Gayworld.be

Een 24-jarige Bulgaarse man ondergaat binnenkort een geslachtsverandering omdat hij op zangeres Lady GaGa wil lijken.

Penio Daskalov laat naast de geslachtsverandering ook andere cosmetische ingrepen uitvoeren. “Lady GaGa heeft zichzelf uitstekend in de markt gezet”, vertelt de Bulgaar aan Radaronline. “Na de operatie ben ik geen man meer, maar ook geen vrouw.”

“Ik heb al contact opgenomen met de manager van Lady GaGa, omdat ik graag een duet met haar wil opnemen.”

Penio is in Bulgarije bekend geworden door zijn deelname aan Big Brother. Hij deed zich in het programma voor als een vrouw.

(bron: hln.be

De Britse Rachel Millington, een man die als vrouw door het leven gaat en een geslachtsoperatie heeft gepland, daagt haar voormalige werkgever voor de rechter. Ze beweert dat ze ontslagen werd omdat ze op het werk verscheen in een jurk.

Vrouwenkledij
De 24-jarige Rachel Millington werd geboren als jongen en kreeg de oorspronkelijk de naam Andrew. Maar op 12-jarige leeftijd begon ze zich als vrouw te verkleden, vorig jaar besloot ze om definitief van geslacht te veranderen. Voor ze een operatie kan ondergaan die terugbetaald wordt door de Britse gezondheidszorg moet ze eerst een jaar als vrouw door het leven gaan. Lichamelijk gezien is Rachel dus nog een man, maar ze wil een operatie ondergaan en hormoneninjecties krijgen. Dus waarschuwde Millington haar bazen dat ze zou komen werken met vrouwenkleden. Ze staat in de voor de zorg van gehandicapten, nu beweert ze dat haar werkgevers haar niet steunden bij haar keuze. “Toen ik het nieuws vertelde, zeiden ze dat het wel een fase was waar ik zou uitgroeien.”

“Een week later moest ik bij mijn werkgevers komen. Ze zeiden me dat ik in mijn vrouwenkledij mijn collega’s een oncomfortabel gevoel gaf, en ik moest me bij hen verontschuldigen. Drie dagen later kreeg ik telefoontje van mijn baas dat ik niet meer moest komen werken. Ik doe niemand kwaad, mijn ontslag is niet eerlijk en belachelijk. Ik probeer gewoon mijn leven te hernemen.” Rachel heeft besloten haar ex-werkgevers voor de rechter te dagen wegens seksuele discriminatie.

(bron: hln.be)

“Te lang voor een grap, te frivool voor een serieus boek”, noemde Virginia Woolf haar zesde roman “Orlando” (1928). Desondanks, of juist daarom, werd de ‘mock-biography’ van een onsterfelijke man-vrouw haar commercieel succesrijkste publicatie. En ook haar invloedrijkste, als we het feministische essay “A Room of One’s Own” niet meerekenen. “Orlando” beleefde herdruk op herdruk, werd verfilmd en verschillende keren voor toneel bewerkt, en bleef een bron van inspiratie voor auteurs die willen spelen met de verhouding man-vrouw-maatschappij – of ze nu Jeanette Winterson heetten of Eugenides.

“Orlando” is geen boek om in je hart te sluiten, zoals Woolfs meesterwerk “Mrs. Dalloway”, dat als ontroerende oefening in ‘stream of consciousness’ een ereplaats in de literatuurgeschiedenis verdient. Maar het is niet moeilijk om te zien wat schrijvers én lezers erin aantrekt. Woolf gaf de roman de ondertitel ‘een biografie’ en kleedde het verhaal aan met biografische terzijdes en foto’s (waarvoor onder meer haar geliefde Vita Sackville-West poseerde); tegelijkertijd stak ze de draak met alle conventies, door van haar hoofdpersoon een jongen te maken die vier eeuwen leeft en halverwege in een vrouw verandert. Als Lady Orlando drinkt de edelman uit de tijd van Elizabeth I thee met de 18de-eeuwers Swift en Pope, trouwt ze met een Victoriaanse ontdekkingsreizer, en wordt ze dichter in het Londen van het Interbellum. Haar liefdesaffaires beleeft ze met figuren die net zo androgyn zijn als zijzelf, wat Woolf ruim de gelegenheid geeft voor maatschappijkritische uitweidingen over de verstikkende rollen die mannen en vrouwen in de samenleving spelen.

