Gayworld.be

Madonna (geboren als Madonna Louise Ciccone op 16 augustus 1958) is een Amerikaanse zangeres, actrice, weldoenster en zakenvrouw. Ze werd geboren in Bay City, Michigan en groeide op in Rochester Hills, Michigan. Madonna verhuisde in 1977 met maar 35 dollar op zak naar New York City om er een carrière als danseres te beginnen. Ze werd lid van muziekgroepen zoals Breakfast Club en Emmy en bracht uiteindelijk haar eigen album “Madonna” uit in 1983.

Madonna staat erom bekend om religieus symbolisme en seksuele thema’s in haar werk te gebruiken. Het Vaticaan reageerde hier negatief op in de late jaren 1980. In 1992 startte ze haar eigen productiebedrijf ‘Maverick’ dat een erotisch fotoboek publiceerde (“Sex”). Ze bracht met dat thema ook een album (“Erotica”) uit en acteerde in een film (“Body of Evidence”) met erotische thema’s. Deze werken kregen veel negatieve publiciteit en zorgden ervoor dat ze het commercieel minder goed deed in de jaren 1990. Madonna’s carrière leefde weer op in 1998, toen haar album “Ray of Light” alom werd geprezen.

Madonna acteerde in 22 films. Hoewel de meeste kritisch en commercieel flopten, kreeg ze een Golden Globe Award voor haar rol in de film “Evita” (1996). In 1996 beviel Madonna van een dochter, Lourdes Maria (ook bekend als Lola). Vader van Lola is Carlos Leon, de persoonlijke trainer van Madonna. In 2000 trouwde Madonna met Guy Ritchie. Samen kregen ze twee zonen: Rocco en David Banda. David is een jongen die ze in 2006 adopteerden uit Malawi wat voor geruchten zorgde als dat ze de adoptiewetten van het land overtraden.

Lees verder »

Nadat haar bedriegende echtgenoot haar verlaat, bewijst Mildred Pierce dat ze onafhankelijk en succesvol kan zijn. Helaas kan ze de goedkeuring van haar verwende dochter niet winnen…

TCM zendt dit drama met o.a. Joan Crawford uit op zondag 22 november 2009 om 03u00.

Bespreking “Mildred Pierce”

Bette Davis in een poppenjurkje. Joan Crawford in een rolstoel. Vijf flessen gin, twee flessen whisky, een brief geschreven aan Daddy wiens adres de hemel is en Victor Buono aan de piano. Wat wil je nog meer?

Bette Davis + Joan Crawford = vuurwerk!

Deze film is één van de grootste comebackverhalen uit de filmgeschiedenis. Bette Davis en Joan Crawford, twee Hollywooddiva’s uit de jaren 1930, 1940 en 1950 zijn te zien in één van de meest invloedrijke films uit de jaren 1960. De film werd een hit, blies opnieuw leven in de carrières van beide actrices en groeide uit tot een echte klassieker.

Deze zeer succesvolle film gaat over de relatie tussen twee showbizz-zussen: Blanche (Joan Crawford), die een topactrice was in de jaren 1930 en Jane (Bette Davis), een kindsterretje dat nooit echt doorbrak als volwassene maar die van plan is om een comeback te maken als zangeres.

Tijd en alcohol en een allesoverheersend schuldgevoel over een auto-ongeluk waardoor Blanche een hulpeloze kreupele werd, hebben hun tol geëist van Jane’s mentale gezondheid en de film gaat dan ook over mentale en fysieke wreedheid.

Lees verder »

De enorme hoeveelheid aan naslagwerken die het thema ‘camp’ behandelen staat in schril contrast met het feit dat de auteurs van die werken het allen eens zijn dat het moeilijk is om een precieze definitie te geven van camp. Nadat de lesbische schrijfster Susan Sontag de term ‘camp’ in de late jaren 1960, beschouwen auteurs camp als een bepaalde vorm van homobewustzijn en humor, gestoeld op overdrijving, theatraliteit, ironie en kitsch. Camp wordt door homo’s en lesbiennes gebruikt om homofobische veronderstellingen te ontwrichten in de algemene cultuur waarin holebi’s nog steeds een belangrijk deel van uitmaken als gebruikers en producenten.

Wat is camp?

