Gayworld.be

Woody Hochswender merkte op in Rolling Stone in augustus 1997, “Als ontwerper kon Gianni Versace prikkelend, extravagant, hoogdravend, vulgair, klassiek, avant garde en natuurlijk waanzinnig duur zijn”. De typische Versace stijl gebruikt opvallende kleuren, materialen en snitten, en heeft een reputatie van praalzucht.

Versaces’ kleren zijn buitengewoon goed ontworpen stukken die het lichaam flatteren. Het is dan ook geen verrassing dat Versace de geliefkoosde ontwerper was van zij die rijk en befaamd waren: popsterren zoals Elton John, George Michael, en Madonna, filmsterren zoals Sylvester Stallone, Will Smith, en Elizabeth Hurley (die bekend staat voor het dragen van zijn jurk gemaakt uit veiligheidsspelden ter gelegenheid van de Oscars); alsook leden van de koninklijke familie, en dan in het bijzonder Prinses Diana.

Gianni Versace was niet enkel befaamd voor zijn excessieve snit en nauw om het lichaam sluitende kledingstukken, maar ook om zijn weelderige persoonlijke smaak. Hij bezat huizen in Milaan, Comomeer, Italië, New York, en Miami, allen volgestouwd met antiquiteiten, die de inspiratie vormden voor de prints op zijn modestukken en zijn binnenhuiscollecties.

Versace stond vaak in het publieke middelpunt en in tegenstelling tot vele andere publieke figuren verstopte hij nooit zijn homoseksualiteit. Hij leefde open en vrij met zijn geliefde sinds 11 jaren, Antonio D’Amico, die trouwens ook de ontwerper was van de Versace sportlijn.

Lees verder »

Jessye Norman wordt geboren in Augusta op Georgia 15 september 1945.

De stem van Jessye Norman wordt beschouwd als een van de mooiste ter wereld. Ze krijgt regelmatig eervolle vermeldingen voor haar vernieuwende programma’s en haar inzet voor de hedendaagse muziek.

Jessye Norman’s moeder speelde piano en haar vader, een verzekeringsagent, zong in een koor. Tijdens haar jeugd stond muziek centraal en leerde ze al snel zingen en piano spelen.

Op haar zestiende jaar deed Norman mee aan de ‘Marian Anderson Vocal Competition’ in Philadelphia, welke ze niet won, maar waardoor ze een volledige beurs aangeboden kreeg voor de Howard University, een prestigieuze school gesticht voor Afro-Amerikanen in Washington. Terwijl ze hier studeerde zong ze in het universiteitskoor en had ze een baan als soliste in de ‘Lincoln Temple United Church of Christ’, bovendien studeerde ze zangonderricht bij Carolyn Grant.

In 1966 won Jessye Norman de zangwedstrijd van de ‘National Society of Arts and Letters’. In 1967 studeerde Norman af met een graad in muziek en begon vervolgstudies aan het ‘Peabody Conservatorium’ in Baltimore en later aan de Universiteit van Michigan in Ann Arbor, waar zij in 1968 haar Masters Degree behaalde. Onderwijl studeerde ze zangonderricht bij Elizabeth Mannion en Pierre Bernac.
Lees verder »

Maria Anna Sofia Cecilia Kalogeropoulos (Grieks: Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου), beter bekend onder haar artiestennaam Maria Callas (Grieks: Μαρία Κάλλας) (Brooklyn (New York), 2 december 1923 – Parijs, 16 september 1977) was één van de beroemdste operazangeressen van na de Tweede Wereldoorlog.

Maria Kalogeropoulos werd geboren in New York. De achternaam Kalogeropoulos werd eerst ingekort tot “Kalos” (wat ook op haar geboortecertificaat staat dat onlangs is teruggevonden), hetgeen later werd vervormd tot “Callas”. De jonge Maria reisde in 1937 met haar moeder mee terug naar Griekenland en kreeg daar haar eerste zangopleiding in Athene. Hoewel ze voor het Atheens Conservatorium niet werd aangenomen kon ze aan het werk bij het Grieks Nationaal Conservatorium. Ze was in die tijd mollig en droeg een bril met dikke glazen. Haar eerste zangpedagoge Maria Trivella besloot dat ze geen alt, maar een dramatische sopraan was. Callas werkte zeer hard en boekte snel vorderingen. Op 11 april 1938 gaf ze haar eerste openbare optreden, met een stukje uit Tosca. In 1939 ging ze alsnog aan het Atheens conservatorium studeren, onder Elvira de Hidalgo. In 1942 zong ze de hoofdrol in Tosca. Binnen tien jaar zou ze bekend staan onder de bijnaam la divina – de goddelijke.

