Gayworld.be

Kristen Bjorn (12 oktober 1957, Londen) is een Britse regisseur en producer van homo pornofilms en een voormalig homo pornoacteur.

In het voorwoord van een boek gewijd aan het werk van Kristen Bjorn, schreef regisseur William Higgins dat “in de relatieve korte geschiedenis van hardcore homovideo’s is Kristen Bjorn de beste regisseur tot nu toe”.

Jeugd

Kristen Bjorn werd geboren in Londen als zoon van een Russische moeder en een Britse vader. Hij groeide op in Washington, D.C. waar zijn vader gestationeerd was als diplomaat. Hij kreeg nog een broer en twee zussen. In een interview in 1997 zei Kristen dat slechts één van zijn zussen weet had van zijn beroep als maker van homo-erotische films.

Nadat hij afstudeerde van de middelbare school, begon Kristen te reizen naar plaatsen in Azië, India en Europa. Zijn doel in zijn carrière was toen “fotograaf worden voor een tijdschrift zoals National Geographic. Ik wou rond de wereld reizen en mensen fotograferen. Ik was echt zeer geïnteresseerd in verschillende culturen”.

Lees verder »

Pauline Viardot-García (Parijs, 18 juli 1821 – Parijs, 18 mei 1910) was een Spaans/Franse componiste en mezzosopraan.

Pauline Viardot-Garcia kwam uit een bijzondere familie. Haar vader was de Spaanse tenor Manuel del Pópulo Vicente García. Rossini schreef voor hem de rol van graaf Almaviva in De Barbier van Sevilla, waarmee hij over de hele wereld optrad. Manuel kreeg met zijn tweede vrouw, sopraan Joaquina Sitches, twee dochters en een zoon. Beide dochters, Maria en Pauline werden zangeres en zijn zoon Manuel jr. werd een beroemde zangpedagoog. Het hele gezin reisde rond, bijvoorbeeld naar de Verenigde Staten, waar ze in 1826 de eerste voorstellingen van Italiaanse Opera organiseerden. Het hele gezin stond op het podium in De Barbier van Sevilla, met uitzondering van de 5-jarige Pauline. Uiteindelijk kwam het gezin terug naar Europa en vestigde zich in Parijs.

Maria werd een echte diva, Maria Malibran (1808 – 1836), met een opwindend leven dat door de roddelpers gretig werd gevolgd. Er kwam op dramatische manier een einde aan haar leven, toen ze op 28 jarige leeftijd van haar paard viel en enkele dagen daarna stierf. Dit was niet het einde van haar roem, maar droeg daar eerder aan bij.

Lees verder »

Maria Malibran (Parijs, 24 maart 1808 – Manchester, 23 september 1836) was een Spaans-Franse operazangeres. Zij werd geboren als Maria Felicia Garcia, dochter van de Andalusische tenor, componist en zangpedagoog Manuel del Pópulo Vicente García en de sopraan Joaquina Sitches. De familie was erg muzikaal: haar zuster Pauline Viardot-García werd componiste en zangeres en haar broer Manuel Patricio Rodríguez García was bariton en schreef een belangrijke lesmethode voor zangers.

Maria maakte op 11 juni 1825 op 17-jarige leeftijd in Londen haar debuut als invallende onderstudie voor Rosina in “Il barbiere di Siviglia” van Giacomo Rossini. Haar stem wordt beschreven als mezzosopraan, maar zij zong vaak als sopraan.

De loopbaan van Maria staat voor een deel in het teken van de stijgende populariteit van Rossini, zij zong een aantal premières van zijn opera’s. Zij zong in “La Cenerentola”, in “Tancredi”, in “La Gaza Ladra”, “Semiramide”, “Alceste” en “Otello”. In een voorstelling in New York waaraan ook Lorenzo da Ponte meewerkte zong zij Zerlina in de Amerikaanse première van “Le nozze di Figaro” van Wolfgang Amadeus Mozart.

In New York huwde de 17-jarige Maria tegen de wil van haar ouders met de 45-jarige koopman Eugène Malibran. Maria dacht een rijk huwelijk te sluiten en wilde zich terugtrekken van het toneel, doch Malibran stond op de rand van een faillissement.

Lees verder »

Een zestienjarige Spaanse jongen heeft zich laten ombouwen tot meisje. Daarmee is hij officieel een van de jongste transseksuelen ooit. Vorig jaar werd de Duitse Tim/Kim Petras de jongste ter wereld. De Spaanse tiener in dit geval wist zowel familie, dokters als een rechter ervan te overtuigen dat hij als meisje gevangen zat in een jongenslichaam. Vorige week volgde dan de operatie in een ziekenhuis van Barcelona.

Hormoontherapie
“Toen de familie mij contacteerde, was hij veertien jaar oud”, aldus dokter Ivan Manero. “Van in het begin kreeg hij hormoontherapie en nu voelde hij zich klaar om onder het mes te gaan. Voor dit soort operaties is het trouwens aan te raden dat de patiënt nog geen achttien jaar is: alles is bij hen nog niet volgroeid, wat de ingreep makkelijker maakt.”

