Gayworld.be

Les Chansons de Bilitis” is een verzameling van erotische gedichten geschreven door Pierre Louÿs en gepubliceerd in Parijs in 1894.

De sensuele gedichten  lijken sterk op deze van Sappho en de inleiding in het boek beweert dat ze werden gevonden op de muren van een graf in Cyprus, geschreven door een vrouw uit het oude Griekenland met de naam Bilitis. Zij was een courtisane en een tijdgenote van Sappho, aan wiens ‘leven’ Louÿs een deel van zijn boek opdraagt. Bij de publicatie van “Les Chansons de Bilitis” werden zelfs de meest hoogstaande wetenschappers misleid. Hoewel de gedichten allemaal slimme verzinsels zijn die werden geschreven door Louÿs zelf, worden ze nog steeds beschouwd als belangrijke literatuur.

Louÿs beweerde dat alle 143 prozagedichten het werk waren van de oude dichteres en dat ze tijdens het schrijven had gepuurd uit haar diepste gedachten van haar onschuldige jeugd tot het chagrijn en de eenzaamheid van haar laatste jaren. Hoewel het grootste deel van “Les Chansons de Bilitis” origineel is, zijn vele van de gedichten in de verzameling eigenlijk herwerkte epigrammen en Louÿs leende zelfs enkele verzen van Sappho. De gedichten bevatten veel  melige sensualiteit en zijn geschreven in de gepolijste stijl van de oudheid, maar kennen toch enkele subtiele Gallische ondertonen waarvan Louÿs nooit kon ontsnappen.

Om zijn boek toch authenticiteit te geven besteedde Louÿs een heel hoofdstuk in zijn boek aan “Het Leven van Bilitis” waarvoor hij de fictieve archeoloog ‘Herr G. Heim’ verzon als de ontdekker van het graf van Bilitis. Toch kwam later zijn literaire fraude aan het licht. Dat deed echter weinig af van de waarde want door het thema van lesbische seksualiteit was het boek een echte sensatie.

Lees verder »

“Xena: Warrior Princess” (1995-2001) is een Amerikaanse televisieserie gefilmd in Nieuw-Zeeland die in vele landen werd uitgezonden. De serie was een spin-off van “Hercules: The Legendary Journeys”.

Uitgangspunt van de serie

De serie, geplaatst in de Griekse Oudheid, vertelt de avonturen van Xena (gespeeld door Lucy Lawless). In “Hercules: The Legendary Journeys” is Xena geïntroduceerd als nietsontziende, manipulatieve en oorlogszuchtige leidster van een schurkenleger. “Xena: Warrior Princess” begint op het moment dat ze terugkeert naar de plek waar ze is geboren. Xena’s leger heeft zich intussen tegen haar gekeerd, omdat zij weigerde een zuigeling te doden. Daarop besloot zij haar duistere leven achter zich te laten en haar vele talenten belangeloos aan te wenden voor het goede. Ze bood onschuldige, wanhopige mensen haar hulp aan tegen de zwervende bendes en rooflegers, waar zij tot voor kort deel van uit had gemaakt. Ze hoopte zo haar fouten uit het verleden goed te maken. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. En dan ontmoet Xena in haar queeste Gabrielle (gespeeld door Reneé O’Connor), een jong meisje dat door Xena uit de handen van slavenhandelaars wordt gered. Gabrielle wil graag bard worden, maar in het dorp waar zij woont gebeurt nooit iets spannends. Het avontuurlijke leven van Xena trekt haar daarom aan en zij besluit, ondanks Xena’s protest, om haar in haar reizen te volgen.

Lees verder »

Monique Wittig deed haar publiek schrikken tijdens de Modern Language Association Convention toen ze met overtuiging aankondigde: “Ik ben geen vrouw, maar een lesbienne”. Wittig die tegelijkertijd controversieel en uitmuntend was, schreef de vrijwel meest uitdagende geromantiseerde en theoretische werken binnen de tweede golf van feminisme.

