Gayworld.be

Gus Van Sant, één van de meest opvalende talenten uit het onafhankelijke cinemagebeuren van de afgelopen 15 jaar, was op nuchtere wijze onthullend over zijn seksuele geaardheid. Het meest opvallend is de prozaïsche wijze waarop hij homoseksualiteit in zijn werken weergeeft.

In de tijd dat Hollywood nog steeds behoedzaam omging met het onderwerp homoseksualiteit, dook Van Sants’ goedkope film “Male Noche (1985)” met ontwapenende openhartigheid op in de schoot van het oprijzende holebifestivalgebeuren.

De film, die gebaseerd was op de toen nog niet gepubliceerde geschriften van dichter Walt Curtis uit Portland (Oregon), vertelt over de onbeantwoorde liefde van een winkelbediende van een drankwinkel uit de achterbuurt (Tim Streeter) voor een Mexicaanse straatloper (Doug Coyote) en zijn meer seksueel beschikbare kameraad straatloper (Ray Monge). De film die opgenomen werd in 16 mm wit en zwart geeft blijk van een opvallend zelfvertrouwen en ook van  dapperheid.

Van Sants’ zelfvertrouwen en moed kwamen hem goed van pas in zijn carrière die een beetje van alles omvatte, gaande van films met opvallende supersterren zoals Sean Connery tot muziekvideo’s voor groepen zoals de Red Hot Chili Peppers en Hanson, alsook een volkomen bizarre shot-for-shot (bijna identieke) remake van Alfred Hitchcocks’ klassieker uit 1960 “Psycho (1998)”, en zulke intens persoonlijke korte werken zoals de taboe film “Five Naked Boys with a Gun (1992)”.

Lees verder »

Tien personen, tien dagen, tien verhalen per dag. Honderd verhalen over liefde, begeerte, hoop, geloof en woede. Dat is de Decamerone van Boccaccio. Eeuwenoud en toch eigentijds. In al deze verhalen staat de mens centraal, met zijn kracht en zwakheid, zijn lef en lafheid, zijn idealisme en cynisme, zijn liefde en haat, zijn gevoeligheid en wreedheid.

De Decamerone is een belangrijke schakel in ons literaire erfgoed, een goudmijn aan bijzondere verhalen. Met respect voor inhoud, sfeer en taalkleur bewerkte Ed Franck de beste vijfentwintig verhalen voor een hedendaags publiek. Afwisselend wijs, pikant, komisch, ontroerend of maatschappijkritisch, stuk voor stuk boeiende verhalen.

Met “Verboden liefdes” is Ed Franck niet aan zijn proefstuk toe. Eerder bundelde hij de klassieke liefdesverhalen van Romeo en Julia, Tristan en Isolde en vele anderen in Hou van mij. Zijn Veel verdriet voor één hart is een prachtige prozabewerking van vier tragedies van Shakespeare. Ook nu zorgt topillustrator Carll Cneut voor expressieve prenten bij elk verhaal. De fascinerende wereld van de Decamerone komt opnieuw tot leven in deze prachtige bundel. Een meesterlijke bewerking van een klassieker.

Verboden liefdes door Ed Franck
Uitgeverij Davidsfonds, €24,95, ISBN 978-90-6306-600-0

Regisseur Frank Van Laecke en choreograaf Alain Platel brengen op het 64ste Festival van Avignon in de voorstelling ‘Gardenia’ negen travestieten en transseksuelen uit het Gentse voor het voetlicht. Ondanks hun hoge leeftijd worstelen deze dansers en acteurs nog steeds met identiteitsproblemen. Anderzijds bruisen ze van levensenergie.

Les Ballets C de la B
Met Les Ballets C de la B herneemt Platel in juli ‘Out of Context’ in de Zuid-Franse stad. Het programma van het festival staat op www.festival-avignon.com.

Anne Teresa de Keersmaeker
Anne Teresa de Keersmaeker stelt in de binnentuin van het Celestijnenklooster haar nieuwe dansproductie voor, die geïnspireerd is op de ‘ars subtilior’. Deze meerstemmige muziekvorm bloeide op het einde van de 14de eeuw, toen er zowel pausen waren in Rome als in Avignon. Het Grote Schisma veroorzaakte destijds een crisis in de katholieke Kerk.

