

Naast acteren werkte Jodie als tiener ook even als zangeres en bracht ze twee singles uit in Frankrijk in 1977.

Jodie’s aantrekkingskracht als actrice komt door haar verscheidenheid, ze overtuigt in alle soorten van films – van thrillers tot science fiction – en haar gave om zowel komische en dramatische rollen te vertolken. Ook slaagt ze er telkens in om zich te vereenzelvigen met de sterke vrouwelijke personages die ze speelt. Ze leerde zichzelf acteren en ze is geen ‘methode-actrice’, maar ze heeft instinctieve gave waardoor ze haar rollen echt kan beleven. Een reden waarom ze haar rol als tienerprostituee in “Taxi Driver” met zoveel verve vertolkte is volgens Jodie: “Het was de eerste keer dat iemand me vroeg om een personage te creëren die absoluut niets met mijzelf te maken had.”

Als kindactrice zorgen het kwajongensachtige gedrag en de brutale uitspraken van Jodie dat ze het idool werd van heel wat jonge meisjes. Haar regisseurs daarentegen gaven haar de bijnaam “BLT” (Bossy Little Thing) omdat ze al van jongs af aan niet verlegen om opmerkingen te maken als ze vond dat iets niet goed werd gedaan.

Ze was altijd heel duidelijk over wat ze wel en niet zou doen in films en daardoor kreeg ze respect. Haar praktische houding tegenover filmwerk zorgde ervoor dat ze gemakkelijk was om mee te werken en haar intelligentie en toewijding was een verademing voor regisseurs. Als volwassene koos Jodie ervoor om sterke vrouwelijke rollen neer te zetten. Dit samen met haar reputatie van ontzettend intelligent te zijn en een duidelijk politieke bewustzijn te hebben zorgden ervoor dat ze een icoon werd voor de holebi-gemeenschap.

Yale

Ondanks haar hectische acteercarrière volgde Josie les aan de Lycée Français in Los Angeles. Ze beëindigde er haar studies in 1980 en ze deed de filmindustrie daveren toen ze aankondigde dat ze haar carrière op een laag pitje wilde zetten om Engelse literatuur te gaan studeren aan de Universiteit van Yale. Ze studeerde magna cum laude af van Yale in 1985.

Terwijl ze aan Yale studeerde, was Foster te zien in “The Hotel New Hampshire” (1984) van Tony Richardson en in verschillende andere films zoals “The Blood of Others” (1984) door Claude Chabrol. In deze film was ze de eerste Amerikaanse actrice sinds Jane Fonda die haar eigen rol in het Frans dubde. Dit doet Jodie trouwens nog altijd.

In 1981, toen Jodie aan Yale studeerde, probeerde John Warnock Hinckley Jr. – een geesteszieke man – om President Ronald Reagan te vermoorden in een poging om indruk op haar te maken. Hij was er in geslaagd om haar terug te vinden op Yale, hij stuurde haar brieven en probeerde zelfs om naar haar te telefoneren.

Net na de moordpoging kwam Jodie in een mediastorm terecht en werden er allerlei vragen over haar privéleven op haar afgevuurd. In 1982 stuurde Foster een videoband naar de rechtszaal waar Hinckley terechtstond. Op de band zegt ze: “Ik heb geen enkele relatie met John Hinckley”.

Dit incident maakte Jodie erg bang, vooral toen een andere geesteszieke man er in slaagde om tussen het publiek plaats te nemen tijdens een toneelstuk dat werd opgevoerd in Yale en waar Jodie in meespeelde. Beide stalkers dreigden ermee om Jodie te vermoorden en Jodie begon haar privéleven af te schermen voor alles en iedereen. Tot op vandaag weigert ze om interviews te laten afnemen waarin Hinckley zal worden vermeld. Echter, de moed die ze toonde tijdens het Hinckley-indicent, zorgde ervoor dat het Amerikaanse publiek nog meer van haar ging houden.

Volwassen

Jodie slaagde er in om een succesvolle overgang te maken van kindactrice naar volwassen actrice, maar dit ging niet zonder slag of stoot. Nadat ze te zien was in enkele financieel minder succesvolle films, werd ze gedwongen om auditie te doen voor haar doorbraakrol als volwassen actrice in de film “The Accused” (1988) van Jonathan Kaplan.