‘Camp’ wordt ook omschreven als “de cruciale contributie van de holebicultuur aan het modernisme” en als een manier van holebi’s om “de heteroaanspraak op de algemene cultuur te devalueren en ondertussen te focussen op die zaken die door hetero’s worden genegeerd”. Camp geeft dus de mogelijkheid aan holebi’s om de algemene (hetero-) cultuur te herschrijven en uit te dagen. Het helpt ook om de alomtegenwoordigheid van het homobewustzijn in de algemene cultuur te ontsluieren. Door camp te gebruiken tijdens het omgaan met de massacultuur vinden homo’s en lesbiennes holebi-kenmerken terug in het hart van de dominante (hetero) cultuur. Onder de glitterlaag van decorum en overdrijving is camp volgens Philip Core (homoseksueel kunstenaar) “de leugen die de waarheid vertelt”.

Lees verder »

Een Boeing 747 onderweg van Washington naar Los Angeles, botst frontaal met een sportvliegtuigje. De piloot is gewond en de co-piloot en de boordwerktuigkundige zijn dood. Een stewardess moet de controle overnemen totdat de luchtmacht iemand stuurt om het toestel veilig aan de grond te krijgen….

Grappige rampenfilm

In “Airport 1975” ramp een sportvliegtuigje een grote 747. Twee piloten sterven en een andere is meteen blind… Holebi-icoon Karen Black, die de rol speelt van hoofdstewardess moet zelf het stuur en de pedalen overnemen en wordt daarbij via de radio geholpen door grote liefde Charlton Heston.

De cast bestaat uit enkele grote namen: Jerry Stiller (de vader van Ben Stiller), Linda Blair, (die hopeloos op zoek was naar een rol waardoor het publiek haar Exorcist-imago zou vergeten. Helaas speelt ze in deze film haar rol zo heel erg braaf dat je als kijker bijna hoopt dat ze weer haar hoofd laat draaien als een tol). Verder is er nog komedie-legende Sid Caesar die een grappige man probeert te zijn. Myrna Loy speelt het drankorgel. Helen Reddy, een populaire zangeres in die tijd, speelt de rol van nonnetje.

Airport 1975 is een grappige tijdscapsule uit de jaren 1970 toen reizen per vliegtuig nog chique was, er geen hemeltergende veiligheidscontroles waren en de stewardessen nog alles voor je deden.

Stewardess Karen Black doet alles voor haar passagiers... ze neemt met plezier het stuur over!

Weetjes over Airport 1975

• Gloria Swanson schreef haar eigen dialogen. Ze heeft het laatste woord in de film. Dit was haar eerste film in 22 jaar. Ze legde uit: “Ik wachtte op een film waar ik mijn kleinkinderen mee naartoe kon nemen, iets spannend en modern, zonder nodeloos geweld.
• Greta Garbo zou eerst de rol van Gloria Swanson spelen maar haakte af.
• Het werd de laatste film van Gloria Swanson.
• Joan Crawford werd gevraagd om de rol van “oudere, aan de drank zijnde” actrice te spelen. Ze weigerde en haar personage werd gespeeld door Myrna Loy.
• Karen Black werd later geparodieerd door Jonah Blechman in de film “Another Gay Movie”

Regie: Jack Smight
Verhaal: Arthur Hailey
Cast: Charlton Heston, Karen Black, George Black, Gloria Swanson, Efrem Zimbalist Jr., Susan Clark, Helen Reddy, Linda Blair, Dana Andrews, Roy Thinnes, Sid Caesar, Myrna Loy, Ed Nelson, Nancy Olson, Larry Storch, e.a.
Release: 1974

Als Mary Haines de affaire van haar man met Crystal Allen, een winkelmeisje, kan negeren, is haar huwelijk misschien nog te redden. Maar heeft ze dan helemaal geen eigenwaarde? Haar vriendinnen zorgen er voor dat ze naar Reno vertrekt, waar ze kan scheiden. Op de trein daar naartoe ontmoet Mary de Hertogin De Lave, die van haar vierde man wil scheiden.

Iedereen logeert in Reno op een ranch die gerund wordt door een vrouw die gerund wordt door een vrouw die geen nonsens wil hebben. Maar de vrouw die wil trouwen met de echtgenoot van Mary´s nicht Sylvia, en die de affaire van Mary´s echtgenoot aan het licht bracht, vraagt Sylvia om haar trots en haar plan om te scheiden te vergeten…

Een fantastische bitch-film

Deze film bestaat uit twee uren roddels en plezier. Het verhaal is zeer sterk en doet je verlangen dat alle films zo goed in elkaar zouden zitten. De acteerprestaties van de verschillende actrices passen goed bij elkaar.