Wittig, die internationaal erkend wordt als getalenteerd empiricus, had als doel de bestaande oude vormen en formele gewoontes te vernietigen. “Het is perfect mogelijk dat een literair werk het effect van een oorlogsmachine op haar tijdperk heeft”, zegt Wittig, en niet zozeer door directe politieke tussenkomst, maar eerder door taalkundig een bijzonder standpunt “algemeen” te maken.

Monique Wittig werd geboren in 1935 in Alsace, Frankrijk: haar vader was Henri Dubois, een dichter. Ze liep school in Sorbonne en studeerde samen met de grootste Franse intellectuelen van haar tijd.

Haar eerste boek “L’Opoponax”, gepubliceerd in Parijs in 1964 toen ze 28 jaar oud was, won de prestigieuze Prix Médicis, en kreeg veel lof toegezwaaid van Franse schrijvers met een gevestigde reputatie zoals Marguerite Duras en Natalie Sarraute, en, in Amerika, Mary McCarthy.

Lees verder »

Afrodite en Eros, Venus en Amor: de liefde heeft vele gezichten. Het is ‘de mooiste van alle onsterfelijke goden’ volgens Hesiodos, ‘de wrede moeder van zoete lust’ voor Horatius en een ‘bitterzoet en onweerstaanbaar sluipdier’ bij Sapfo. In de klassieke teksten van de Grieken en Romeinen wordt liefde zelden geassocieerd met rozengeur en maneschijn. Waar liefde is, is haat, bloed en dood, wellust en genot.

Dompel je onder in de antieke liefdespoëzie. Laat je meevoeren door het liefdesleven van goden en helden en ontdek een rijkdom aan taal en beelden in klassieke liefdesteksten.

Van Homeros tot Vergilius, van Euripides tot Ovidius. Voor de antieke dichters was de liefde een onuitputtelijke bron van inspiratie. Hun onsterfelijke poëzie geeft ons inzicht in de wereld van liefde en erotiek zoals die door Grieken en Romeinen beleefd werd.

In “Kijken naar jou uit duizend ogen” geeft Patrick Lateur een volledig beeld van de klassieke liefdepoëzie. Een unieke bloemlezing met uiteenlopende fragmenten uit verschillende genres en een indrukwekkende lijst van klassieke schrijvers en filosofen.

Met krachtige illustraties van Gerda Dendooven.

Kijken naar jou uit duizend ogen door Patrick Lateur
Uitgeverij Davidsfonds, €22,50, ISBN 978-90-630-35

Hoewel interieurdecoratie op heden algemeen beschouwd wordt – inderdaad, stereotiep – als een beroep voor homoseksuele mannen, toch was een Amerikaanse lesbische vrouw, in feite, in grote mate verantwoordelijk voor de creatie van dit beroep. Elsie de Wolfe stond niet enkel aan de spits van een culturele beweging van huisesthetici, maar ze was ook één van de belangrijkste figuren van een New Yorkse elite “Amazon enclave” waarvan sommigen van de meest bekoorlijke figuren van het Broadway decor uit de vroege jaren van de twintigste eeuw deel uitmaakten.

Maar dit waren niet haar enige verwezenlijkingen: ze heeft ook aanzien als uitvindster van zowel de “Pink Lady” cocktail (bestaande uit, gin, grenadine, eiwit en room), en de verfoeilijke blauwe haarkleurspoeling die vele grijzende vrouwen van dienst was.

Ze werd geboren als Ella Anderson de Wolfe op 20 december 1865, als dochter van een welgestelde New Yorkse familie. Haar ouders stuurden haar naar een school in Edinburgh ter voltooiing van haar opvoeding, en na haar opvoeding ontpopte ze zich tot (kwam ze uit de kast ….. in de oudere betekenis van het woord) debutante aan het hof van Queen Victoria. Tot op vijfentwintigjarige leeftijd, leidde ze het trage leventje van de meeste jonge, ongehuwde vrouwen uit haar milieu, en bij gelegenheid nam ze eens deel aan amateurtoneelkunst.

Lees verder »

Passionele vriendschappen met vrouwen waren essentieel in het leven en de werken van schrijfster Virginia Woolf.

