Twee decennia lang was Freddie Mercury de frontman van Queen, één van de meest populaire rockgroepen. Ondanks de voortdurende kritische vijandigheid op zijn persoon door zijn flamboyant androgyn voorkomen en de vele vragen over zijn seksualiteit, wist hij de status van internationaal geprezen rockster te bewaren.
Freddie Mercury werd geboren als Farrokh Bulsara op 5 september 1946 in de Engelse kolonie Zanzibar (nu een deel van Tanzania). Zijn ouders waren “Parsees” (Indiërs met betrekking tot de leer van Zarathoestra, van Perzische afkomst) en zijn vader werkte voor de Britse regering.
Vanaf zijn zesde jaar ging hij op kostschool nabij Bombay, waar zijn gave voor kunst en muziek duidelijk werd. Hier gaven zijn klasgenoten hem ook de bijnaam “Freddie”.
In 1964 verhuisden de Bulsara´s naar Engeland. Freddie studeerde in 1969 af met een diploma kunst en ontwerp. Rond deze tijd veranderde hij zijn familienaam naar “Mercury” waarmee hij verwees naar de boodschapper van de goden.
Na de universiteit verkocht hij tweedehands kleren op trendy vlooienmarkten, waar hij toekomst bandlid Roger Taylor ontmoette. Hij sloot zich aan bij Ibex, een Londense band, als zanger en keyboard-speler.
Na een geflopte single als Larry Lurex startte hij in 1970 een band met Taylor (drummer en sporadisch lead-zanger) en Brian May (gitarist en eveneens af en toe lead-zanger) onder de provocatieve naam “Queen”. Wat later vervolledigde bassist John Deacan de groep. Zelfs in het prilste begin stond de band bekend voor optredens met lichtshows, flamboyante kostuums, toneeleffecten en luide muziek.
Door de geïmpliceerde verwijfdheid van de langharige en zwaar opgemaakte Freddie tijdens deze eerste optredens werd het eerste album, “Queen” met vijandige kritieken onthaald.
Het daaropvolgende jaar brak de groep definitief door met het album “Queen II” en werd de eerst hitsingle “Killer Queen” gescoord. (een nummer over een fabelachtig individu “zoals Marie Antoinette”)
Binnen een jaar werd Queen één van de meest populaire groepen van de wereld en startte de band een reeks van wereldtournees. Van 1975 tot 1983 genoot Queen van een reeks hits zoals “Bohemian Rhapsody” uit het album “A Night at the Opera”, “Somebody to Love” uit “A Day at the Races”, “We Will Rock You” en “We Are the Champions” uit “News of the World”, “Bicycle Races” en “Fat-Bottomed Girls” uit “Jazz”, “Crazy Little Thing Called Love” en “Another One Bites the Dust” uit “The Game”, en “Under Pressure” (met David Bowie).
Met “Flash Gordon” waren ze de eerste groep die een volledige soundtrack afleverden voor een film, en dankzij het ongelooflijke succes van “Bohemian Rhapsody” waren ze ook de eerste die een muziek-video maakten; het was immers onmogelijk om iedere week opnieuw in de studio van “Top of the Pops” te komen spelen.
In 1980 onderging Freddie een drastische imago-verandering. Het flamboyante, verwijfde typetje werd vervangen door een macho met snor, gespierd, kortgeknipt en gekleed in een t-shirt en een nauwe jeans, ook wel eens de gayclone-look genoemd. Desalniettemin bleef Freddie spelen met geslachtsverwarringen, zoals in de video “I Want to Break Free” waarbij hij en de rest van de band als vrouwen te zien zijn. In het conservatieve Amerika werd dat hen niet in dank afgenomen, waardoor hun volgende singles het daar een stuk minder goed deden.
Bij het midden van de jaren 1980 bereikte Queen zijn hoogtepunt met hits als “Radio Gaga”, “I Want to Break Free” en “A Kind of Magic” en werkte Freddie aan een paar solo-projecten. Zijn remake van “The Great Pretender” van the Platters, (een lied dat suggestief speelt met de vraag wie of wat de “echte” Freddie is), werd een succes, net zoals zijn samenwerking met de Spaanse opera diva Montserrat Cabbalé in het lied en gelijknamige album “Barcelona”, jaren voor iedereen begon samen te werken met de groten uit de opera-wereld.