Eerste maal juridisch
De jongen is overigens niet de eerste minderjarige die om een geslachtsverandering komt vragen, maar het is wel het eerste geval waarbij ouders naar het gerecht stappen om hun kind gelukkig te maken. Volgens de Spaanse wet moet een rechter -in het geval van minderjarigen- eerst akkoord gaan met de geslachtsverandering. De komende maanden zal het ‘nieuwe’ meisje begeleiding krijgen van een medische staf en psychologen.

Kim Petras jongste ooit
Vorig jaar werden in Barcelona 25 geslachtsoperaties uitgevoerd. Vijftien keer ging het om mannen die vrouw wilden worden, tien keer andersom. In februari 2009 ging de 16-jarige Duitse Kim Petras de geschiedenis in als jongste transseksueel ooit. Intussen heeft ‘zij’ een modellencarrière uitgebouwd.

(bron: hln.be)

In Spanje is een opvallende campagne gestart rond hiv en aids. In folders, affiches en een tv-spot steken mensen hun middelvinger omhoog en scanderen “Fuck You Sida”. De campagne wil het condoomgebruik motiveren en waarschuwt voor de gevaren van het hiv-virus.

Bekijk hier de Fuck You Sida tv-spot :

“The Man from C.A.M.P.” is een reeks van tien homo pulpromans die werden gepubliceerd onder het pseudoniem ‘Don Holliday’. De originele negen boeken werden geschreven door Victor J. Banis tussen 1966 en 1968, de tiende door een onbekende auteur in 1971. De reeks verscheen tijdens een periode waarin homoliteratuur de draak stak met het populaire genre van fictie. Volgens schrijver Banis werd de reeks geïnspireerd door de personages Batman en Robin, door de James Bond reeks en door de televisiereeks “The Man from U.N.C.L.E.”.

Toch is de reeks betekenisvol want het bevat de eerste positieve portrettering van een fictieve homoseksuele geheime agent, meer bepaald: Jackie Holmes.

Het verhaal

‘C.A.M.P.’, een naam die natuurlijk verwijst naar de link tussen homo’s en camp, wordt beschreven als een ‘ondergrondse organisatie die homo’s beschermt en vooruit helpt’. C.A.M.P. werkt samen met internationale organisaties zoals Interpol. De betekenis van de afkorting C.A.M.P. wordt nooit gegeven.

Meestal moet Jackie samenwerken met een homofobe overheidsagent om een verdacht misdrijf te onderzoeken. Nadat hij het één en ander heeft overwonnen, lost Jackie het mysterie op en verleidt hij de voormalige homofobe agent. De vijand van ‘C.A.M.P.’ is de organisatie ‘B.U.T.C.H.’ (Brothers United To Crush Homosexuality) met aan het roer de beruchte Tiger Bey.

Lees verder »

Mercedes de Acosta was een dichteres, toneelschrijfster, filmschrijfster en kostuumontwerpster. Ze was aanhangster van de Oosterse mystiek, het occulte en was vegetariër lang voor dit mode werd. Als ze op vandaag al herinnerd wordt, dan is dat vooral voor haar liefdesrelaties met de meest glamoureuze en bekendste vrouwen van haar tijd.

Mercedes de Acosta werd geboren in New York City op 1 maart 1893 in een welstellende familie emigranten uit Spanje/Cuba. Haar moeder, een nakomelinge van de Hertog van Alba, voedde haar op als jongetje, noemde haar “Rafael” en stak Mercedes in jongenskleren. Maar na de dood van de vader in 1907 maakte de moeder zich zorgen om de vrouwelijkheid van haar dochter en stuurde ze haar naar een nonnenschool in Frankrijk. Toen echter aan het licht kwam dat er twee nonnen een relatie met elkaar hadden, werd Mercedes snel van school gehaald.

Als jonge twintiger geraakte Mercedes betrokken in de lesbische theatermiddens van Broadway. Ze was vaak te gast in het salon van Bessie Marburry, een machtige producent en literair agent en Marbury’s geliefde, de beroemde interieurdecoratrice Elsie de Wolfe. Enkele van de eerste geliefdes van Mercedes waren de actrices Maude Adams, Alla Nazimova, Katherine Cornell en de danseres Isadora Duncan.

Lees verder »

Tijdens WOII probeert de Britse geheime dienst net voor de invasie de Duitsers weg te halen uit Italië. Om de illusie te creëren dat Engeland van plan is om Griekenland binnen te vallen, moet een lijk worden gezocht die met valse papieren op zak zal gevonden worden door de Spaanse autoriteiten die op hun beurt de papieren zullen bezorgen aan de Duitsers. Eerst en vooral moet een lijk worden gevonden dat er uit ziet alsof het is verdronken en moet er aan dat lijk een identiteit worden gegeven die door de Duitse geheime dienst zal worden geloofd. Gebaseerd op ware feiten.