In 1949 trouwde ze met Giovanni Battista Meneghini, een oudere rijke industrieel uit Milaan. Het huwelijk duurde tot 1959. In haar jonge jaren was ze nog steeds erg mollig; tussen 1953 en 1954 verloor ze echter ongeveer 36 kilo en kreeg ze het slanke postuur van haar latere jaren.

Lees verder »

Giulia Grisi (22 mei 1811 – 29 november 1869) was een Italiaanse operazangers. Ze zong in Europa, toerde door de Verenigde Straten en wordt beschouwd al één van de beste sopranen van de 19de eeuw.

Giulia Grisi werd geboren in Milaan. Ze was de dochter van één van de Italiaanse officieren van Napoleon Bonaparte. Ze kwam uit een muzikale familie. De zus van haar moeder, Giuseppina Grassini (1773-1850) was een beroemde operazangeres op het vasteland en in Londen. Haar moeder was ook een zangeres en haar oudste zus Giuditta en haar nicht Carlotta waren ook muzikaal begiftigd.

Giulia werd voorbereid op een muzikale carrière en maakte haar debuut als Emma in Rossini’s “Zelmira” in 1828. Rossini en Bellini waren beiden geïnteresseerd in haar en in Milaan werd zij de eerste die de rol van Adalgisa speelde in het stuk “Norma” van Bellini. Giulia trad op in Parijs in 1832 als Semiramide in de opera van Rossini en ze kreeg veel bijval. In 1934 trad ze op in Londen al Ninetta in het stuk “La gazza ladra”. In 1842 schreef schreef Donizette voor haar de rol van Norina in “Don Pasquale”. Haar tegenspeler, Giovanni Matteo De Candia, werd de liefde van haar leven.

Lees verder »

Maria Malibran (Parijs, 24 maart 1808 – Manchester, 23 september 1836) was een Spaans-Franse operazangeres. Zij werd geboren als Maria Felicia Garcia, dochter van de Andalusische tenor, componist en zangpedagoog Manuel del Pópulo Vicente García en de sopraan Joaquina Sitches. De familie was erg muzikaal: haar zuster Pauline Viardot-García werd componiste en zangeres en haar broer Manuel Patricio Rodríguez García was bariton en schreef een belangrijke lesmethode voor zangers.

Maria maakte op 11 juni 1825 op 17-jarige leeftijd in Londen haar debuut als invallende onderstudie voor Rosina in “Il barbiere di Siviglia” van Giacomo Rossini. Haar stem wordt beschreven als mezzosopraan, maar zij zong vaak als sopraan.

De loopbaan van Maria staat voor een deel in het teken van de stijgende populariteit van Rossini, zij zong een aantal premières van zijn opera’s. Zij zong in “La Cenerentola”, in “Tancredi”, in “La Gaza Ladra”, “Semiramide”, “Alceste” en “Otello”. In een voorstelling in New York waaraan ook Lorenzo da Ponte meewerkte zong zij Zerlina in de Amerikaanse première van “Le nozze di Figaro” van Wolfgang Amadeus Mozart.

In New York huwde de 17-jarige Maria tegen de wil van haar ouders met de 45-jarige koopman Eugène Malibran. Maria dacht een rijk huwelijk te sluiten en wilde zich terugtrekken van het toneel, doch Malibran stond op de rand van een faillissement.

Lees verder »

"Vingarne" is de eerste bekende homofilm

Europese films zijn zeer invloedrijk geweest in de vormgeving van de geschiedenis van de holebicinema. Gedurende de eerste 30 jaren van het bestaan van de cinema (ongeveer van de jaren 1920 tot de jaren 1950) bevatten Europese films, net als hun Amerikaanse tegenhangers, zelden eerlijke, niet-bevooroordeelde voorstellingen van homoseksuele en lesbische personages en/of behandelden ze homoseksualiteit zelden als een ernstig thema.