Guy Cassiers
In het Operatheater speelt het Toneelhuis ‘De Man zonder eigenschappen I’ van Robert Musil. De auteur analyseert de teloorgang van de huidige samenleving. Guy Cassiers omkadert de tekst met symbolische beeldfragmenten uit ‘Het Laatste avondmaal’ van Leonardo da Vinci en ‘De intocht van Christus in Brussel’ van James Ensor.

Bal onder beroemde brug
De Zwitserse theatermaker en medecurator Christoph Marthaler opent deze editie van het festival van Avignon met ‘Papperlapapp’ in het Palais des Papes. Hij laat het monumentale gebouw voor zich spreken in zijn historische terugblik. Op het erepodium wordt ook Shakespeares ‘Richard II’ opgevoerd. Dit werk prijkte al op de affiche van het eerste festival in de Provencestad. Op 14 juli animeert Rodolphe Burger voor de eerste maal een FestivalBal onder de beroemde Pont d’Avignon.

(bron: hln.be)

Kabuki, een klassieke Japanse theatervorm waarbij gewone of komische thema’s gebruikt worden, met buitengewone kostuums, gestileerde bewegingen, muziek en dans, en met enkel mannelijke acteurs, kent tot op vandaag succes. Aanvankelijk was dit het uitstelraam voor vrouwelijke prostituees alsook jongens die in de prostitutie zaten.

Liefde voor jongens was een vaststaand gegeven in het oude Japan. De liefde voor een chigo (een jongen tussen 10 en 17 jaar oud) door boeddhistische priesters was een traditie, zoals ook de liefde voor een wakashu (een jongeman tussen 13 en 20 jaar oud) door samoerai strijders in het oude Griekenland. Shudo, het liefhebben van jongemannen, werd een belangrijk onderdeel van de Kabuki literatuur.

Tegen het begin van de zeventiende eeuw, na een lange burgeroorlog, nam de macht van de samoerai af en kwam er een handelsklasse ten tonele. Voor het vermaak van de handelaars werden er dansen en dramatische nummers, vaak met vrouwelijke prostituees, opgevoerd in Kyoto, Edo en Osaka. Samoerai en hofaristocraten mochten hierop niet aanwezig zijn, maar ze verkleedden zich om zich toch te kunnen voegen bij het vurige publiek.

De illegale klassenmenging en het dodelijke geweld veroorzaakt door jaloezie over prostituees verstoorden de rust. Als antwoord hierop begon de gealarmeerde Tokugawa overheid in 1629 met het verbannen van vrouwen van het kabuki toneel.

Lees verder »

"Vingarne" is de eerste bekende homofilm

Europese films zijn zeer invloedrijk geweest in de vormgeving van de geschiedenis van de holebicinema. Gedurende de eerste 30 jaren van het bestaan van de cinema (ongeveer van de jaren 1920 tot de jaren 1950) bevatten Europese films, net als hun Amerikaanse tegenhangers, zelden eerlijke, niet-bevooroordeelde voorstellingen van homoseksuele en lesbische personages en/of behandelden ze homoseksualiteit zelden als een ernstig thema.

Naarmate houdingen en ideeën in Europa zich doorheen de jaren 1960 en 1970 echter ontwikkelden, werden de levens en de cultuur van holebiseksuele mannen en vrouwen zichtbaarder, en films over seksueel gedrag werden explicieter. Bijgevolg waren filmregisseurs van holebiseksuele films in vele Europese landen in staat hun persoonlijke gevoelens op het scherm te brengen, waardoor ze zowel op artistiek als op sociaal vlak belangrijke films met holebigerichte onderwerpen uitbrachten. Hoewel een waaier aan verschillende stijlen waar te nemen valt, en heel wat gevarieerde onderwerpen aan bod kwamen, kunnen toch enkele gezamenlijke thema’s gevonden worden in vele Europese holebifilms, zoals conflicten tussen klassen en generaties, de benarde situatie van gemarginaliseerden, en het verlangen naar liefde en vrijheid in een onderdrukkende samenleving.

