Een populair maar gemeen tienermeisje wordt op een dag wakker in het lichaam van een 30-jarige man. Terwijl ze uitzoekt hoe het zo ver gekomen (en hoe ze het weer gedaan kan maken), ontdekt ze hoe oppervlakkig en hoe gemeen ze wel is.
BBC1 zendt deze komedie van Tom Brady met Rob Schneider uit op vrijdag 5 maart 2010 om 0u45.
Een zaakvoerder van een garage heeft een stap opzij moeten doen in zijn zaak. Klanten waren niet meer zo happig om een beroep te doen op de garage omdat de zaakvoerder zich begon te kleden en te gedragen als een vrouw. Dat schrijft The Sun.
De 66-jarige mechanicien Terry Hird begon aan zijn transformatie na de dood van zijn vrouw Sheila, twee jaar geleden. Toen begon hij zich te kleden als een vrouw en liet hij via laser zijn gezichtsbeharing verwijderen. Vorig jaar begon hij dan met het slikken van vrouwelijke hormonen en ging hij gemaquilleerd en met oorringen naar het werk. Momenteel staat hij op het punt om zijn teelballen te laten verwijderen. Die ingreep zou hij in Thailand ondergaan en zou zo’n 8.900 euro euro kosten.
Florerende zaak
Terry Hird, die een 18-jarige zoon heeft, kende nochtans 30 jaar lang succes met Terry Hird Engines. Maar van zodra hij zich begon te kleden en te gedragen als een vrouw en de klanten hem op de koop toe ook nog ‘Teraina’ moesten noemen, ging de florerende zaak pijlsnel achteruit.
“Onze omzet is gedurende een tijdje constant achteruit gegaan. Deels door de economische crisis, maar ik besef dat het ook deels door mijn geslachtsverandering komt.”
Afschrikken
De zaakvoerder houdt zich nu bezig met een job achter de schermen. “Ik kwam tot de conclusie dat ik de klanten afschrikte. Niet zozeer de jongere klanten en de vrouwen dan wel de oudere klanten hebben er moeilijkheden mee. Ik vind het erg spijtig dat mensen zo kleingeestig kunnen zijn.”
Anders
De man voelde zich altijd al ‘anders’. “Eigenlijk wou ik op mijn zeventiende al een vrouw zijn, maar uiteindelijk negeerde ik dat verlangen tot vier jaar geleden.” Toen al begon Hird in het geheim te experimenteren met ondergoed van zijn vrouw. “Ik volgde gewoon mijn instinct. Ik ben enorm opgelucht dat ik eindelijk mezelf kan zijn. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het niet veel eerder heb gedaan.”
(bron: hln.be)
Hoofdpersoon Jess groeit op in een fabrieksstad in de jaren vijftig. Al op jonge leeftijd is er verwarring, bij Jess zelf en bij de mensen om haar heen. Is het een meisje of een jongen? Als puber vindt ze haar weg naar de plaatselijke homo-bars, waar ze wordt opgenomen in een gemeenschap van prostituees, travestieten, butches en femmes. Hier beleeft Jess haar eerste romantische avonturen, die echter regelmatig worden verstoord door gewelddadige politie-invallen. In de politie-cel worden met name de travestieten en de butches (iedere vrouw die minder dan drie vrouwelijke kledingstukken draagt wordt hieronder gerekend) vernederd, verkracht en mishandeld. Dit weerhoudt geen van de butches ervan, de volgende week weer op de motor bij de bar te verschijnen.
“Ik zie Milli nog staan, die eerste keer: met haar handen in de zij nam ze me van top tot teen op alsof ik een slank verlengstuk van de motor was. Haar lichaamstaal, haar glanzende ogen en plagende glimlach smolten samen tot één uitdagende, erotische femme. Milli deed de eerste, onweerstaanbare stap door een wenkbrauw op te trekken. Ik werd verliefd op haar toen ze haar ene been over de motor zwaaide en achter me kwam zitten. Van toen af aan was ik haar butch en zij mijn femme.”
Vader en zoon
In de fabrieken waar Jess en de andere butches werken, worden ze geconfronteerd met pesterijen en discriminatie. Als het om acties en stakingen gaat, zijn de butches van harte welkom, maar bij de vakbondsvergaderingen worden ze door de mannen niet toegelaten.