Naarmate houdingen en ideeën in Europa zich doorheen de jaren 1960 en 1970 echter ontwikkelden, werden de levens en de cultuur van holebiseksuele mannen en vrouwen zichtbaarder, en films over seksueel gedrag werden explicieter. Bijgevolg waren filmregisseurs van holebiseksuele films in vele Europese landen in staat hun persoonlijke gevoelens op het scherm te brengen, waardoor ze zowel op artistiek als op sociaal vlak belangrijke films met holebigerichte onderwerpen uitbrachten. Hoewel een waaier aan verschillende stijlen waar te nemen valt, en heel wat gevarieerde onderwerpen aan bod kwamen, kunnen toch enkele gezamenlijke thema’s gevonden worden in vele Europese holebifilms, zoals conflicten tussen klassen en generaties, de benarde situatie van gemarginaliseerden, en het verlangen naar liefde en vrijheid in een onderdrukkende samenleving.

Lees verder »

Weduwe Rosario verhuist met haar vier zonen, waarvan er één Rocco is, van Luciana naar Milaan. De vijfde zoon, Vincenzo, woont al in Milaan. In het begin heeft de familie heel veel problemen, maar toch slaagt iedereen erin om iets te vinden om te doen. Simone bokst, Rocco werkt bij een wassalon en Ciro studeert. Simone ontmoet Nadia, een prostituee, en ze hebben een stormachtige affaire. Na zijn militaire dienst begint Rocco een relatie met haar. Er ontstaat een ruzie tussen de twee broers, die zelfs tot moord zal leiden.

Visconti’s meesterwerk

Dit uitstekend voorbeeld van Italiaanse neo-realisme door Luchino Visconti is zo’n film waar je ofwel van houdt of die je haat. Het verhaal is eenvoudig, een arme moeder verhuist met haar kinderen naar de grote stad op zoek naar een beter leven.

Katina Paxinou brengt een “mama” ten berde die je uit je stoel slaat. De film bestaat uit stukke die elk gewijd zijn aan één van de broers, maar de hoofdrollen worden gespeeld door Alain Delon als Rocco en Renato Salvatori als zijn broer.

Een andere grote rol wordt gespeeld door Annie Girardot als prostituee met een gouden hart. Eerst heeft Girardot een stormachtige relatie met Salvatori, een brute bokser. Maar dan dumpt ze hem en wordt ze verliefd op Delon.

Natuurlijk volgt er een groot drama en alles eindigt met een tragedie.

“Rocco e i suoi fratelli” is een van de beste films uit de jaren 1960 en een van de beste films van Luchino Visconti. Je ziet in de film ook een jonge Claudia Cardinale in een kleine rol.

Regie: Luchino Visconti
Verhaal: Luchino Visconti
Cast: Alain Delon, Renato Salvatori, Annie Girardot, Katina Paxinou, Alessandra Panaro, Spiros Focás, Max Cartier, Corrado Pani, Rocco Vidolazzi, Claudia Mori, Adriana Asti, Enzo Fiermonte, Nino Castelnuovo, Rosario Borelli, Renato Terra, e.a.
Release: 1960

Het saaie leventje in het huis van een Milanese industrieel wordt grondig overhoop gehaald door de komst van een zonderlinge, knappe jongeman, gespeeld door een jeugdige Terence Stamp (velen onder jullie zullen de oudere Terence Stamp nog kennen van zijn rol in “The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert”).

Iedereen voelt zich tot hem aangetrokken en de bezoeker aarzelt dan ook niet om eerst het kamermeisje, dan de heer des huizes, zijn vrouw, zijn dochter en tenslotte zijn zoon te verleiden.

Een vreemde metaforische film

Pasoloni creëert een surrealistische, dromige sfeer voor het verhaal van een vreemdeling die een levensveranderende katalysator wordt voor een hele familie. De vreemdeling zegt niet veel, maar dat hoeft ook niet. De knappe bezoeker wordt vertolkt door Terence Stamp, op het punt in zijn leven waarop hij er het knapst uitzag. Hij slaagt erin om de hele familie te verleiden, en fungeert daarbij in het proces als een miraculeus religieus figuur.

In de film wordt ook kritiek geleverd op het na-oorlogse geïndustrialiseerde Italië en op de onpersoonlijke culturele deconstructie.