Lees verder »

Een vrouwenstem reciteert de veertien sonnetten van Shakespeare terwijl een man op zoek gaat naar zijn hartenwens. De muziek is etherisch, de achtergrond vaak elementair: grote en kleine rotsen, de zee, mist en een tuin. De man volgt zijn liefde. Maar eens moet hij, volgens het sonnet, weten wat zijn bewustzijn is. Dus, voor hij samen kan zijn met zijn geliefde, moet hij zichzelf reinigen. Hij neemt een bad met een getatoeëerde figuur, en vernedert zichzelf in de aanwezigheid van dit wezen. Uiteindelijk wordt hij verenigd met zijn vriend.

Een bewegend schilderij

Zoals zoveel werken van Jarman, heeft deze film geen conventionele vertelstijl. Het is eerder een montage van beelden, muziek en stem. De film kreeg zijn uiteindelijke vorm door de originele filmbeelden door een scala aan verschillende visuele processen te onderwerpen waardoor het resultaat lijkt op een bewegend olieschilderij.

De hypnotiserende en vaak homo-erotische beelden, samen met de etherische muziek en de vrouwenstem die de liefdessonnetten van Shakespeare voorleest, doet je bijna in trance komen. Aan het einde van de film zal je je op een ander niveau van bewustzijn voelen.

Deze film is een aanrader voor zij die houden van experimentele film, anderen zullen zicht storen aan het gebrek van een plot.

Regie: Derek Jarman
Verhaal: William Shakespeare
Cast: Dave Baby, Timothy Burke, Simon Costin, Christopher Hobbs, Philip McDonald, Toby Mott, Steve Randall, Robert Sharp, Tony Wood, e.a.
Release: 1985

Prospero, een machtige tovenaar, leeft samen met zijn maagdelijke dochter Miranda op een afgelegen eiland. Hij is in ballingschap, verdreven uit zijn hertogdom door zijn machtswellustige broer en de Koning van Napels. De voorzienigheid brengt deze vijanden samen; met de hulp van zijn vazal, de geest Ariel, roept Prospero een storm op om het Italiaanse schip te vernietigen. De zoon van de koning, die denkt dat alle anderen dood zijn, wordt de gevangene van Prospero en verliefd op Miranda. Zij wordt verliefd op hem. Prospero’s broer en de koning zwerven rond op het eiland, net zoals een dronken kok en een matroos. Zij spreken af met Caliban, de beestachtige slaaf van Prospero, om Prospero te vermoorden. Prospero wil triomferen, Ariel wil zijn vrijheid terug, Miranda wil een echtgenoot en de matrozen willen dansen…

Homo-theorie in de praktijk

“The Tempest” lijkt één grote homoseksuele fantasie: campy kostumering, een glorieuze naakte Ferdinand, seksuele spanning tussen Ariel en Prospero en als finaal hoogtepunt een groep mannen in spannende matrozenpakjes die de horlepiep dansen.

In het begin van de film moet je wat wennen aan deze aanpak van Derek Jarman, echter na een tijdje gaat het wat vervelen en je bent bijna opgelucht wanneer de laatste scène voorbij is.

Toch blijft “The Tempest” een interessante interpretatie van het toneelstuk van William Shakespeare.

Regie: Derek Jarman
Verhaal: William Shakespeare
Cast: Peter Bull, David Meyer, Neil Cunningham, Heathcote Williams, Toyah Willcox, Richard Warwick, Karl Johnson, Jack Birkett, Christopher Biggins, Peter Turner, Ken Campbell, Elisabeth Welch, Claire Davenport, Kate Temple, Helen Wellington-Lloyd, e.a.
Release: 1979

Wat zijn fans er ook van denken, “Henry V” lijkt Shakespeare onwaardig. 90% van het werk bestaat uit dialogen waarbij ofwel Engelse soldaten zeggen wat ze zullen doen met de Fransen of waarin Franse soldaten vertellen wat ze zullen doen met de Engelsen. Dit wordt gevolgd door enkele vechtscènes waarna de Engelsen pochen over hoe ze erin geslaagd zijn om te doen wat ze gezegd hebben en de Fransen jammeren over hun bluf. Dan probeert Shakespeare plots om er een liefdesverhaal van te maken, iets waarvan in al het voorgaande geen sprake was.

De taal die gebruikt wordt in het stuk is typisch voor Shakespeare, wat nog het beste van al is. De beschrijving van Henry V is tamelijk leuk maar niet genoeg om dit oninteressante verhaal te redden.