In deze film speelt ze een arbeidersvrouw die door een groep cafégangers wordt verkracht terwijl anderen hen toejuichen. Met de hulp van een advocaat vertolkt door Kelly McGillis, slaagt het personage er in om de omstanders te vervolgen. Haar rol zorgde ervoor dat ze haar eerste Oscar won voor Beste Actrice en haar eerste Golden Globe-award.

In 1992 won Jodie opnieuw een Oscar en een Golden Globe Award voor Beste Actrice voor haar vertolking van een FBI-agente die hulp zoekt bij de seriemoordenaar Hannibal Lecter (Anthony Hopkins) om een andere seriemoordenaar op te sporen in de film “The Silence of the Lambs” van Jonathan Demme. De film zorgde voor een ophef in de holebi-gemeenschap omdat de seriemoordenaar werd neergezet als een homoseksuele gek. Homo’s protesteerden tijdens de Oscars en eisten dat Jodie uit de kast zou komen.

In 1992 stichtte Jodie Egg Pictures, een productiemaatschappij die onafhankelijke films maakt. Als invloedrijke persoon in Hollywood begon Jodie haar aandacht te rechten op regie en productie. Haar eerste regiewerk, naast wat werk voor televisie, werd het geprezen drama “Little Man Tate” (1991) waarin ze moeder speelt van een hoogbegaafd kind en de zwarte komedie “Home for the Holidays” (1995) over een excentrieke familie (met o.a. Holly Hunter en Robert Downey Jr.)

De films waarvoor Jodie als producer optrad zijn o.a. “Nell” (1994) van Michael Apted, waar ze Oscar-nominatie en een ‘Screen Actors Guild’-award mee verdiende voor haar portrettering van een jonge vrouw die door haar moeder wordt opgevoed in een afgelegen hut; “Home for the Holidays” (1995), “The Dangerous Lives of Altar Boys” (2002) van Peter Care (waarin ze een non vertolkt) en “The Brave One” van Neil Jordan.

Het was op de set van “Somersby” (1992) van John Amiel, waarin ze de vrouw speelt van een veteraan van de Amerikaanse burgeroorlog die terugkeert na lang afwezig te zijn, dat Jodie kennismaakte met Cydney Bernard.

Andere succesvolle films met Jodie zijn o.a. “Contact” (1997) van Robert Zemecki en “Inside Man” (2006) van Spike Lee. Ze blijf een actieve carrière hebben als actrice, regisseuse en producer.

Trevor Project

Hoewel Jodie weigert om te praten over haar privéleven en antwoordt ze nooit op geruchten over haar privéleven, toch is ze één van de grootste geldschieters van het ‘Trevor Project’. Dit is een telefonische dienst voor jonge holebi’s en transgenders die werd gesticht door Jodie’s goede vriend, wijlen Randy Stone, die ook uitvoerend producer was van het door Jodie geregisseerde “Little Man Tate” in 1991.

In 1994 was Jodie de eerste grote donateur voor de kortfilm “Trevor”, over een tiener die probeert om zelfmoord te plegen nadat hij beseft dat hij misschien homo is. De film, geregisseerd door Peggy Rajski, in een co-productie met Randy Stone, won een Oscar in 1995.

Besluit

Jodie heeft twee zonen, Charles Bernard Foster (1998) en Kit Bernard Foster (2001). Tot recent woonde ze samen met Cydney Bernard in Los Angeles. Echter op 15 mei 2008 verscheen in ‘The Daily Reporter’ dat Jodie haar relatie met Cydney had beëindigd. Aanleiding hiervoor zou Jodie’s affaire zijn met Cynthia Mort, die meeschreef aan “The Brave One”.

Zoals gewoonlijk zei Jodie niet over haar privéleven en ze zal waarschijnlijk nooit met de pers praten over haar liefdesleven noch zal ze ergens deelnemen aan een gaypride.

Toen ze in 2007 de ‘Sherry Lansing’-award kreeg voor haar inzet in de filmindustrie, merkte Jodie op dat ze zich niet erg machtig voelde: “Ik voel me fragiel… onzeker, ik zie het bos door de bomen niet meer…” Ze omschreef zichzelf zelfs als “gek”.

Toch is Jodie één van de weinige vrouwen die wordt beschouwd als een betrouwbare ster en als een goede regisseuse en producer. En ze bekleedt een unieke plek in de wereld van de commerciële film.

Met al de prijzen die ze won, lijkt het alsof Jodie niet meer hoeft te bewijzen, maar we mogen aannemen dat ze zich zal blijven inzetten om interessante films te maken.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.