“Teorema” is ook één van de films van Pasolini die het gemakkelijkst te bekijken is.

Regie: Pier Paolo Pasolini
Verhaal: Pier Paolo Pasolini
Cast: Silvana Mangano, Terence Stamp, Massimo Girotti, Anne Wiazemsky, Laura Betti, Adrés José Cruz Sublette, Ninetto Davoli, Carlo De Mejo, Adele Cambria, Luigi Barbini, Giovanni Ivan Scratuglia, Alfsonso Gatto, Cesare Garboli, e.a.
Release: 1968

Luchino Visconti was een vat vol tegenstellingen. Van geboorte was hij aristocratisch maar toch was hij de voorloper van het Neo-Realisme, de Italiaanse filmstroming die gewijd was aan proletarische thema’s.

Hij werd geboren als graaf Don Luchino Visconti di Modrone op 2 november 1906 en was meteen lid van de hoogste adel van Milaan en van een van leidende aristocratische families van Italië.

Tijdens zijn jeugd gingen zijn interesses vooral uit naar kunst, muziek en renpaarden. Toen hij dertig was, begon zijn filmcarrière toen hij ging werken als assistent en kostuumontwerper voor de Franse regisseur Jean Renoir.

Als resultaat van die samenwerking met Renoir werd Visconti politiek linksgezind. Hoewel hij een dichte band had met Vittorio, de zoon van Mussolini, werd hij actief in de anti-fascistische beweging en zat hij tijdens Wereloorlog II in het verzet.

Rond zijn dertigste had hij ook zijn eerste ernstige homoseksuele verhouding, met de jonge Duitse fotograaf Horst die een welbekende modefotograaf werd. Hun verhouding duurde drie jaar, maar hun vriendschap bleef bestaan tot de dood van Visconti.

Lees verder »

Milaan ligt in het hart van het noordelijke deel van Italië en is waarschijnlijk het belangrijkste industriële, commerciële centrum dat bekend is omwille van design. Het is de thuisbasis van de Pirelli-banden en de Armani-pakken. Het is er groot, druk en men werkt er hand. Daardoor is het de minst romantische Italiaanse stad. Maar als je zeer goed kijkt en je verbeelding gebruikt, zal je een mooie stad ontdekken die verscholen ligt tussen geraffineerde en moderne gebouwen.

Bezienswaardigheden

Iedereen kent natuurlijk “La Scala”. Dé opera-tempel, waar elke artiest ooit hoopt te zingen en die elke opera-fan ooit hoopt te bezoeken. In het theatermuseum kan je de Verdi-collectie gaan bekijken. Ben je verzot op theater, dan kan je ook naar het “Piccolo”, een toneelhuis dat werd gesticht door Giorgio Streheler.

Prominent aanwezig in Milaan is de “Duomo”, de kathedraal van Milaan, de vierde grootste kerk van de wereld en tevens de apotheose van de gothiek. Door de enorme omvang van dit gebouw kan je er echt niet naast kijken. De gevel is van glanzend marmer waardoor de kathedraal lijkt op een gigantische bruidstaart met 135 spitsen en een verguld standbeeld van de Madonna.

Milaan is ook de plek van het Dominicaner-klooster waar je in de refter Het Laatste Avondmaal van da Vinci kunt bewonderen. Zorg dat je voorbereid bent. Je staat er uren in de rij en je kan het fresco maximum 10 minuten zien. Maar dat is het meer dan waard.

Holebi’s in Milaan

Zonder twijfel is Milaan de holebi-hoofdstad van Italië. De stad is meer modern dan andere Italiaanse steden en heeft het stigma dat nog steeds aan holebiseksualiteit kleeft, van zich afgeschud.

De “Via Sammartini” is officieel dé homostraat van Milaan, maar heel druk is het er niet. Je vindt er wel veel holebi-bars, cafés en clubs die om de haverklap van decor, eigenaars en clientele wisselen.

Shopping

Milaan is de modehoofdstad van Italië en herbergt veel hoofdkwartieren van beroemde ontwerpers. In de winkels betaal je waanzinnige prijs voor een stukje design, maar het blijft leuk. De voetgangersstraat “Corso Vittorio Emanuele” is dé winkelstraat van Milaan.