Foster, Jodie (1962)

68647886Als één van de meest gewaardeerde filmactrices van haar generatie, is Jodie Foster al decennialang een holebi-icoon. Toch bevestigde ze nog maar onlangs haar eigen lesbianisme.

Van buitenaf is er altijd al grote interesse geweest voor het privéleven van Jodie, maar steeds weigerde ze in interviews om over haar privéleven te praten. Jarenlang, toen haar lesbianisme een publiek geheim was in de filmindustrie, vroeg de holebi-pers haar tevergeefs om publiek uit de kast te komen.

Jodie’s kwajongensachtige acteerrollen als kind en de sterke hoofdpersonages die ze als volwassen vrouw neerzette, zorgden altijd al voor geruchten over haar vermeende seksuele geaardheid, vooral dan bij haar grote schare aan lesbische fans. Af en toe dook er een foto op van Jodie samen met haar levensgezel, de producer Cydney Bernard, samen met Jodie’s kinderen. En hoewel het koppel nooit samen naar premières of naar festvals ging in de Verenigde Staten, deden ze dit wel vaak in Frankrijk. Daarbij komt nog dat Jodie in een paar interviews sprak over haar “partner” zonder dat ze uitlegde wat of wie ze daarmee bedoelde.

In december 2007, toen ze op een evenement de ‘Sherry Lansing Leadership Award’ mocht in ontvangst nemen als erkenning voor haar werk in de filmindustrie, sprak Jodie eindelijk over haar partner, die al 15 jaar haar levensgezel was. Ze dankte haar “… prachtige Cydney die bij me blijft door slechte en goede tijden”.

Deze onthulling was voor niemand een verrassing en de raadselachtige actrice, regisseuse en producer leek niet onder de indruk te zijn van de persaandacht die haar openbare coming-out kreeg.

Lees verder »

Jodie Foster krijgt ere-Golden Globe

jodie-fosterDe Amerikaanse actrice Jodie Foster krijgt een Golden Globe voor haar hele oeuvre. Ze krijgt de ereprijs in januari bij de uitreiking van de filmprijzen in Beverly Hills. De Golden Globes vinden pas plaats op 13 januari, maar de oeuvre-prijs, de Cecil B. DeMille Award, wordt al eerder toegekend aan mensen die een uitzonderlijke bijdrage hebben geleverd aan de filmwereld.

Jodie Foster brak door met haar rol in de Scorsese-film “Taxi Driver” in 1976 en werd toen genomineerd voor een Oscar voor de beste vrouwelijke bijrol. De 49-jarige Foster werd viermaal voor een Oscar genomineerd voor haar acteerwerk. Ze won er twee: voor haar rol in “Silence of the Lambs” en voor haar acteerwerk in “The Accused”.

Vorig jaar regisseerde ze “The Beaver”, met Mel Gibson in de hoofdrol. Die film werd, mede vanwege racistische uitspraken van de acteur, meerdere malen uitgesteld. Ze is momenteel bezig met de voorbereidingen van “Money Monster”, een drama over de economische crisis, dat ze ook regisseert.

Al Pacino, Barbra Streisand, Warren Beatty, Judy Garland en Morgan Freeman mochten de award eerder al in ontvangst nemen.

(bron: ad.nl)

Taxi Driver (1976)

taxi-driverDe oorlogsveteraan Travis Bickle werkt als taxichauffeur. Hij is een eenzame man die geobsedeerd is door pornografie en geweld. Zijn leven gaat steeds verder neerwaarts, en hij verliest zichzelf langzaam in zijn paranoia. Hij raakt steeds verder geïrriteerd door het tuig dat er ’s nachts over straat loopt, en het is slechts een kwestie van tijd voordat hij in actie komt.

“Taxi Driver” is een Amerikaanse speelfilm, geregisseerd door Martin Scorsese uit 1976.

De film staat bekend om zijn sterke acteerprestaties en realisme. De film was van groot belang voor de hoofdrolspelers Robert De Niro en Jodie Foster, die ten tijde van de opnames 14 jaar oud was. Foster kreeg een Academy Award nominatie voor de beste vrouwelijke bijrol en De Niro werd genomineerd in de categorie beste mannelijke hoofdrol. De film zelf werd ook genomineerd voor “Beste Film” en de muziek van Bernard Herrmann (zijn laatste werk voordat hij stierf) voor “Beste originele Muziek”.

Lees verder »

Ebb, Fred (1928-2004)

fred-ebbFred Ebb (8 april 1928 – 11 september 2004) was een Amerikaanse musicalschrijver die vaak succesvol samenwerkte met componist John Kander. Kander en Ebb schreven voor artiesten zoals Liza Minnelli en Chita Rivera.

