Gayworld.be

Voor Wereldgerechten heeft Gordon Ramsay zijn favoriete recepten uit de hele wereld bij elkaar gezocht. Van de Griekse en de Arabische tot de Thaise en de Indiase keuken: alleen de allerbeste gerechten zijn goed genoeg voor Ramsay. Bij elk recept legt hij precies uit hoe je het beste resultaat kunt krijgen, en alle benodigde technieken worden glashelder beschreven. Met Wereldgerechten laat Ramsay zien wie hij werkelijk is: een kei van een chef met steengoede recepten!

Wereldgerechten door Gordon Ramsay
Kosmos Uitgevers, €29,95, ISBN 978-90-215-4745-9 (VBK)

Tatiana Troyanos (9 december 1938 – 21 augustus 1993) was een Amerikaanse mezzo-sopraan van Griekse afkomst.

Tatiana werd geboren in New York City en groeide op in Forest Hills (Queens) waar ze naar de ‘Forest Hills High School’ ging. Op de universiteit was haar bijnaam “Totsie”.

Vooraleer ze haar debuut maakte in de opera, was Tatiana koorlid van de originele productie van “The Sound of Music”.

In 1963 maakte Tatiana haar professionele operadebuut in de ‘New York City Opera’ als Hippolyta in Benjamin Britten’s “A Midsummer Night’s Dream”. Het volgende jaar zong ze de rol van Marina Mnichek in de eerste productie van Boris Godunov.

Vanaf 1976 werd ze internationaal gevierd voor haar unieke sensuele stem, haar veelzijdigheid en haar schoonheid, alsook voor de intensiteit van haar optredens. In de vroege jaren 1980 vertolkte Tatiana wereldberoemde rollen zoals die van Adalgisa in Bellini’s “Norma”, Octavian in Richard Strauss’s “Der Rosenkavalier” en Didon in Berlioz’s “Les Troyens”.

In 1984 zong ze de wereldpremière van de eerste akte van Rachmaninoff’s opera “Monna Vanna”, georkestreerd door Igor Buketoff.

Lees verder »

Maria Anna Sofia Cecilia Kalogeropoulos (Grieks: Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου), beter bekend onder haar artiestennaam Maria Callas (Grieks: Μαρία Κάλλας) (Brooklyn (New York), 2 december 1923 – Parijs, 16 september 1977) was één van de beroemdste operazangeressen van na de Tweede Wereldoorlog.

Maria Kalogeropoulos werd geboren in New York. De achternaam Kalogeropoulos werd eerst ingekort tot “Kalos” (wat ook op haar geboortecertificaat staat dat onlangs is teruggevonden), hetgeen later werd vervormd tot “Callas”. De jonge Maria reisde in 1937 met haar moeder mee terug naar Griekenland en kreeg daar haar eerste zangopleiding in Athene. Hoewel ze voor het Atheens Conservatorium niet werd aangenomen kon ze aan het werk bij het Grieks Nationaal Conservatorium. Ze was in die tijd mollig en droeg een bril met dikke glazen. Haar eerste zangpedagoge Maria Trivella besloot dat ze geen alt, maar een dramatische sopraan was. Callas werkte zeer hard en boekte snel vorderingen. Op 11 april 1938 gaf ze haar eerste openbare optreden, met een stukje uit Tosca. In 1939 ging ze alsnog aan het Atheens conservatorium studeren, onder Elvira de Hidalgo. In 1942 zong ze de hoofdrol in Tosca. Binnen tien jaar zou ze bekend staan onder de bijnaam la divina – de goddelijke.

In 1949 trouwde ze met Giovanni Battista Meneghini, een oudere rijke industrieel uit Milaan. Het huwelijk duurde tot 1959. In haar jonge jaren was ze nog steeds erg mollig; tussen 1953 en 1954 verloor ze echter ongeveer 36 kilo en kreeg ze het slanke postuur van haar latere jaren.

Lees verder »

Giulia Grisi (22 mei 1811 – 29 november 1869) was een Italiaanse operazangers. Ze zong in Europa, toerde door de Verenigde Straten en wordt beschouwd al één van de beste sopranen van de 19de eeuw.

