Het verhaal van James Whale, de regisseur van “Frankenstein” en “Bride of Frankenstein” in de periode net na de oorlog in Korea. James Whale is homo en er ontwikkelt zich een vriendschap tussen hem en zijn tuinman, een voormalige marinier.
BBC1 zendt dit biografisch drama van Bill Condon met o.a. Ian McKellen en Brendan Fraser uit op woensdag 19 mei 2010 om 0u30.
Regisseur James Whale is het best gekend voor zijn vier stijlvolle horrorfilms: “Frankenstein” (1931), “The Old Dark House” (1932), “The Invisible Man” (1933), en “The Bride of Frankenstein” (1935). Op heden worden deze films nog steeds beschouwd als uitstekende voorbeelden in hun genre, opmerkelijk voor hun deels expressionistische stemming en de gematigde zwarte humor.
In “The Celluloid Closet”, interpreteert Vito Russo Whales’ dramatiseringen als boeiende allegorieën op een man die worstelde met zijn eigen homoseksualiteit. Wat misschien wel even belangrijk is: Whales’ carrière toont aan dat het mogelijk was voor een openlijk homoseksuele man om succes te boeken in het Hollywood van de jaren 1930, althans achter de camera’s.
Whale werd geboren in een arbeidersfamilie in Dudley, Engeland, waarschijnlijk op 22 juli 1889. Hij was erg geraakt door de armoede waarin hij opgroeide, alsook door het feit dat hij weinig familiale steun kreeg voor zijn artistieke aspiraties en ambities. In zijn latere leven gaf hij soms misschien de indruk te behoren tot de Britse hogere klasse of aristocratie, maar hij verloochende nooit zijn nederig verleden.
Hij begon eerst een carrière als striptekenaar bij een krant, maar werd opgeroepen voor het leger in Wereldoorlog I. Tijdens de oorlog verkreeg Whale een machtiging als tweede luitenant en werd hij gevangengenomen door de Duitsers. Als oorlogsgevangene leerde hij de kunst van het opzetten van toneelstukken.
Hoewel Sir Ian McKellen zeker niet de eerste homoseksuele Britse onderdaan is die door zijn vorst tot ridder wordt geslagen, desalniettemin is hij de eerste om dit ereteken te ontvangen na een publieke bekendmaking van zijn homoseksualiteit. Ironisch genoeg werd McKellens ridderschap een grotere controversiële kwestie binnen de homoseksuele culturele gemeenschap dan daarbuiten.
Ian Murray McKellen, wellicht de meest uitblinkende shakespeariaanse acteur van zijn generatie, werd geboren op 25 mei 1939 in Burnley, Lancashire. Hij deed zijn eerste acteerervaring op toen hij al in het humaniora zat. Hij was beursstudent aan het St Catharine’s College, Universiteit van Cambridge, en verwierf in 1961 een baccalaureaatsdiploma in het Engels.
Terwijl hij in Cambridge zat, trad hij op in verschillende dramatische studentenproducties, die hem een acteercontract opleverden in het Belgrade Theatre in Coventry, waar hij zijn professionele carrièredebuut maakte in 1961. De drie daaropvolgende jaren speelde hij een aantal zeer gevarieerde rollen in verscheidene regionale repertoiretheaters.
Hij maakte zijn Londens debuut in 1964, als Godfrey in “A Scent of Flowers” (Een Geur van Bloemen) van James Saunders, waarvoor hij beloond werd met de Clarence Derwent Award for Best Supporting Actor (Beste Bijacteur).
In 1965 maakte McKellen zijn eerste van vele verschijningen in het National Theatre, Londen, als Claudio in Franco Zeffirelli’s productie van “Much Ado About Nothing” (Veel Drukte om Niets) van Shakespeare. Zijn filmdebuut kwam er het daaropvolgende jaar in “A Touch of Love” (Een Vlaag van Liefde”) van Waris Hussein, dat een script bevatte van Margaret Drabble, een vriendin van McKellen uit Cambridge; in de film, die gebaseerd was op de roman “The Millstone” (De Molensteen) van Drabble, vertolkte McKellen een homopersonage met tegenover hem Sandy Dennis.
