Gayworld.be

Op 16 januari werden de winnaars van de Folie- en Fobieprijs van Çavaria 2009 bekend gemaakt. Dit gebeurde tijdens de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van Çavaria. De Folieprijs gaat naar de Belgische wetenschappers van het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG) die baanbrekend werk verrichtten in verband met aids en hiv. Ali Abdusalam Treki, de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, ontving de Fobieprijs. Hij sprak zich in zijn eerste publieke speech uit tegen de wereldwijde decriminalisering van homoseksualiteit.

De Folieprijs werd uitgereikt voor het baanbrekende werk dat Belgische wetenschappers van het ITG verrichten in de strijd tegen hiv en aids. Peter Piot deed vanaf de jaren ‘80 pionierswerk op dat vlak en werd later Algemeen Directeur van UNAIDS. In die hoedanigheid noemde hij op de Wereld Aidsconferentie in Mexico-stad (2008) “homofobie één van de vijf belangrijkste redenen waarom we de strijd tegen aids nog niet gewonnen hebben”. Toen professor Piot de Belgische onderzoeksgroep aan het ITG verliet, in 1994, nam professor epidemiologie Marie Laga de fakkel van hem over. Zij coördineert er nog steeds het aidsonderzoek en ontving de Folieprijs uit de handen van Vlaams minister van Gelijke Kansen Pascal Smet (SP.a).

Lees verder »

Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) is door de koepel van Vlaamse holebi-organisaties genomineerd voor de homofobieprijs. Dat schrijven de Concentra-kranten. De organisaties reiken die prijs jaarlijks uit aan mensen die homo’s of lesbiennes schaden.

Vandeurzen is genomineerd omdat hij in zijn beleidsnota met geen woord rept over de problemen van mensen die van geslacht willen veranderen. De problematiek wordt in het regeerakkoord overigens besproken in het luik gelijke kansen, een bevoegdheid van Pascal Smet (sp.a).

De CD&V-minister begrijpt de nominatie niet. “Ik heb deze mensen alvast uitgenodigd op mijn kabinet”, luidt het.

(bron: hln.be)

Çavaria heeft de nominaties bekend gemaakt voor de homofolie- en homofobieprijs (nu herdoopt tot Çavaria-folieprijs en Çavaria-fobieprijs) die jaarlijks worden uitgereikt. Deze prijzen worden uitgereikt aan wie zich respectievelijk verdienstelijk maakte voor de emancipatie van holebi’s en transgenderpersonen of die emancipatie in de weg stond. Op 16 januari worden de winnaars bekend gemaakt.

Ziehier de genomineerden voor de Homofolieprijs van Çavaria :

• De ouders van Nora Monsecour steunen hun transgenderdochter door dik en dun. Nora werd geboren als jongen maar is een meisje. Ze volgt een balletopleiding aan de Koninklijke Balletschool van Vlaanderen, waar ze graag bij de meisjesgroep wil dansen. Haar ouders steunen haar in deze beslissing en klaagden de eerdere weigering van de voormalige directrice aan.
• Peter Piot, voormalig directeur van UNAIDS, is genomineerd voor zijn jarenlange strijd tegen het hiv-virus. Piot werkt momenteel voor het Imperial College’s New Health Institute. De strijd tegen hiv en aids blijft van het grootste belang, zeker voor de homogemeenschap. Het aantal besmettingen door homoseksueel contact blijft stijgen.
• De derde genomineerden voor de Çavaria-folieprijs zijn de Belgische EU-parlementariërs die in april 2009 hun stem gaven aan het voorstel van de Europese Commissie om een brede richtlijn te ontwerpen die discriminatie, ook op basis van seksuele geaardheid, verbiedt, ook buiten de werksfeer. De parlementairen van Vlaams Belang stemden tegen.

Lees verder »

Sciencefiction schrijfster en criticus Joanna Russ werd geboren op 22 februari 1937 als dochter van Bertha Zinner en Evarett I. Russ, en groeide op in de Bronx. Zelf zegt ze: “Ik heb mijn kinderjaren half doorgebracht in de Bronx Dierentuin, en half in de Botanische Tuinen”. In 1953 maakte ze in de middelbare school deel uit van de top tien van de “Westinghouse Science Talent Search Winners” (Winnaars van de Talentenjacht in de Wetenschap). Russ ontving haar Doctorandus met grote onderscheiding in Engels aan de Cornell University in juni 1957, en haar Master in Schone Kunsten aan de Yale University School of Drama (toneelschool) in juni 1960.