Giulia Grisi werd geboren in Milaan. Ze was de dochter van één van de Italiaanse officieren van Napoleon Bonaparte. Ze kwam uit een muzikale familie. De zus van haar moeder, Giuseppina Grassini (1773-1850) was een beroemde operazangeres op het vasteland en in Londen. Haar moeder was ook een zangeres en haar oudste zus Giuditta en haar nicht Carlotta waren ook muzikaal begiftigd.

Giulia werd voorbereid op een muzikale carrière en maakte haar debuut als Emma in Rossini’s “Zelmira” in 1828. Rossini en Bellini waren beiden geïnteresseerd in haar en in Milaan werd zij de eerste die de rol van Adalgisa speelde in het stuk “Norma” van Bellini. Giulia trad op in Parijs in 1832 als Semiramide in de opera van Rossini en ze kreeg veel bijval. In 1934 trad ze op in Londen al Ninetta in het stuk “La gazza ladra”. In 1842 schreef schreef Donizette voor haar de rol van Norina in “Don Pasquale”. Haar tegenspeler, Giovanni Matteo De Candia, werd de liefde van haar leven.

Lees verder »

“Xena: Warrior Princess” (1995-2001) is een Amerikaanse televisieserie gefilmd in Nieuw-Zeeland die in vele landen werd uitgezonden. De serie was een spin-off van “Hercules: The Legendary Journeys”.

Uitgangspunt van de serie

De serie, geplaatst in de Griekse Oudheid, vertelt de avonturen van Xena (gespeeld door Lucy Lawless). In “Hercules: The Legendary Journeys” is Xena geïntroduceerd als nietsontziende, manipulatieve en oorlogszuchtige leidster van een schurkenleger. “Xena: Warrior Princess” begint op het moment dat ze terugkeert naar de plek waar ze is geboren. Xena’s leger heeft zich intussen tegen haar gekeerd, omdat zij weigerde een zuigeling te doden. Daarop besloot zij haar duistere leven achter zich te laten en haar vele talenten belangeloos aan te wenden voor het goede. Ze bood onschuldige, wanhopige mensen haar hulp aan tegen de zwervende bendes en rooflegers, waar zij tot voor kort deel van uit had gemaakt. Ze hoopte zo haar fouten uit het verleden goed te maken. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. En dan ontmoet Xena in haar queeste Gabrielle (gespeeld door Reneé O’Connor), een jong meisje dat door Xena uit de handen van slavenhandelaars wordt gered. Gabrielle wil graag bard worden, maar in het dorp waar zij woont gebeurt nooit iets spannends. Het avontuurlijke leven van Xena trekt haar daarom aan en zij besluit, ondanks Xena’s protest, om haar in haar reizen te volgen.

Lees verder »

Leven en carrière van de Griekse zangeres Nana Mouskouri.

France 3 zendt deze reportage uit op zaterdag 5 december 2009 om 23u50.

Monique Wittig deed haar publiek schrikken tijdens de Modern Language Association Convention toen ze met overtuiging aankondigde: “Ik ben geen vrouw, maar een lesbienne”. Wittig die tegelijkertijd controversieel en uitmuntend was, schreef de vrijwel meest uitdagende geromantiseerde en theoretische werken binnen de tweede golf van feminisme.

Wittig, die internationaal erkend wordt als getalenteerd empiricus, had als doel de bestaande oude vormen en formele gewoontes te vernietigen. “Het is perfect mogelijk dat een literair werk het effect van een oorlogsmachine op haar tijdperk heeft”, zegt Wittig, en niet zozeer door directe politieke tussenkomst, maar eerder door taalkundig een bijzonder standpunt “algemeen” te maken.

Monique Wittig werd geboren in 1935 in Alsace, Frankrijk: haar vader was Henri Dubois, een dichter. Ze liep school in Sorbonne en studeerde samen met de grootste Franse intellectuelen van haar tijd.

Haar eerste boek “L’Opoponax”, gepubliceerd in Parijs in 1964 toen ze 28 jaar oud was, won de prestigieuze Prix Médicis, en kreeg veel lof toegezwaaid van Franse schrijvers met een gevestigde reputatie zoals Marguerite Duras en Natalie Sarraute, en, in Amerika, Mary McCarthy.