Laten we ons er nu bij neerleggen dat een holebi spelen op het witte doek geen carrièrezelfmoord is. Want tenslotte waren Philip Seymour Hoffman in “Capote”, Felicity Huffman in “Transamerica” en Heath Ledger en Jake Gyllenhall in “Brokeback Mountain” allemaal genomineerd voor een Oscar. De voorbije Oscars waren nooit eerder zo homo, maar de Oscars zijn eigenlijk nooit homofobisch geweest. Meer nog, de Oscars zijn altijd genereuzer geweest voor acteurs die homo’s spelen dan voor acteurs die niet blank zijn of die geen Engels spreken. We zetten enkele Oscargenomineerde en Oscarwinnende films uit de geschiedenis op een rijtje…
Bijna alle filmprestaties die met de eerste Oscars bekroond werden, zijn holebi-erotisch. In de vroege jaren 1930 was Marie Dressler de meest butcherige butch in “Min and Bill” en was George Arliss de meest nichterige nicht in “Disraeli”. Maar om nu te zeggen dat zij een holebi portretteerden… dat zouden enkel de meest stoutmoedigen durven beweren. Dat kunnen we echter wel doen met de zich travesterende Marlene Dietrich in “Morocco” met haar beroemde lesbische kus in een rokerig cafe. Ook Mischa Auer’s rol als indringster in “My Man Godfrey” is op z’n minst dubbelzinnig, net zoals die van Leslie Howard in “Pygmalion”
1948. In de VS publiceert Alfred Kinsey een historisch rapport over de seksuele gewoontes van zijn landgenoten. Het document slaat in als een bom…
Bill Condon verduidelijkt hoe Dr. Kinsey het seksleven van de Amerikanen veranderde
Bill Condon wilt met deze film aantonen hoe het werk van Dr. Kinsey er bij de Amerikaanse bevolking voor zorgde dat ze hun eigen seksualiteit gingen begrijpen, iets wat voorheen nog niet was gebeurd. Net zoals met zijn film “Gods and Monsters” bewijst Bill Condon dat hij volwassen thema’s durft te bespelen.
De film is voor een deel een documentaire: we krijgen Kinsey te zien tijdens verschillende momenten in zijn leven. Hij heeft een ongelukkige jeugd: zijn vader is een tiran die nooit een greintje liefde geeft. We zien de jonge Kinsey ook als scoutsjongen en er zit ook wat homoseksualiteit in zijn jeugd.
Dr. Kinsey’s leven kent een wending wanneer hij Clara McMillen ontmoet, die hij “Mac” noemt. Met haar begint het de menselijke seksualiteit te onderzoeken, wat tot dan toe taboe was in Amerikaanse scholen. Albert Kinsey wordt de eerste dokter die over zaken praat waarover normaal niet wordt gesproken. Hij wijdt zijn leven aan de studie van menselijke reacties, maar veroordeelt nooit.
De puriteinse Amerikaanse gemeenschap reageert fel afkeurend op de bevindingen van Dr. Kinsey. Hij is zijn tijd vooruit als hij besluit om het seksleven van de Amerikanen te onderzoeken en de resultaten te publiceren. Het boek wordt een bestseller.
Liam Neeson, die de rol van Dr. Kinsey vertolkt, lijkt niet alleen op de dokter, zijn acteerprestatie is ook nog eens uitstekend. Hij vertolkt met verve zijn gecompliceerd personage, een man die niet gemakkelijk werd begrepen door zijn medewerkers en studenten. Laura Linney brengt een perfecte vertolking van Mac.
Bijna aan het einde van de film is er een stuk waarin Lynn Redgrave recht in de camera spreekt. Het is één van de meest aangrijpende scènes wanneer ze aan Dr. Kinsey vertelt over haar leven als lesbienne.
Met deze film verduidelijkt Bill Condon veel over het genie Kinsey en over zijn bijdrage aan de maatschappij.
Regie: Bill Condon
Verhaal: Bill Condon
Cast: Liam Neeson, Laura Linney, Chris O’Donnel, Peter Sarsgaard, Timothy Hutton, Joh, Lithgow, Tim Curry, Oliver Platt, Dylan Baker, Julianne Nicholson, William Sadler, John McMartin, Veronica Cartwright, Kathleen Chalfant, Heather Goldenhersh, e.a.
Release: 2004
Het verhaal van James Whale, de regisseur van “Frankenstein” en “Bride of Frankenstein” in de periode net na de oorlog in Korea. James Whale is homo en er ontwikkelt zich een vriendschap tussen hem en zijn tuinman, een voormalige marinier.
Homo speelt homo
Dit is één van de beste biografische films die er bestaan. Maar het is ook één van de meest geloofwaardige en beste prestaties van Sir Ian McKellen.
“Gods and Monsters” is het verhaal over de horror-regisseur James Whale die het best bekend is omwille van zijn regie voor “Frankenstein” en “Bride of Frankenstein. Hij huurt Clayton Boone (Brendan Fraser) in als tuinman en wordt verliefd op hem.
Clayton is fan van James Whale, maar hij wist niet dat Whale een artiest is die hem zou graag wou tekenen. In één scene voelt Whale zich zo erg aangetrokken tot Clayton dat hij hem begint te kussen… Zeer interessant, want McKellen zelf is ook homo!