Russ kwam openlijk uit voor haar seksualiteit in 1969, wat het onderwerp was van haar enige niet-sciencefiction roman “On Strike Against God (1980)”. Nadat ze les gegeven had aan Cornell University, aan SUNY in Binghamton, en aan de University of Colorado in Boulder, werd Russ prof in Engels aan de University of Washington (Seattle). Ze krijgt last van rugproblemen en schrijft in staande houding.

Lees verder »

Tijdens de herfstzitting van het Beneluxparlement, gisteren en vandaag in de Belgische Senaat, hebben verschillende parlementsleden kritiek geuit op de recent gestemde antihomowet in Litouwen. “Deze wet zet de politieke en vriendschappelijke relaties tussen de Benelux en Litouwen sterk onder druk”, zegt parlementsvoorzitter Bart Tommelein (Open Vld).

Positieve info over homoseksualiteit
De recent gestemde wet bepaalt dat in heel het land geen positieve informatie meer mag worden verspreid over homoseksualiteit, biseksualiteit en polygame relaties. Die informatie wordt als schadelijk beschouwd voor de geestelijke gezondheid en de ontwikkeling van minderjarigen. Volgens het Beneluxparlement is de wet discriminerend en zet hij aan tot homofobie.

Mensenrechten
“In Litouwen is discriminatie en intimidatie van holebi’s een ernstig probleem”, zegt Bart Tommelein. “De wet schendt het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Als voorzitter van het Beneluxparlement heb ik gezegd dat dit de politieke en vriendschappelijke relaties tussen de Benelux en Litouwen sterk onder druk zet. Deze wet treedt volgend jaar in werking. Enkel de intrekking ervan is een optie voor ons.”

Ook volgens de Nederlander Luuk Blom (PVDA) is de wet “in strijd met in de Europese Unie gedeelde waarden zoals erkend in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens”.

Structurele samenwerking
Sinds de onafhankelijkheid van de Baltische staten werken de Benelux en die landen structureel samen. Zoals gebruikelijk woonden vertegenwoordigers van de Baltische assemblee de zitting van het Beneluxparlement dan ook bij. Hun reactie op bovenstaande kritiek, is niet bekend.

(bron: hln.be)

Europese films zijn zeer invloedrijk geweest in de vormgeving van de geschiedenis van de holebicinema. Gedurende de eerste 30 jaren van het bestaan van de cinema (ongeveer van de jaren 1920 tot de jaren 1950) bevatten Europese films, net als hun Amerikaanse tegenhangers, zelden eerlijke, niet-bevooroordeelde voorstellingen van homoseksuele en lesbische personages en/of behandelden ze homoseksualiteit zelden als een ernstig thema.

Naarmate houdingen en ideeën in Europa zich doorheen de jaren 1960 en 1970 echter ontwikkelden, werden de levens en de cultuur van holebiseksuele mannen en vrouwen zichtbaarder, en films over seksueel gedrag werden explicieter. Bijgevolg waren filmregisseurs van holebiseksuele films in vele Europese landen in staat hun persoonlijke gevoelens op het scherm te brengen, waardoor ze zowel op artistiek als op sociaal vlak belangrijke films met holebigerichte onderwerpen uitbrachten. Hoewel een waaier aan verschillende stijlen waar te nemen valt, en heel wat gevarieerde onderwerpen aan bod kwamen, kunnen toch enkele gezamenlijke thema’s gevonden worden in vele Europese holebifilms, zoals conflicten tussen klassen en generaties, de benarde situatie van gemarginaliseerden, en het verlangen naar liefde en vrijheid in een onderdrukkende samenleving.

Lees verder »

Emile Ratelband gaat morgen een gesprek voeren met de Nederlandse homobelangenorganisatie COC. Aanleiding zijn uitspraken van Ratelband over homo’s die bij deze groep in het verkeerde keelgat zijn geschoten.

De positiviteitsgoeroe stelde de afgelopen weken in een aantal interviews dat homoseksualiteit een ziekte is en dat hij homo’s abnormaal vindt omdat ze zich niet kunnen voortplanten en “omdat ze niet integreren”.