Virginia Woolf werd geboren als Adeline Virginia Stephen op 25 januari in Hyde Park Gate, Londen, als dochter van Leslie Stephen, een geletterde man, die in datzelfde jaar begon aan de opmaak van de “Dictionary of National Biography” en Julia Pattle Duckworth, een Victoriaanse schoonheid die onsterfelijk werd gemaakt in de foto’s van Julie Margareth Cameron.

Het eerste huwelijk van Virginia’s moeder eindigde met de dood van haar echtgenoot, waardoor ze achterbleef met drie kinderen. Eén van de drie kinderen, Gerald Duckworth, misbruikte Virginia als adolescent.

De adolescentie van Virginia werd gekenmerkt door een serie sterfgevallen en door de eerste opstoot van een mentale ziekte die haar de rest van haar leven zou achtervolgen. Haar moeder stierf in 1895, haar halfzus Stella, die dienstdeed als vervangmoeder, in 1897, haar vader in 1904 en haar broer Thoby in 1906.

Ze kreeg haar eerste mentale inzinking op dertienjarige leeftijd na de dood van haar moeder en haar laatste inzinking eindigde met haar zelfmoord toen ze zichzelf verdronk in de Ouse-rivier op 28 maart 1941.

Lees verder »

Homoseksualiteit is afgeleid van het Griekse woord ‘homos’ (’gelijk’) en het Latijnse woord ’sexus’ (geslacht). Homoseksualiteit is de benaming voor personen met een seksuele voorkeur voor personen van hetzelfde geslacht. Een man die het liefst seks heeft met andere mannen, is een homo, een vrouw die het liefst seks heeft met andere vrouwen, is een lesbienne. Lesbisch verwijst naar het Griekse eiland Lesbos. Daar leefde lang gelden de lyrische schrijfster Sappho en in haar gedichten schreef ze over haar liefde voor vrouwen.

Personen die net zo graag seks hebben met mannen als met vrouwen zijn biseksueel. Personen die enkel seks willen hebben met personen van het andere geslacht zijn heteroseksueel.

Er is wel een groot verschil tussen homoseksuele gevoelens, homoseksueel gedrag en homoseksuele identiteit. Want, niet iedereen met homoseksuele gevoelens heeft daarom ook homoseksuele contacten. En, niet iedereen met homoseksuele contacten beschouwt zichzelf als een homoseksueel. Hoe een persoon zichzelf aanduidt in termen van seksualiteit is vaak heel persoonlijk.

Andere woorden voor homo’s zijn: janet, flikker, nicht en gay.

Behalve muze en bron van inspiratie voor andere schrijvers, was de Amerikaanse expat Natalie Clifford Barney, bekend als de amazone, ook dichteres, memoiresschrijfster, en epigrammenschrijfster uit eigen hoofde.

Barney werd geboren in Dayton, Ohio, op 31 oktober 1876; ze groeide op in Cincinnati en Washington D.C. Haar vader, Albert Clifford Barney, erfde een spoorwegenfortuin, en toen de familie in Washington leefde, kwam Natalie terecht in de hoogst geplaatste sociale en diplomatieke kringen. Het stroeve protocol van de hogere kringen verveelde haar echter, en ze was erop gebrand haar eigen avonturen verder te zetten in een omgeving die eerder bevorderlijk was voor seksuele, en in het bijzonder lesbische, uitdrukking. Als kind bezocht ze Europa verscheidene malen, en toen ze vierentwintig jaar oud was, installeerde ze zich permanent in Parijs.

Natalie Barney, die bekend stond voor haar theatrale liefdesrelaties – waarvan de meest opmerkelijke met dichteres Renée Vivien en schilderes Romaine Brooks – en haar filosofisch engagement ten opzichte van flirterig gedrag en antimonogamie, ontmoette haar laatste geliefde op een parkbankje in de “Avenue des Anglais” in Nice, in 1956 op negenenzeventig jarige leeftijd.

Haar leven en temperament waren een bron van inspiratie voor vele literaire portretten, waaronder die van “Flossie in Idylle sapphique” (1901) van Liane de Pougy, alsook Miss Flossie in “Claudine s’en va” (1903) van Colette, Valerie Seymour in “The Well of Loneliness” (1928) van Radclyffe Hall, en Laurette in “L’Ange et les pervers” (1930) van Lucie Delarue Mardrus.