Lees verder »

Rich Bradford lijkt op alles 100% te scoren. Hij heeft een goede baan, een mooie auto en de perfecte vriendin, Amanda. Wat zij echter niet weet over hem is dat hij eigenlijk maar één ding wil. Zijn beste vriend Stu van op de universiteit weet wel dat Rich eigenlijk een vrouwenzot is. Op de dag dat Rich denkt dat hij eindelijk met Amanda naar bed zal gaan, wordt hij gestoord door haar homovriend David die hen betrapt. Diezelfde dag nog dumpt Amanda hem en moet Rich samen met Stu naar een reünie. Hoe kan hij alleen gaan? Al zijn voormalige schoolgenoten hebben hem altijd samen met een meisje gezien. Stu krijgt dan weer een bezoekje een ex-schoolvriend met wie hij altijd in contact is gebleven. Maar die ex-schoolgenoot is, tot grote verrassing van Stu, nu een mooie vrouw geworden, Erica. Stu brengt Erica mee naar de reünie en haar aanzien valt in de smaak bij Rich. Zal Rich op tijd beseffen dat zijn droommeisje ooit een jongen was?

Leuk verhaal, slecht gemaakt
Uitgaande van de titel van deze film  en de omslagfoto van de dvd zou je verwachten dat dit een film is gevuld met anti-homo en anti-trans grappen, maar “A Cold Day in Hell” toont ze daarentegen op een zeer aanvaardbare manier. De film is een komedie en er zit wat gelach met homo’s in, maar de grappen zijn allemaal geslaagd en er zitten ook grappen over hetero’s in. Het transseksuele meisje wordt op een zeer lieve manier in beeld gebracht. Het filmverhaal zit vol goede idee, maar het geluid in de film en de regie zijn beneden alle peil. Was deze film met een ruimer budget gemaakt dan was het nu een klassieke komedie geweest.

Regie: Christopher Picone
Verhaal: Christopher Picone
Cast: Meg Allan, Michael Familio, Richard Flight, Jonathan Lay, Johnny Mutoli, Pamela Paige, Michael Rosner, Richard Scudney, Wayne Stephens, Annika Sundin, e.a.
Release: 2007

Een narcoleptische travestiet die er naar verlangt om transseksueel te worden droomt over overdadige musicalnummers waarin zij de grote ster is.

Hoe geraak je af van 20 centimeter?
De titel “20 centímetros” duidt letterlijk op een bepaalde maat; die van het mannelijk geslachtsdeel van de inmiddels grotendeels vrouwelijke Marieta. Zij is hard aan het sparen om haar overtollige centimeters te kunnen laten verwijderen, en lijkt met haar baan in de betaalde liefde goed op weg te zijn. Ware het niet dat ze aan narcolepsie lijdt. Tijdens haar ’slaapaanvallen’ loopt ze dan wel inkomsten mis, maar het leven in haar dromen is eigenlijk veel leuker. Daar is ze op en top vrouw (meestal een echte vamp of een klassieke schoonheid) en de aantrekkelijke mannen liggen aan haar voeten. Haar kleurrijke dromen draaien om muziek; ze variëren van klassieke Hollywoodmusicals tot MTV-videoclips, inclusief uitgebreide make-up, kostuums, sets en choreografieën. Haar echte leven ziet er een stuk grimmiger uit; het leven als prostituee is niet altijd een pretje, een gewone baan vinden én houden is bijna onmogelijk, en haar liefdesleven is ook niet zonder problemen. Toch is de algehele toon van de film optimistisch, en hoewel de droomscènes soms de grens van camp vér overschrijden en de rest van de film uit z’n voegen barst van absurde typetjes en situaties, kun je bijna niet anders dan sympathie opvatten voor de onstuitbare Marieta. Dit is ook te danken aan het overtuigende acteerwerk van Monica Cervera. Dit is een actrice die niet bang is om zich kwetsbaar op te stellen, lelijk te zijn, of om de meeste liedjes in de film zélf te zingen. Ook als ze niet altijd goed bij haar stem passen.

Regie: Ramón Salazar
Verhaal: Ramón Salazar
Cast: Mónica Cervera, Pablo Puyol, Miguel O’Dogherty, Concha Galán, Pilar Bardem, Rossy de Palma, Lola Dueñas, Juan Sanz, Richard Shaw, Najwa Nimri, María Lalane, Inma Olmos, Pepa Charro, Pep Noguera, Cayetana Márquez, e.a.
Release: 2005

Het modeblad Vogue pakt uit met een opmerkelijke fotoshoot. Niet alleen poseert Lea poedelnaakt, maar is het model ook transseksueel. Givenchy ontwerper Ricardo Tisci heeft een bijzondere boon voor zijn persoonlijke assistante, Lea voordien Leo genaamd. Volgens haar beschikt de transseksueel over heel wat modetalent en oogt ze uiterst vrouwelijk met aristocratische trekjes. De dame werd door haar baas al ingezet in de herfstcampagne van Givenchy en was te zien in de Italiaanse Vanity Fair.

De modebijbel Vogue wist Lea opnieuw te strikken. Volgende maand verschijnt ze in het magazine onder de titel ‘Lea, born again’.