Hoewel Jess het zwaar te verduren had in de jaren zestig in Amerika kende ze ook geluk. Als Jess als zestienjarige voor het eerst een homo-bar binnenloopt en door alle aanwezigen onmiddellijk wordt herkend als butch is één van de eerste dingen die tegen haar wordt gezegd dat ze beslist alleen de femmes ten dans mag vragen. Zo strikt waren de codes, toen en daar. Jess wordt door een oudere he-she in de butch/femme gemeenschap ingewijd. Zoals zee door de ervaren Butch Al en diens vriendin wordt ‘voorgelicht’. Een vader-en-zoon-scène kan niet ontbreken: “Op een avond aan de keukentafel haalde Al een kartonnen doos tevoorschijn en liet me hem openmaken. Er lag een rubberen dildo in. Ik was geschokt. ‘Weet je wat dat is?’ vroeg ze me. ‘Tuurlijk’, zei ik. ‘Weet je hoe je ermee moet omgaan?’ ‘Tuurlijk’, loog ik.”
Lili Elbe, geboren als Einar Wegener (1886 – 1931) was een Deense kunstschilder(es) en is, voor zover bekend, de eerste geweest die een transseksuele chirurgische operatie onderging.
Aan de Kopenhaagse kunstacademie ontmoette Elbe Gerda Wegener, en ze trouwden omstreeks 1906.
Beiden werkten als illustrator. Elbe specialiseerde zich in landschapsschilderijen, Gerda illustreerde boeken en modetijdschiften. Het lijkt erop, dat Elbe een voorkeur voor vrouwelijke kleding bij zichzelf ontdekte tijdens het vele model staan voor de tekeningen van Gerda.
Het is aannemelijk dat ze/hij interseksueel was: haar/zijn uiterlijk was meer vrouwelijk dan mannelijk, en mogelijk had Lili het Syndroom van Klinefelter. Een arts in Dresden zei rudimentaire eierstokken te hebben opgemerkt. Bloedtests toonden grote hoeveelheden vrouwelijke hormonen aan, zulks ten koste van de hoeveelheid mannelijke hormonen.
Gedurende de jaren twintig en dertig jaren kleedde Wegener zich als een vrouw, nam deel aan het openbare leven, en ontving thuis gasten, zich Lili Elbe noemende. Blijkbaar werd ze als vrouw geaccepteerd, ze kreeg zelfs een huwelijksaanzoek. Alleen intieme vrienden wisten dat ze transseksueel was. Aan anderen werd ze door Gerda geïntroduceerd als de zuster van Einar.
In Italië opent binnenkort een gespecialiseerde gevangenis voor transseksuelen. Dat meldt de BBC. Het gaat vooral om veroordeelden van drugs- en prostitutiemisdrijven. Italiaanse holebi-organisaties juichen de opening van de gevangenis toe omdat transseksuelen het knap lastig hebben in de gewone instellingen. Vaak stelt zich ook de vraag of een gedetineerde transseksueel naar de vrouwengevangenis of naar de mannengevangenis moet.
Tot nu toe werden transgendere gevangen opgesloten in vrouwengevangenissen, omwille van hun veiligheid. In totaal zou het gaan om 60 gedetineerden die in de afzonderlijke transgender-gevangenis zouden worden opgesloten. Het complex staat momenteel leeg en krijgt zo een nieuw bestemming. Eerstdaags wordt een definitieve beslissing genomen.
Politiek organisator, fundamenteel historicus, en schrijver Leslie Feinberg is een pionier op het vlak van transgender activisme en cultuur. Feinberg, die lang deel uitmaakte van de strijd voor holebibevrijding, identificeert zich openlijk als een transgender en heeft zich onomwonden uitgesproken over “zaar” levenservaringen buiten de grenzen van het tweevoudige geslacht (m/v) (“Zhij” heeft de noodzaak tot uitdrukking gebracht om in onze taal alternatieve voornaamwoorden in te voeren, zoals “zaar” ipv “haar” of “zijn” en “zhij” of “shei” ipv “hij” of “zij”).
Feinberg is misschien wel het best gekend als auteur dankzij de met veel enthousiasme onthaalde roman “Stone Butch Blues” (Firebrand Books, 1993). Als antwoord op de algemene opvatting dat haar roman semi-autobiografisch is, beweerde zhe dat het boek een fictief werk is. Zhe legde voorts uit dat zhe ervoor koos om te schrijven vanuit het perspectief van de eerste persoon met het oog op de beperkingen die het gebruik van voornaamwoorden in de derde persoon gelegd zouden hebben op het verhaal.