Joan Crawford is subliem als mannendief. Norma Shearer speelt hetzelfde karakter zoals ze steeds in haar filmcarrière heeft gedaan (en het daardoor uitstekend onder de knie heeft).

Toch is het hier Rosalind Russell die met de grootste prijs gaat lopen. Haar interpretatie van Mevr. Fowler is perfect.

Paulette Goddard is dan weer uitstekend als de sarcastische vrouw die alles al heeft gezien en meegemaakt. Let vooral op de scène waarin zij en Mevr. Fowler vechten met elkaar!

Regie: George Cukor
Verhaal: Clare Boothe Luce
Cast: Joan Crawford, Norma Shearer, Rosalind Russell, Mary Boland, Paulette Goddard, Phyllis Povah, Joan Fontaine, Virginia Weidler, Lucile Watson, Marjorie Main, Virginia Grey, Ruth Hussey, Muriel Hutchison, Hedda Hopper, Florence Nash, e.a.
Release: 1939

De Française Michele de la Becque, een tegenstandster van de Nazi’s in het door Duitsland bezette Parijs, verstopt de Amerikaanse piloot Pat Talbot en probeert het veilig het land uit te smokkelen.

Joan als patriot

Gekleed in de meest fantastische outfits speelt Joan Crawford de Franse versie van Scarlett O’Hara. De oorlog doet haar enkel grimmig mompelen tot ze op vakantie moet wegduiken voor een bom. Als ze terugkomt in Parijs ontdekt ze tot haar grote ontzetting dat haar huis in besslag is genomen door de Nazi´s. Al wat ze nog heeft is één kamer om te gebruiken, en haar fameuze jurken.

Ondertussen is haar vriendje, gespeeld door Philip Dorn, overgelopen naar de Nazi’s en geniet hij volop van het leven. Wanneer Joan dit beseft, wil ze niet meer met hem te maken hebben. Haar patriottisme komt aan de oppervlakte drijven wanneer ze een RAF-piloot kan helpen (gespeeld door John Wayne).

John Wayne ziet er in deze film zonder zijn cowboypakje verrassend knap uit en hij en Joan lijken het verrassend goed te kunnen vinden met elkaar.

Regie: Jules Dassin
Verhaal: Leslie Bush-Fekete
Cast: Joan Crawford, John Wayne, Philip Dorn, Reginald Owen, Albert Basserman, Joh, Carradine, Anne Ayars, J. Edward Bromberg, Moroni lsen, Henry Daniell, Howard Da Silva, Charles Arnt, Morris Ankrum, Edith Evanson, Ernst Deutsch, e.a.
Release: 1942

Het verhaal van het leven van filmster Joan Crawford, gezien door de ogen van haar geadopteerde dochter.

“Ik ben niet boos op jou, ik ben boos op het vuil!”

Niemand maakte egomaniakale, moordzuchtige moeders zo populair als Joan Crawford (Faye Dunaway), die haar kroost bestuurde met metalen kleerhangers en een snoeischaar, begeleid door de meest angstaanjagende gezichtsuitdrukking die er ooit te zien was.

Joan Crawford is een winkelmeisje-dat-filmster-werd, die haar weg naar de top van Hollywood bereikte op de moeilijke manier en die haar frustraties afreageerde op haar echtgenoten, op haar geadopteerde kinderen, op haar meid en uiteindelijk op zichzelf.

We ontmoeten La Joan voor het eerst in haar heiligdom, een witter-dan-wit landhuis, waar stof en onafhankelijkheid verboden zijn en waar alle wensen van Joan altijd worden vervuld. Maar toch voelt ze dat er iets ontbreekt in haar perfecte illusie, namelijk een kind ? En pats! Als bij magie verschijnt er een kind, dankzij het getouwtrek achter de schermen van haar feeërieke advocaat en vriendje Gregg (Steve Forrest).

De jonge Christina (Mara Hobel), een weesmeisje met blonde krulletjes en blauwe ogen dat lijkt alsof ze net is weggeplukt van een casting voor het meest engelachtige kind, wordt opgenomen in het kasteel van de controlekoningin. Ze krijgt al snel het gezelschap van een al even ideaal klein jongentje, dat het merendeel van zijn jeugd doorbrengt vastgebonden op zijn bed.

Wat eerst op een droom lijkt, wordt heel vlug een nachtmerrie. Doorheen haar jeugd wordt Christina gevangen gehouden door de ijzeren tralies van Joan’s verwachtingen, worstelt ze om te voldoen aan de surrealistische standaardnormen van haar moeder en probeert ze om zichzelf en haar broer Christopher te beschermen voor de wervelstormen van Joan’s onbestuurbare en onvoorspelbare karakter.