Tijdens zijn leven gaf Freddie geen tekst en uitleg over zijn privé-leven of seksualiteit, hij liet dit over aan de verbeelding van het publiek. Dienovereenkomstig waren vele fans geschokt toen door een reeks gebeurtenissen het één en ander aan het licht kwam.
Tijdens de beginjaren van Queen leefde Freddie samen met een vrouw, Mary Austin, met wie hij een hechte vriendschapsband had. Toch gingen ze in 1980 uiteen en ging Freddie tot aan zijn dood samenwonen met Jim Hutton, zijn “tuinman”.
Na hun enorm succesvolle “A Kind of Magic”- tournee midden jaren 80 wou Freddie niet meer op tournee. Volgens Freddie was dat omdat een 45-jarige niet meer in spandex over het podium behoort te springen. Natugeaardheidijk leverde dit een stroom geruchten op over zijn gezondheid. Ondertussen bleef Queen wel cd´s opnemen. De hit “I Want it All” dateert uit deze periode.
Op 23 november 1991 werd in een persconferentie verklaard dat Freddie aan Aids leed, waarmee hij de vele geruchten bevestigde. Hij stierf de volgende dag.
Sinds de dood van Freddie hebben veel tribuutconcerten, waaronder een benefiet voor Aids, een ballet onder choreografie van Maurice Béjart, en een volledige klassieke symphony hem geëerd. In 2001 werd hij postuum ingehuldigd als lid van Queen in de “Rock and Roll Hall Of Fame”. Enkele jaren na zijn dood verscheen “Made in Heaven”, de laatste Queen-cd, waarop Freddie beter dan ooit klonk. De overige leden van Queen probeerden nooit Mercury te vervangen en hielden zich vooral bezig met de immens succesvolle musical “We Will Rock You”. Af en toe traden ze nog eens op voor het goede doel, telkens met een keure aan verschillende gastvocalisten, die iedere keer opnieuw duidelijk maakten hoe uniek Freddie Mercury was, een man die een grote schare aan trouwe en toegewijde fans naliet.
Maar eind 2004 trad de groep tijdens een prijsuitreiking op met gastvocalist Paul Rodgers (bekend van de groepen Free en Bad Company). Deze samenwerking met een jeugdidool van Freddie beviel de groep zo erg dat Queen 18 jaar na hun laatste tournee en 13 jaar na de dood van hun frontman geheel onverwacht begin 2005 opnieuw op tournee trok. Om duidelijk te maken dat Rodgers geen vervanging was voor Mercury deden ze dat onder de naam Queen + Paul Rodgers, en dankzij de moderne techniek kon de bejubelde Freddie nog heel eventjes schitteren als zanger van “Bohemian Rapsody”.
De Duitse documentairemakers Rudi Dolezal en Hannes Rossacher maakten een intiem portret over de minder bekende aspecten van het leven van Freddie Mercury, die twintig jaar lang de voorman van de Britse popgroep Queen was. De documentaire begint met zijn leven in Zanzibar en India, behandelt de opkomst van Queen, de solo-carrière van Mercury en zijn samenwerking met operadiva Montserrat Caballe en eindigt met de vroegtijdige dood van Mercury. Met interviews met zijn moeder en zus, met partners Mary Austin en Jim Hutton, met Brian May en Roger Taylor van Queen en met sommige van zijn beste vrienden en bekende collega’s.
Thema-avond over homo’s en glamour. Met om:
Gevarieerde avond rond de jaren 1980 met:
Na het door vele fans als ´minder´ bestempelde “Hot Space” kwam Queen in 1984 keihard terug. Met “The Works” maakte Queen een plaat die een stuk minder Rock-achtig was dan hun jaren 1970 werk, en veel meer pop-achtig en radiovriendelijk. Een stijl die ze min of meer de rest van hun carrière hebben behouden.
“The Game” is het eerste album van Queen uit 1980 (later dat jaar volgde nog de soundtrack voor “Flash Gordon”), en is alvast stukken beter dan voorganger “Jazz”.
Queen´s derde album bevatte hun eerste Amerikaanse hit: “Killer Queen”. In het album staan ook nog andere liedjes die later echte klassiekers zijn geworden van Queen, zoals “Now I´m Here” en “Stone Cold Crazy”. Er staan ook enkele mindere liedjes op zoals de twee versies van “In the Lap of the Gods”. Niet dat deze slecht zijn, maar ze lijken niet te passen op deze plaat.