Regie: Bill Condon
Verhaal: Bill Condon
Cast: Ian McKellen, Brendan Fraser, Lynn Redgrave, Lolita Davidovich, David Dukes, Kevin J. O´Connor, Mark Kiely, Jack Plotnick, Rosalind Ayres, Jack Betts, Matt McKenzie, Todd Babcock, Cornelia Hayes O’Herlihy, Brandon Kleyla, Pamela Salem e.a.
Release: 1998
Deze film is gebaseerd op de gelijknamige Broadway-musical. Het is een verhaal over hebzucht, haat en romantiek. Drie jonge vrouwen Deena Jones, Effie White en Lorrel Robinson willen popsterren worden. Hun wens gaat in vervulling wanneer ze uitgekozen worden om de achtergrondzangeressen van de legendarische James ´Thunder´ Early te worden. Wat later stichten ze een eigen groep maar er wordt besloten dat Deena de frontvrouw wordt. Dit is niet naar de zin van Effie…
Alle showbizzclichés op een hoop
“Dreamgirls” is een leuk, maar ook wat belegen spektakel. De problemen waardoor het op Broadway geen tophit werd – slechte liedjes en een klungelige verhaallijn gebaseerd op de geschiedenis van de zwarte popmuziek in de jaren 1960 en 1970 – zitten nog steeds in deze filmversie. Regisseur Bill Condon probeert uit alle macht om het beste te halen uit “Dreamgirls”. Hij doet dit door heel veel visueel spektakel te tonen en door het tempo van het verhaal op te drijven, vooral in de eerste helft van de film.
Wie hoopt dat “Dreamgirls” dezelfde diepgang heeft als de andere films (”Gods and Monsters” en “Kinsey”) van Bill Condon, zal worden teleurgesteld, van subtiele sociale kritiek is hier geen sprake! Bill Condon lijkt zowaar fan te zijn van de originele show. Met heel veel enthousiasme heeft hij van “Dreamgirls” een aaneenschakeling van explosieve montages van beeld en geluid gemaakt waardoor je als kijker zowaar opgefokt raakt. Dit is zeker een prestatie van Bill Condon, maar dan wel een zonder boodschap.
Het eerste uur van de film is leuk en vertelt over de succesvolle opkomst van de meidengroep ´The Dreams´ en het onafwendbare uiteenvallen ervan. Zangeres Effie wordt aan de deur gezet. Volgens hun manager omdat ze “te zwart klinkt” en te weinig op een modepop lijkt om echt in de smaak te vallen bij de blanken. Dit deel eindigt met het meest bekende nummer uit de musical: “And I´m Telling You I´m Not Going”, een tekstueel onbenullig nummer, maar briljant gebracht door Jennifer Hudson en meesterlijk gefilmd door Bill Condon.
Jammer genoeg zakt de film in elkaar na dit dramatisch hoogtepunt. Het laatste uur bestaat uit het ene erbarmelijke lied na het andere, waaronder ook de nieuwe nummers “Patience” en “Listen”. Ze worden in beeld gebracht als wereldwonderen, maar ze zijn dat vast en zeker niet. De gebruikelijke, fletse clichés die we al lang kennen uit andere films over de showbizz komen aan bod. Bill Condon tracht nog om ze vlot aan elkaar te schakelen, maar uiteindelijk wordt het toch een rommeltje.
Gelukkig is er nog Eddie Murphy die op een geniale manier de rol van Jimmy ´Thunder´ Early vertolkt. Zijn dialogen en liedjes zorgen voor de nodige spanning. Hij en Jennifer Hudson, samen met Anika Noni Rose zijn zonder twijfel de sterren van ´Dreamgirls´. Jamie Foxx en Beyoncé Knowles, die als dé sterren van de film naar voren worden geschoven, zijn totaal ongeschikt voor het melodrama in de tweede helft van de film.
De duizelingwekkende visuele effecten in “Dreamgirls” komen van een team van relatieve nieuwkomers: Tobias Schliesinger en Virginia Katz (die beiden al met Bill Condon samenwerkten) samen met de Oscar-winnende ontwerper John Myhre (bekend van “Memoirs of a Geisha” en “Chicago”). Zij leveren uitstekend werk. Nu maar hopen dat zij en Bill Condon volgende keer beter materiaal krijgen om mee te werken en dat ze een film maken die ons langer zal bijblijven en hun talenten ten volle zal tonen.
Regie: Bill Condon
Verhaal: Tom Eyen
Cast: Jamie Foxx, Beyoncé Knowles, Eddie Murphy, Danny Glover, Anika Noni Rose, Keith Robinson, Jennifer Hudson, Sharon Leal, Hinton Battle, e.a.
Release: 2006