Ebb werd geboren in Manhattan in een Joodse familie, als zoon van Anna Evelyn en Harry Ebb. Tijdens de vroege jaren 1950 goot hij babyschoentjes in brons, was hij truckchauffeur en werkte hij in een warenhuis. In 1955 behaalde hij een graad in Engelse literatuur aan de ‘New York University’ en twee jaar studeerde hij af van de ‘Columbia University’. Eén van zijn eerste samenwerkingen was met Phil Singer. Samen schreven ze het lied “I Never Loved Him Anyhow” dat werd opgenomen door Carmen McRae in 1956. Samen schreven ze ook “Heartbroken” dat werd opgenomen door Judy Garland, de moeder van zijn toekomstige beschermelinge Liza Minnelli. Ze schreven ook nog “Moonlight Gambler” en “Nevertheless I Never Lost the Blues”. “Don’t Forget”, dat hij schreef met Norman Leyden, werd opgenomen door de zanger Eddy Arnold in 1954.

Voor zijn eerste theaterwerk, schreef hij de teksten voor de musical “Baker’s Dozen” in 1951. Hij maakte liedjes met Norman Martin voor de revue “Put In in Writing” (1962). Hij werkte ook vanaf de jaren 1950 samen met componist Paul Klein. Samen schreven ze liedjes voor de revues “Isn’t America Fun” (1959) en “From A to Z” (1960), geregisseerd door Christopher Hewett. Met Klein schreef Ebb de musical “Morning Sun”. Oorspronkelijk zou Bob Fosse de musical regisseren. Toen hij zich terugtrok van het project flopte de musical.

Lees verder »

New York, New York

new-york,-new-yorkOp de dag dat Wereldoorlog II eindigt, ontmoet Jimmy, een egoïstische en vleierige muzikant, de clubzangers Francine. Terwijl ze samen hun weg worstelen naar de top, krijgen ze een liefdesrelatie…

Martin Scorsese’s meest ondergewaardeerde film

“New York, New York” is Martin Scorsesers meest ondergewaardeerde film. Vooruit op zijn tijd en anders dan de heersende smaak is deze film zowel een viering van en een aanklacht op de musicals uit de jaren 1940 en 1950.

Het grote publiek, vooral dan dat publiek dat verzot is op Rambo’s en Die Hards, begrijpt deze film niet. Maar je hoeft niet persé te houden van de personages in deze “New York, New York”. Het zijn bewust geen gemakkelijke, typische jongen-ontmoet-meisje-personages.

Zoals elk ander koppel dat het niet gemakkelijk heeft om hun relatie te combineren met hun carrière, tonen Jimmy Doyle (DeNiro) en Francine Evans (Minnelli) hun fouten, maar dan wel te midden van coulissen, zangnummers en schaarse dialogen. Niet dat er geen verhaal zit in deze film, het verhaal is gewoon niet afgewerkt, net zoals dat met de meeste relaties ook niet het geval is.

Het minimalisme in “New York, New York” zorgde voor een andere soort musicals, net zoals Ingmar Bergman zorgde voor een andere soort Europese films. In de jaren 1970 had het publiek genoeg van grootse musicals. Alles wat oud was, was slecht en alles wat nieuw was, was goed. “New York, New York” leek alleen op een oude film en daarom bleef men ervan weg. Als het publiek de film had beschouwd als een parodie (wat dan wel weer lukte in de jaren 1980), dan zou “New York, New York” een kaskraker zijn geweest.

De Niro is opvliegend, intens en bombastisch. Minnelli is verlegen en geduldig. DeNiro is jaloers en onzeker. Minnelli is geconcentreerd en zelfzeker. Niet alleen roept Minnelli de tijdsgeest van toen terug op, ze IS die ook. Ze wordt niet onzichtbaar achter extravagante kostuums en haar zangstem is beter dan ooit en ze kan er alles mee: subtiel in “You are my Lucky Star” en “There Goes the Ball Game” en krachtig en emotioneel in “But the World Goes Round” en “The Man I Love”. Minnelli´s uitvoering van het titelnummer is een wereldklassieker geworden…

Regie: Martin Scorsese
Verhaal: Martin Scorsese
Cast: Liza Minnelli, Robert De Niro, Lionel Stander, Barry Primus, Mary Kay Place, Georgie Auld, George Memmoli, Dick Miller, Murray Moston, Lenny Gaines, Clarence Clemons, Kathi McGinnis, Norman Palmer, Adam David Winkler, Dimitri Logothesis, e.a.
Release:
1977