Waarom dit stuk beschreven wordt als één van de beste historische toneelstukken van Shakespeare, is niet te begrijpen.

Henry V door William Shakespeare

“The Two Noble Kinsmen” werd enkel voor een deel door Shakespeare geschreven. De eerste auteur was John Fletcher. In plaats van samen met hem te werken, herschrijft Shakespeare het stuk hier en daar. Het resultaat is dat er twee verschillende verstelstijlen zijn en twee verschillende verhaalontwikkelingen. Het onderliggende verhaal leunt dichtbij het bekende “Knight’s Tale” van Geoffrey Chaucer. Het resultaat is dat je een driedubbel beeld krijgt: dat van Shakespeare, dat van zijn mede-auteur en dat van Chaucer.

“Knight’s Tale” is een verhaal dat voornamelijk gaat over ridderlijkheid, liefde en spiritualiteit. “The Two Noble Kinsmen” gaat eerder over psychologie en menselijke emoties. Net zoals in de andere toneelstukken van Shakespeare, toont dit stuk aan hoe, als we ons niet kunnen beheersen, tegengestelde emoties problemen kunnen veroorzaken. In dit geval gaat het over twee neven, Palamon en Arcite, die ruzie met elkaar maken omdat ze beiden verliefd zijn op Emilia, de zus van Hertog Theseus. Het stuk gaat dieper in over hoe hun fatale passie voor Emilia beter gebruikt zou kunnen worden. Het dilemma kan slechts opgelost worden als één van hen verdwijnt. Hierdoor komt Emilia in een onmogelijke situatie want als ze met één van de neven huwt, betekent dit de dood voor de andere. Ze vindt ze beiden aantrekkelijk en ze voelt zich zeer ongemakkelijk omdat ze beiden van haar houden.

In een nevenverhaal wordt de dochter van de cipier verliefd op Palamon en zet ze het leven van haar vader op het spel. Als haar liefde niet beantwoord wordt, wordt ze gek als ze beseft wat ze gedaan heeft. Enkel door dieper in te gaan in haar waanideeën, kan ze de anderen bereiken.

Lees verder »

Hoewel Sir Ian McKellen zeker niet de eerste homoseksuele Britse onderdaan is die door zijn vorst tot ridder wordt geslagen, desalniettemin is hij de eerste om dit ereteken te ontvangen na een publieke bekendmaking van zijn homoseksualiteit. Ironisch genoeg werd McKellens ridderschap een grotere controversiële kwestie binnen de homoseksuele culturele gemeenschap dan daarbuiten.

Ian Murray McKellen, wellicht de meest uitblinkende shakespeariaanse acteur van zijn generatie, werd geboren op 25 mei 1939 in Burnley, Lancashire. Hij deed zijn eerste acteerervaring op toen hij al in het humaniora zat. Hij was beursstudent aan het St Catharine’s College, Universiteit van Cambridge, en verwierf in 1961 een baccalaureaatsdiploma in het Engels.

Terwijl hij in Cambridge zat, trad hij op in verschillende dramatische studentenproducties, die hem een acteercontract opleverden in het Belgrade Theatre in Coventry, waar hij zijn professionele carrièredebuut maakte in 1961. De drie daaropvolgende jaren speelde hij een aantal zeer gevarieerde rollen in verscheidene regionale repertoiretheaters.

Hij maakte zijn Londens debuut in 1964, als Godfrey in “A Scent of Flowers” (Een Geur van Bloemen) van James Saunders, waarvoor hij beloond werd met de Clarence Derwent Award for Best Supporting Actor (Beste Bijacteur).

In 1965 maakte McKellen zijn eerste van vele verschijningen in het National Theatre, Londen, als Claudio in Franco Zeffirelli’s productie van “Much Ado About Nothing” (Veel Drukte om Niets) van Shakespeare. Zijn filmdebuut kwam er het daaropvolgende jaar in “A Touch of Love” (Een Vlaag van Liefde”) van Waris Hussein, dat een script bevatte van Margaret Drabble, een vriendin van McKellen uit Cambridge; in de film, die gebaseerd was op de roman “The Millstone” (De Molensteen) van Drabble, vertolkte McKellen een homopersonage met tegenover hem Sandy Dennis.

Lees verder »