Lees verder »

Tijdens WOII probeert de Britse geheime dienst net voor de invasie de Duitsers weg te halen uit Italië. Om de illusie te creëren dat Engeland van plan is om Griekenland binnen te vallen, moet een lijk worden gezocht die met valse papieren op zak zal gevonden worden door de Spaanse autoriteiten die op hun beurt de papieren zullen bezorgen aan de Duitsers. Eerst en vooral moet een lijk worden gevonden dat er uit ziet alsof het is verdronken en moet er aan dat lijk een identiteit worden gegeven die door de Duitse geheime dienst zal worden geloofd. Gebaseerd op ware feiten.

Interessant spionageverhaal
“The Man Who Never Was” is gebaseerd op operatie “Mincemeat” gedurende WOII. Deze prent is een uitstekend voorbeeld van een spionagefilm die interessant genoeg is zonder beroep te doen op allerlei James Bond-achtige snufjes of melodrama. De uitstekende cast wordt aangevoerd door de schitterende Clifton Webb. In het uitgekiende verhaal wordt geprobeerd om de Nazi’s voor de gek te houden door een lijk aan te voeren als het overblijfsel van een marineofficier. Verbazend als je weet dat het gebaseerd is op het plan om de vijand te laten geloven dat de invasie van Italië ergens anders zou gebeuren dan oorspronkelijk gedacht. Een goede film voor wie houdt van een echt spionagewerk.

Regie: Ronald Neame
Verhaal: Ewen Montagu
Cast: Clifton Webb, Gloria Grahame, Robert Flemyng, Josephine Griffin, Stephen Boyd, Laurence Naismith, Geoffrey Keen, Moultrie Kelsall, Cyril Cusack, André Morell, Michael Hordern, Allan Cuthberson, Joan Hickson, Terence Longdon, Gibb McLaughlin, e.a.
Release: 1956

"Vingarne" is de eerste bekende homofilm

Europese films zijn zeer invloedrijk geweest in de vormgeving van de geschiedenis van de holebicinema. Gedurende de eerste 30 jaren van het bestaan van de cinema (ongeveer van de jaren 1920 tot de jaren 1950) bevatten Europese films, net als hun Amerikaanse tegenhangers, zelden eerlijke, niet-bevooroordeelde voorstellingen van homoseksuele en lesbische personages en/of behandelden ze homoseksualiteit zelden als een ernstig thema.

Naarmate houdingen en ideeën in Europa zich doorheen de jaren 1960 en 1970 echter ontwikkelden, werden de levens en de cultuur van holebiseksuele mannen en vrouwen zichtbaarder, en films over seksueel gedrag werden explicieter. Bijgevolg waren filmregisseurs van holebiseksuele films in vele Europese landen in staat hun persoonlijke gevoelens op het scherm te brengen, waardoor ze zowel op artistiek als op sociaal vlak belangrijke films met holebigerichte onderwerpen uitbrachten. Hoewel een waaier aan verschillende stijlen waar te nemen valt, en heel wat gevarieerde onderwerpen aan bod kwamen, kunnen toch enkele gezamenlijke thema’s gevonden worden in vele Europese holebifilms, zoals conflicten tussen klassen en generaties, de benarde situatie van gemarginaliseerden, en het verlangen naar liefde en vrijheid in een onderdrukkende samenleving.

Lees verder »

Mamma Roma is een prostituee van middelbare leeftijd. Ze is op een punt gekomen in haar leven dat ze kan stoppen met haar lichaam te verkopen en aan de slag kan als fruitverkoopster. En ze kan terug contact nemen met Ettore, haar 16-jarige zoon. Ze droomt van een goede job voor hem. Maar het is misschien al te laat voor Ettore want hij houdt zicht op met tienerschorem…

Een goede vroege film van Pasolini

“Mamma Roma”, één van de eerste films van Pier Paolo Pasolini, is een vergeten juweeltje van de Italiaanse cinema. Anna Magnani levert er een prachtprestatie in en de muziek is onvergetelijk.

Het symbolisme, wat later nog veel belangrijker zou worden in de films van Pasolini, zit ook al in “Mamma Roma”, die hier en daarop een Griekse tragedie lijkt.

Regie: Pier Paolo Pasolini
Verhaal: Pier Paolo Pasolini
Cast: Anna Magnani, Ettore Garofolo, Franco Citti, Silvana Corsini, Luisa Loiano, Paolo Volponi, Luciano Ceccarelli, Marcello Sorrentino, Sandro Meschino, Franco Tovo, Pasquale Ferrarese, Leandro Santarelli, e.a.
Release: 1962