Tags : , , ,
Geplaatst op 11 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Brando (2007)

brandoEen lange documentaire van twee uren en vijfenveertig minuten over filmlegende Marlon Brando met nooit voorheen getoonde beelden en enkele diepgaande interviews met Hollywood-gezichten en leden van zijn familie. Er zitten ook veel clips in uit zijn films, zoals uit “A Streetcar Named Desire”, “Viva Zapata!”, “Julius Caesar”, “The Wild One”, “On the Waterfront”, “Guys and Dolls”, “The Teahouse of the August Moon”, “Sayonara”, “The Young Lions”, “Mutiny on the Bounty”, “The Chase”, “Reflections in a Golden Eye”, “The Godfather”, “Last Tango in Paris”, “The Missouri Breaks”, “Superman”, “Apocalypse Now”, “A Dry White Season”, “The Freshman” en “Don Jan Demarco”.

Van zijn familieleden en vrienden worden onder andere Ellen Adler, Ed Begley, Andrew Bergman, Bernando Bertolucci, James Caan, Johnny Depp, Angie Dickinson, Robert Duvall, Jane Fonda, Frederic Forrest, Dennis Hopper, Quincy Jones, Martin Landau, Cloris Leachman, Karl Malden, Kevin McCArthy, Penelope Ann Miller, Edward Norton, Al Pacino, Arthur Penn, Sean Penn, Maximilian Shell, Martin Scorsese, Henry Silva, John Travolta, John Turturro, Jon Voight en Eli Wallach aan het woord gelaten.

De documentaire belicht ook Marlon Brando’s betrokkenheid bij de burgerrechtenbeweging en de vereniging van oorspronkelijke Amerikanen. Er wordt ook stilgestaan bij zijn persoonlijk leven.

Een ambitieuze documentaire over een holebi-icoon
“Brando is een documentaire over één van de grootste filmacteurs aller tijden: Marlon Brando.

De documentaire poogt om heel het leven van Marlon te belichten: zijn jeugd, zijn toneelwerk, zijn doorbraak in “A Streetcar Named Desire”, zijn ander filmwerk, zijn privé-leven en zijn politieke idealen. Ook de teloorgang van zijn carrière en de daaropvolgende comeback met “The Godfather” komen aan bod. Uiteindelijk wordt er een nogal treurig portret geschetst van zijn privé-leven en blijft Marlon toch een mysterie. Hij had ongetwijfeld passionele politieke overtuigen en wou echt de Afro-Amerikanen en de Indianen helpen, zodanig zelfs dat hij stopte met acteren om zich enkel nog in te zetten voor het goede doel.

Toch roept Marlon Brando ook frustraties op. Hij was een genie maar ook aan de luie kant en naarmate hij ouder werd, werd hij steeds meer lui. Hoewel deze documentaire er niet op ingaat, haatte Marlon het om elke avond op te treden in een theater. Dat is ook de reden waarom hij dat nooit meer deed. Ook filmmaker verveelde hem na verloop van tijd. Hij zei dat hij het haatte om te acteren. Later deed hij voor het geld, werd hij ontzettend moeilijk om mee samen te werken en speelde hij liever spelletjes met regisseurs en acteurs.

In deze documentaire zitten enkele prachtige scènes uit zijn films. Het is wel jammer dat zijn monoloog uit “Superman” niet is overgenomen, een briljante scène die hij in één keer opnam. Met foto’s wordt er gewezen op zijn goddelijk uiterlijk en we zien ook een interessante screentest voor “Rebel Without a Cause”.

Waarschijnlijk zijn in “Brando” de interviews met zijn voormalige klasgenoten nog het meest interessant: we zien Angie Dickinson en Mai Britt die met hem samenwerkten en Carmelita Pope en Ellen Adler die hem kenden van bij het begin van zijn carrière. Ook de interviews met John Turturro, John Travolta, Karl Malden, Jane Fonda, Martin Scorcese, Martin Landau, Cloris Leachman en Robert Englund zijn zeer boeiend.

Hoewel hij op het einde van deze documentaire nog steeds een vraagstuk is, vangen we toch een glip op van deze ongewone man en fenomenaal acteur.

Regie: Mimi Freedman
Verhaal: Mimi Freedman
Cast: Marlon Brando, Edward R. Murrow, Janet Aemisegger, Betty Gossell, Ruth Buehrer, Ed Sullivan, Carmelita Pope, Ellen Adler, Jane Fonda, George Englund, Richard Loving, Frank Underbrink, John Turturro, Jinx Falkenburg, Al Pacino, e.a.
Release: 2007