Hoewel deze personages erg van elkaar verschillen, delen ze toch een sterke lesbische identiteit, spirituele grootmoedigheid en de kundigheid om met zichzelf te lachen. René de Gourmont, de Franse schrijver en literaire criticus, ging een nauwe vriendschap aan met Natalie Barney nadat hij haar “Eparpillements” (1930) gelezen had. Hij publiceerde twee verzamelingen brieven die hij naar haar geschreven had. “Lettres à l’amazone” (1914), en “Lettres intimes à l’amazone” (1926), en zodoende werd ze in Franse literaire kringen gekend als “de Amazone”.

Barney was niet enkel de muze voor andere schrijvers, maar ook dichteres, memoiresschrijfster en epigrammenschrijfster uit eigen hoofde. Haar eerste reeks gedichten, “Quelques portraits-sonnets de femme”s, werd uitgegeven in 1900.

Hoewel haar dichtkunst en toneelstukken meestal jeugdwerken of verouderde toepassingen in de negentiende-eeuwse Franse versvorm zijn, zijn haar memoires en portretten zoals “Aventures de l’espirit” (1929), en “Souvenirs Indiscrets” (1960) levendige , scherpzinnige stukken waarin vele holebi’s beschreven worden die het literaire salon, dat ze in Parijs gedurende vijftig jaar openhield, bezochten: Colette, André Gide, Lucie Delarue Mardrus, Gertrude Stein, Djuna Barnes, Romaine Brooks, Oscar Wilde, Marcel Proust. Ze becommentarieert de holebilevensstijlen in die periode, waarbij ze blijk geeft van een bezielde verdediging van holebiseksualiteit en dit met dezelfde ongegeneerde openheid en enthousiasme waarmee ze haar eigen leven leidde.

Het zijn echter de epigrammen – “Eparpillements, Pensées d’une amazone” (1920) en “Nouvelles pensées d’une amazone” (1939) – die haar echte literaire verdiensten bekrachtigen en die een uitzonderlijk talent tonen voor mooi geformuleerde, perfect doelende verbale steken en ironische commentaren.

Natalie Barney overleed op 24 april 1972, op vijfennegentig jarige leeftijd in hetzelfde huis in 20 Rue Jacob waar ze gedurende meer dan vijftig jaar geleefd had en haar salon openhield. Het duurde echter tot in 1992, met de publicatie van “A Perilous Advantage” en “Adventures of the Mind”, dat haar werk beschikbaar werd voor Engelstalige lezers.

De Amerikaanse kunstenares Romaine Brooks creëerde een oeuvre dat uniek is in de geschiedenis van de moderne kunst. Haar levensgrote vrouwelijke naakten en portretten van dames in herenkledij maakten haar lesbische identiteit en verlangen zichtbaar voor de wereld.

Als derde en jongste kind van Major Henry Goddard en Ella Mary Waterman kwam Beatrice Romaine Goddard in de wereld op 1 mei 1874, terwijl haar moeder op reis was in Rome. Haar familie die afkomstig was uit Philadelphia was rijk maar zeer dysfunctioneel. Haar vader verliet zijn gezin kort na haar geboorte.

Lees verder »

Renée Vivien, die vele relaties had met vrouwen, schreef openlijk over lesbische liefde in haar gedichten. Ze droomde ook over plekken waar vrouwen de lakens uitdeelden. En ze deed dit allemaal in een tijdperk waarin de meeste vrouwen gedoemd waren tot huishoudelijk werk.

Renée werd geboren als Pauline Mary Tarn op 11 juni 1877 in Paddington, Engeland in een voortvarende familie van handelaars. Zij en haar zus Antoinette bezochten scholen in Parijs tot hun vader John stierf. Pauline was toen negen. Hun moeder, Mary Gillet Bennett, besloot om terug te keren naar Engeland, iets wat Pauline tegen de borst stootte omdat ze zichzelf als Frans beschouwde, een feit dat haar schrijven en denken zou blijven beïnvloeden.

Lees verder »