De uitspraken veroorzaakten opschudding in heel Nederland. Het Amsterdamse gemeenteraadslid Michiel Mulder (PvdA) heeft aangifte gedaan wegens discriminatie en belediging en het COC Amsterdam riep het bedrijfsleven op de peptalksessies en seminaries van Ratelband te boycotten.

(bron: hln.be)

De Deense voetbalclub FC Midtjylland heeft per direct zijn Poolse doelman Arek Onyszko ontslagen. De club kon de homovijandige teksten van Onyszko in zijn biografie niet waarderen. “Ik haat homo’s, echt waar. Ze zijn om te kotsen”, schrijft Onyszko in zijn boek, dat vandaag verscheen. “Zulke opvattingen passen niet bij de fundamentele waarden van onze club”, meldde Midtjylland in een persverklaring.

De Deense club wist overigens dat hij geen lieverdje in huis had. Onyszko was eerder tot drie maanden hechtenis veroordeeld wegens ernstige mishandeling van zijn echtgenote. Die straf kostte de keeper destijds zijn baan bij Odense, maar Midtylland nam de Pool in genade aan. Hij keepte als straf nog met een elektronische enkelband.

(bron: hln.be)

London, de Thatcher-jaren. Een uitzichtloze periode die wordt beheerst door werkloosheid, geweld en vreemdelingenhaat. De jonge Pakistaan Omar (Gordon Warnecke) werkt in de wasserette van zijn oom Nasser. Wanneer hij de zaak van zijn oom overneemt is hij vastbesloten om er een paleisje van te maken. Zijn jeugdvriend en ex-National Frontlid Johnny (Daniel Day-Lewis) komt hem daarbij helpen. Al snel worden ze minnaars en beginnen de problemen pas écht. Buitenstaander Johnny wordt noch door de Pakistaanse gemeenschap geaccepteerd noch door zijn vroegere racistische vrienden. Ondertussen begint Omars familie zich af te vragen of Omar niet een keer moet trouwen…

Een waardevolle tijdsopname

De jaren 1980 waren bepaald geen uitstekend tijdperk voor film en waren evenmin – als je naar dit baanbrekend kleinood kijkt – een fantastische tijd voor interraciale relaties. Daarover gaat deze film, doorspekt met het hoofdthema van die tijd: geld verdienen. Waar het echter niet over gaat is de homoseksualiteit in de relatie tussen de hoofdpersoon Omar en zijn voormalige schoolvriend Johnny. Na een tijdje ontmoeten deze twee elkaar opnieuw en Omar geeft Johnny een baan in zijn nieuw, mooi wassalon. In deze film worden op een tedere manier twee mannen in beeld gebracht die kussen en die intiem zijn met elkaar. Een buitengewone dappere zet tijdens de hysterische, homofobe AIDS-jaren 1980.

Lees verder »

De kwieke Vincente Minnelli was één van Hollywood’s grootste regisseurs, bekend voor zijn doordacht gebruik van kleur en licht en zijn oog voor detail. Hij wordt niet alleen erkend voor het nieuwe leven dat hij schonk aan musicalfilms zoals “Meet Me in St. Louis” en “Gigi”, maar ook voor zijn emotioneel complexe komedies zoals “Father of the Bride” en zijn weelderige melodrama’s zoals “Lust for Life”.

Vincente’s campe producties deden het goed tijdens de jaren 1940 en 1950 maar ze overleefden het einde van studiosysteem van Hollywood niet. Hoewel hij tot in de jaren 1970 films bleef maken (zoals “A Matter of Time” met zijn dochter Liza Minnelli), werden zijn latere films niet zo populair zoals zijn eerdere werken.

Vincente werd geboren op 28 februari 1903 in Delaware, Ohio (Verenigde Staten) in een familie van rondtrekkende artiesten. Hoewel hij tijdens zijn jeugdjaren meetrok en veel leerde over de showbizz, settelde hij zich op zijn zestiende in Chicago.

Hij werd decorateur in het warenhuis “Marshall Field”. Hij bracht al snel zijn nieuwe kennis over decoratie terug naar het theater waar hij werkte als assistent-fotograaf, kostuumontwerper en decorontwerper. Zijn originaliteit en oog voor detail bracht hem naar Broadway, waar hij een succesvolle kostuum- en decorontwerper werd.

Lees verder »