Als Christina als tiener (Diana Scarwid) een eigen wil ontwikkelt, en ze het moe is om elke zaterdagnacht de tegels van Joan te schrobben, wordt het wel erg campy. Wat volgt is een gevecht ter dood tussen een moeder die niets los kan laten en een dochter die niet kan worden vastgehouden en een filmster die niet weet wanneer ze moet ophouden.

Heb jij ook last van een moeder die je gek maakt, zet je gsm dan uit, kijk naar “Mommie Dearest” en voel je gezegend want jij hebt het lang zo slecht nog niet.!

Weetjes over Mommie Dearest

Toen Paramount voor het eerst “Mommie Dearest” uitbracht, dachten ze dat ze een ernstige biografische film in handen hadden. Het publiek dacht daar echter anders over en een maand nadat de film was uitgebracht begonnen filmgangers Ajax en kleerhangers mee te brengen naar de bioscoop en maakten ze van “Mommie Dearest” een interactieve gebeurtenis. Bij Paramount besefte men dat men een nieuwe “Rocky Horror Picture Show” had gemaakt en begonnen ze de film te verkopen als een camp klassieker.

Regie: Frank Perry
Verhaal: Frank Perry
Cast: Faye Dunaway, Diana Scarwid, Steve Forrest, Howard Da Silva, Mara Hobel, Xander Berkeley, e.a.
Release: 1981

Nadat haar bedriegende echtgenoot haar verlaat, bewijst Mildred Pierce dat ze onafhankelijk en succesvol kan zijn. Helaas kan ze de goedkeuring van haar verwende dochter niet winnen…

Mama, het spijt me…

Heb je behoefte aan een extra grote dosis moederliefde? Grijp dan naar de grote middelen met “Mildred Pierce”, met de echte Joan Crawford. Ze serveert een luxueus banket van schuldgevoelens als een legendarische huissloof die verandert in een fastfoodkoningin en die getiranniseerd wordt door haar verwende, ondankbare en harteloze dochter Veda (Ann Blyth). Veda is waarschijnlijk het slechtste kind dat ooit op het witte doek verscheen; ze houdt ervan om te profiteren van haar moeder terwijl ze haar behandelt als de eerste de beste serveuse. En wat nog erger is: ze klaagt constant over de povere decoratiekwaliteiten en de slechte manier van kleden van haar moeder.

Voeg daarbij nog eens een hopeloze echtgenoot, de ultieme dood van haar goede dochter en een moord en je weet wat arme Mildred allemaal moet torsen. Deze film is een masochistische cocktail die garandeert jou en je moeder over jullie meningsverschillen heen te helpen en die jullie eraan herinnert dat kinderen en moeders elkaar beter niet al te veel beschuldigen.

Regie: Michael Curtiz
Verhaal: James M. Cain
Cast: Joan Crawford, Jack Carson, Zachary Scott, Eve Arden, Ann Blyth, e.a.
Release: 1945

Helen Wright, een neurotische vrouw van hoge komaf, zet haar zinnen op de ambitieuze jonge violist Paul Boray. Hij beantwoordt haar liefde, maar muziek blijft bij hem op de eerste plaats komen. Zij wordt zijn patrones, helpt hem aan grote successen maar wil hoe langer hoe minder de tweede viool spelen…

Joan Crawford’s beste film

Enkel Joan Crawford kon de rol van Helen Wright spelen in deze film! Ze was er absoluut perfect voor en levert dan ook een briljante prestatie. Het is echt haar beste rol: ze is een mooie, gesofistikeerde tang van een vrouw die seksueel naar een man hunkert en alles doet wat ze maar kan om hem te controleren en te bezitten. De spanning tussen haar en John Garfield spat van het scherm!

Een film die nooit verveelt!

Weetjes over “Humoresque”

• Madonna´s video “The Power of Goodbye” werd gebaseerd op deze film.

Regie: Jean Negulesco
Verhaal: Fannie Hurst
Cast: Joan Crawford, John Garfield, Oscar Levant, J. Carrol Naish, Joan Chandler, Tom D´Andrea, Peggy Knudsen, Ruth Nelson, Craig Stevens, Paul Cavanagh, Richard Gaines, John Abbott, Robert Blake, Tommy Cook, Don McGuire, e.a.
Release: 1946