Interessant spionageverhaal
“The Man Who Never Was” is gebaseerd op operatie “Mincemeat” gedurende WOII. Deze prent is een uitstekend voorbeeld van een spionagefilm die interessant genoeg is zonder beroep te doen op allerlei James Bond-achtige snufjes of melodrama. De uitstekende cast wordt aangevoerd door de schitterende Clifton Webb. In het uitgekiende verhaal wordt geprobeerd om de Nazi’s voor de gek te houden door een lijk aan te voeren als het overblijfsel van een marineofficier. Verbazend als je weet dat het gebaseerd is op het plan om de vijand te laten geloven dat de invasie van Italië ergens anders zou gebeuren dan oorspronkelijk gedacht. Een goede film voor wie houdt van een echt spionagewerk.

Regie: Ronald Neame
Verhaal: Ewen Montagu
Cast: Clifton Webb, Gloria Grahame, Robert Flemyng, Josephine Griffin, Stephen Boyd, Laurence Naismith, Geoffrey Keen, Moultrie Kelsall, Cyril Cusack, André Morell, Michael Hordern, Allan Cuthberson, Joan Hickson, Terence Longdon, Gibb McLaughlin, e.a.
Release: 1956

"Vingarne" is de eerste bekende homofilm

Europese films zijn zeer invloedrijk geweest in de vormgeving van de geschiedenis van de holebicinema. Gedurende de eerste 30 jaren van het bestaan van de cinema (ongeveer van de jaren 1920 tot de jaren 1950) bevatten Europese films, net als hun Amerikaanse tegenhangers, zelden eerlijke, niet-bevooroordeelde voorstellingen van homoseksuele en lesbische personages en/of behandelden ze homoseksualiteit zelden als een ernstig thema.

Naarmate houdingen en ideeën in Europa zich doorheen de jaren 1960 en 1970 echter ontwikkelden, werden de levens en de cultuur van holebiseksuele mannen en vrouwen zichtbaarder, en films over seksueel gedrag werden explicieter. Bijgevolg waren filmregisseurs van holebiseksuele films in vele Europese landen in staat hun persoonlijke gevoelens op het scherm te brengen, waardoor ze zowel op artistiek als op sociaal vlak belangrijke films met holebigerichte onderwerpen uitbrachten. Hoewel een waaier aan verschillende stijlen waar te nemen valt, en heel wat gevarieerde onderwerpen aan bod kwamen, kunnen toch enkele gezamenlijke thema’s gevonden worden in vele Europese holebifilms, zoals conflicten tussen klassen en generaties, de benarde situatie van gemarginaliseerden, en het verlangen naar liefde en vrijheid in een onderdrukkende samenleving.

Lees verder »

Het Disney-kasteel in Parijs is het mooiste van allemaal

Disneyland Paris… het park aan het Disney-firmament dat al meer ups en downs heeft gekend dan “Dumbo the Flying Elephant” en meer namen dan zangeres Petra. Toen het plan werd geopperd om een Disneypark te bouwen in Europa, reageerden de Fransen (niet zoals de Japanners die enthousiast “ok” beginnen te roepen bij elk commercieel aspect uit Amerika) eerder lauw. De gedachte om een hypercommercieel Amerikaans themapark te brengen naar een land met zo’n sterke eigen cultuur en chauvinistische burgers paste als een tang op een varken. Waarom zou je in godsnaam een kasteel uit gekauwd papier optrekken als het echte werk net achter het hoekje ligt?

Dus toen EuroDisney in 1992 voor het eerst zijn poorten opende, bleven de Fransen in drommen weg. Jammer. Want met EuroDisney had Disney één van zijn mooiste, meest toegankelijke en logistiek beste parken gecreëerd. De bouwplek waren voormalige bietenvelden nabij het slaperige dorpje Marne la Vallée, op een halfuurtje van Parijs. Deze locatie betekende gemakkelijke toegang vanaf de luchthaven en, dankzij de medewerking van de Franse overheid, een fonkelnieuw treinsysteem, waardoor reizigers voor de prijs van een metroticketje tot aan de parkpoorten werden gebracht. De zeven eigen Disney hotels werden op loopafstand van het park gebouwd, waarbij de minst goedkope het dichtst bij het park liggen. Met de wetenschap dat ze aan het bouwen waren in een land dat beroemd is omwille van zijn gebouwen en tuinen (zoals Versailles), verhoogde Disney de standaard en bouwde een overweldigend park waarbij het “Sleeping Beauty Castle” zonder twijfel het mooiste kasteel is van alle Disney-parken. Dit park had ook de luxe om over veel plaats te beschikken waardoor de open ruimtes veel groter waren, en overal in het park waren er veel meer ornamenten en details dan in de andere parken. Hoewel het park minder attracties had dan in andere (zoals “The Jungle Cruise”, “The Tiki Room” en “The Country Bears”) voelde het aan als zijnde enorm. Bovendien was dit de nieuwste telg van de “The Magic Kingdom”-parken en daardoor hadden de bouwers het voordeel dat ze lessen konden trekken uit de drie andere parken en wisten ze wat werkte en wat niet. En omdat het park een goede tien jaar na zijn voorloper (Tokyo Disneyland) werd gebouwd was de technologie al meteen meer vooruitstrevend.

Lees verder »