Twee dragqueens (Anthony/Mitzi en Adam/Felicia) en een transseksueel (Bernadette) moeten gaan optreden in Alice Springs, een afgelegen stadje in de Australische woestijn. Ze vertrekken vanuit Sydney met hun lila bus, Priscilla. Onderweg ontdekken dat hun opdrachtgeefster de vrouw is van Anthony. Ze krijgen panne en worden uit de nood geholpen door Bob, die verder met hen meereist…
Canvas zendt deze komedie van S. Elliot met o.a. Terence Stamp uit op dinsdag 29 december 2009 om 23u05.
Bespreking “The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert”
Holebiseksualiteit is een seksuele voorkeur, transseksualiteit niet. Transseksuelen zijn mensen die het gevoel hebben dat ze in het verkeerde lichaam zijn geboren, dat ze niet bij hun sekse passen. Transseksuelen kunnen als jongen zijn geboren maar zich eigenlijk vrouw voelen of als meisje zijn geboren en zich man voelen. Transseksuelen kunnen door hormonen en geslachtsoperaties worden geholpen. Dan wordt ook hun lichaam van sekse veranderd. Er zijn ook mensen die zich niet helemaal man en ook niet helemaal vrouw voelen, dit zijn transgenders.
Heel vaak worden transseksuelen, travestieten en holebi’s als één groep beschouwd. Bij travestie gaat het over zich kleden als iemand van de andere sekse. Transseksuelen gaan hier verder: zij willen echt van sekse veranderen. Dit heeft niets met holebiseksualiteit te maken. Wat wel kan is dat na hun verandering, de seksuele voorkeur van transseksuelen veranderd. Bijvoorbeeld: een vrouw die voor haar sekseverandering als heteroman op vrouwen viel, wordt een lesbienne als zij op vrouwen blijft vallen.
De Japanse tv-persoonlijkheid Ai Haruna – vorige maand verkozen tot ’s werelds mooiste transseksueel – roept haar geboorteland op tot meer verdraagzaamheid tegenover mensen met een verschillende seksuele oriëntatie.
De 37-jarige Haruna kreeg vorige maand de titel van ‘Miss International Queen 2009′ in Thailand. “Ik stond ervan versteld dat er zovele transgenders probleemloos in Thaise hotels en restaurants werken”, zei ze op een persconferentie in Tokio. “Japan kan nog veel leren van andere Aziatische naties als Thailand en de Filippijnen.”
“Bij ons in Japan kan je dan wel wettelijk je geslacht laten veranderen op officiële documenten, transseksuelen ondervinden toch nog al te vaak hinder van uitgesproken of stille discriminatie”, zei ze. Zelf werd Haruna tot vijf keer toe geweigerd als huurder “omdat de buren daar problemen mee zouden kunnen hebben”.
Geslachtsoperatie op 19
Haruna, né(e) Kenji Onishi, kampt al sinds haar prille jeugd met seksualiteitsproblemen. “Ik droomde er altijd van een meisje te zijn en ooit een mooie tv-ster te worden. Maar het was lang uiterst moeilijk. Zelfs na mijn geslachtsoperatie op mijn negentiende en na mijn eerste vriendje stond ik constant voor nieuwe obstakels die me deden inzien dat ik toch geen vrouw was.
Haruna wil nu internationaal de aandacht vestigen op de problemen waarmee seksuele minderheidsgroepen geconfronteerd worden. “En natuurlijk wil ik ooit trouwen”, voegde ze er nog aan toe.
(bron: hln.be)
Zelfs al zou de Zuid-Afrikaanse loopster Caster Semenya jongens- en meisjesonderdelen hebben, ze blijft de winnares van een gouden medaille. De ‘International Association of Athletics Federantions’ heeft beslist dat ze de gouden medaille mag houden die ze won in augustus in Berlijn. En, de resultaten over het onderzoek naar het geslacht va Semenya zullen niet openbaar worden gemaakt.
Het Zuid-Afrikaanse Ministerie van Sport en Recreatie zegt in een verklaring: “We zijn overeen gekomen met het IAAF dat alle wetenschappelijke testen die legaal gebeuren binnen de regels van het IAAF vertrouwelijk zullen worden behandeld tussen patiënt en dokter. Er zal geen publieke aankondiging gebeuren van wat de wetenschappers hebben gevonden. We hopen dat alle Zuid-Afrikanen en andere mensen deze professionele, ethische en morele weg volgen.”
Dit betekent dat de testresultaten, de worden verwacht in februari 2010, niet bekend zullen worden gemaakt.
Maar, eerder in oktober lekte een rapport al uit dat Semenya geen eierstokken heeft, interne testikels of baarmoeder en zeer hoge waarden testosteron in het bloed heeft.