(bron: hln.be)

Een Indische advocate heeft een geslachtsoperatie ondergaan om een huwelijk dat haar opgelegd was door haar familie te vermijden. Dat meldt The Times of India. Na de ingreep liet de voormalige vrouw, een dertiger, aan de krant weten: “Ik voel me vrij nu. Niemand kan me nog dwingen om in het huwelijk te treden. Het is beter om een man te worden dan de kwellingen te ondergaan die vrouwen moeten verduren.”

De artsen die de zeven uur durende ingreep uitvoerden in een privékliniek in Bhubaneswar zeggen dat de operatie wel moést plaatsvinden. De vrouw zou ermee gedreigd hebben zichzelf van het leven te beroven indien de dokters de geslachtsoperatie weigerden. Andere bronnen zeggen dat de vrouw, wiens naam niet genoemd werd, “erg close is met een meisje”, en dat ze hun leven samen willen doorbrengen.

(bron: hln.be)

Het Brusselse parket heeft een gevangenisstraf van 40 maanden gevraagd tegen een Braziliaanse transseksueel die geprobeerd had cocaïne België binnen te smokkelen. De verdachte, die in 1978 als man geboren werd maar nu als vrouw door het leven gaat, werd op de luchthaven Brussels Airport betrapt met 52 boletas of 650 gram cocaïne in haar lichaam.

Volgens de transseksueel zelf was het de eerste keer dat ze een dergelijk transport uitvoerde en deed ze het uit geldnood, om haar familie te helpen. Het parket twijfelt aan haar verhaal. Omdat haar naam al verschillende keren is opgedoken op passagierslijsten, vermoedt het parket dat ze al verschillende transporten heeft uitgevoerd. Daarom werd een strenge straf van 40 maanden cel geëist. De rechtbank doet uitspraak op 5 juli.

Opmerkelijk is dat de transseksueel bij haar arrestatie zelf mocht kiezen naar welke gevangenis ze ging, de mannengevangenis van Vorst of de vrouwengevangenis van Berkendael. Het werd die laatste.

(bron: hln.be)

Een Britse rechtbank heeft beslist dat een transeksueel op 60 jaar – de leeftijd voor vrouwen – pensioen mag trekken in plaats van op 65 jaar. Dit is ook in het Verenigd Koninkrijk de leeftijd waarop mannen recht hebben op een pensioenuitkering. Dat meldt de Daily Mail.

Niet gescheiden
Transseksueel Christine Timbrell (68), geboren als Christopher Timbrell, kreeg geen uitkering op haar zestigste omdat ze nog steeds getrouwd was met haar/zijn vrouw Joy Timbrell (67). Christine wilde evenwel niet scheiding om religieuze redenen.

Met terugwerkende kracht
De rechter heeft de transseksueel nu in het gelijk gesteld. Ze krijgt haar pensioen uitgekeerd met terugwerkende kracht. Het hof oordeelde dat de Britse regering op niet minder dan zestig punten de rechten van Christine Timbrell als vrouw heeft geschonden

(bron: hln.be)

Regisseur Frank Van Laecke en choreograaf Alain Platel brengen op het 64ste Festival van Avignon in de voorstelling ‘Gardenia’ negen travestieten en transseksuelen uit het Gentse voor het voetlicht. Ondanks hun hoge leeftijd worstelen deze dansers en acteurs nog steeds met identiteitsproblemen. Anderzijds bruisen ze van levensenergie.

Les Ballets C de la B
Met Les Ballets C de la B herneemt Platel in juli ‘Out of Context’ in de Zuid-Franse stad. Het programma van het festival staat op www.festival-avignon.com.

Anne Teresa de Keersmaeker
Anne Teresa de Keersmaeker stelt in de binnentuin van het Celestijnenklooster haar nieuwe dansproductie voor, die geïnspireerd is op de ‘ars subtilior’. Deze meerstemmige muziekvorm bloeide op het einde van de 14de eeuw, toen er zowel pausen waren in Rome als in Avignon. Het Grote Schisma veroorzaakte destijds een crisis in de katholieke Kerk.

Guy Cassiers
In het Operatheater speelt het Toneelhuis ‘De Man zonder eigenschappen I’ van Robert Musil. De auteur analyseert de teloorgang van de huidige samenleving. Guy Cassiers omkadert de tekst met symbolische beeldfragmenten uit ‘Het Laatste avondmaal’ van Leonardo da Vinci en ‘De intocht van Christus in Brussel’ van James Ensor.

Bal onder beroemde brug
De Zwitserse theatermaker en medecurator Christoph Marthaler opent deze editie van het festival van Avignon met ‘Papperlapapp’ in het Palais des Papes. Hij laat het monumentale gebouw voor zich spreken in zijn historische terugblik. Op het erepodium wordt ook Shakespeares ‘Richard II’ opgevoerd. Dit werk prijkte al op de affiche van het eerste festival in de Provencestad. Op 14 juli animeert Rodolphe Burger voor de eerste maal een FestivalBal onder de beroemde Pont d’Avignon.

(bron: hln.be)