Gayworld.be

Jane, een jonge Franse vrouw, zwanger en ongetrouwd, huurt een kamer in een smerig Londens pension, dat bewoond wordt door een verzameling buitenbeentjes. Ze denkt erover na om abortus te plegen, maar is niet gelukkig met deze oplossing. Ze knoopt een relatie aan met Toby, een jonge beginnende schrijver van op de eerste verdieping. Uiteindelijk wordt ze haar vreemde kamer gewend en wordt ze vrienden met alle vreemde inwoners in het huis. Maar ze heeft nog twee problemen: wat moet ze doen met haar baby en wat moet ze doen met Toby?

Vergeten, maar geweldig

Het is een schande dat deze film in de vergetelheid is geraakt. Het is een uitstekende karakterstudie en bevat de beste acteerprestatie uit de carrière van Leslie Caron. Een ongetrouwde, zwangere Franse vrouw trekt in een Londen pension. Hoewel iedereen er bij haar op aandringt om een abortus onder te gaan, weigert ze. Haar beslissing dwingt haar medebewoners om uit hun schelp te komen en haar te omringen met vriendschap en liefde. Het einde van de film is helaas triest.

Regie: Bryan Forbes
Verhaal: Lynne Reid Banks
Cast: Leslie Caron, Anthony Booth, Avis Bunnage, Patricia Phoenix, Verity Edmett, Tom Bell, Cicely Courtneidge, Harry Locke, Ellen Dryden, Emlyn Williams, Jennifer White, Brock Peters, Gerry Duggan, Joan Ingram, Mark Eden, e.a.
Release: 1962

Jessye Norman wordt geboren in Augusta op Georgia 15 september 1945.

De stem van Jessye Norman wordt beschouwd als een van de mooiste ter wereld. Ze krijgt regelmatig eervolle vermeldingen voor haar vernieuwende programma’s en haar inzet voor de hedendaagse muziek.

Jessye Norman’s moeder speelde piano en haar vader, een verzekeringsagent, zong in een koor. Tijdens haar jeugd stond muziek centraal en leerde ze al snel zingen en piano spelen.

Op haar zestiende jaar deed Norman mee aan de ‘Marian Anderson Vocal Competition’ in Philadelphia, welke ze niet won, maar waardoor ze een volledige beurs aangeboden kreeg voor de Howard University, een prestigieuze school gesticht voor Afro-Amerikanen in Washington. Terwijl ze hier studeerde zong ze in het universiteitskoor en had ze een baan als soliste in de ‘Lincoln Temple United Church of Christ’, bovendien studeerde ze zangonderricht bij Carolyn Grant.

In 1966 won Jessye Norman de zangwedstrijd van de ‘National Society of Arts and Letters’. In 1967 studeerde Norman af met een graad in muziek en begon vervolgstudies aan het ‘Peabody Conservatorium’ in Baltimore en later aan de Universiteit van Michigan in Ann Arbor, waar zij in 1968 haar Masters Degree behaalde. Onderwijl studeerde ze zangonderricht bij Elizabeth Mannion en Pierre Bernac.
Lees verder »

‘Toen God de wereld schiep had Hij met Frankrijk Zijn beste dag,’ zo begint een van de artikelen waarin Andy Arnts de zegeningen, maar ook de schaduwzijden van de Franse republiek beschrijft. In zijn verhalen en reisimpressies toont hij zich een scherp observator en een begenadigd verteller. Van het geheim van de wandelstok van Henri de Toulouse-Lautrec tot het ontroerende relaas over het verborgen leven van Camille Claudel – Arnts’ stijl is helder en vol vaart. Zijn kijk op de Fransen vol humor en ironie, zoals in de essays over een driftige crèpes-bakker uit Arles, een bouillabaisse met amoureuze uitwerking of over de curieuze wandelstok van Henri de Toulouse-Lautrec.

Van Bouillabaisse tot Bruni is het eerste deel in de serie ‘Een francofiel op reis’ – een levenslustige bundel met tal van culturele wetenswaardigheden in een sprankelende schrijfstijl. Voor iedereen die het Franse joie de vivre een warm hart toedraagt.

Van Bouillabaisse tot Bruni door Andy Arnts
Uitgeverij The House of Books, €12,95, ISBN 978-90-443-2506-5

Willa Siebert Cather (7 december 1873 – 24 april 1947) was een Amerikaanse schrijfster die opgroeide in Nebraska. Ze is het best bekend voor haar verhalen over het grensleven in de Great Plains in boeken zoals “O Pioneers!”, “My Ántonia” en “The Song of the Lark”.

Wilella Siebert Cather werd geboren in 1873 in een kleine boerderij in de vallei van Back Creek dichtbij Winchester, Virginia. Haar vader was Charles Fectigue Cather wiens familie al zes generaties in de vallei woonde. Haar moeder was Mary Virginia Boak. Mary kreeg nog zes kinderen na Willa: Roscoe, Douglass, Jessica, James, John en Elsie. In 1883 verhuisde Willa met haar familie naar Catherton in Webster County, Nebraska. Het volgende jaar verhuisde de familie opnieuw, deze keer naar Red Cloud, de provinciehoofdstad. Willa bracht de rest van haar kindertijd door in deze stad, die ze later beroemd maakte dankzij haar schrijverscarrière. Toen Willa vroeg om te mogen studeren, leende haar familie geld zodat ze naar de University of Nebraska kon.

Aan de universiteit schreef Willa regelmatig voor de “Nebraska State Journal”. Later verhuisde ze naar Pittsburgh. Nadat ze een baan kreeg aangeboden van “McClure’s Magazine”, verhuisde ze naar New York City. “McClure’s Magazine” publiceerde haar eerste roman “Alexander’s Bridge”, een werk dat hevig werd beïnvloed door haar admiratie voor de stijl van Henry James.

Lees verder »

Zondag is het 14 februari … Valentijn! In verschillende landen organiseren holebi-verenigingen dan een zogenaamde ‘kiss-in’. Op een afgesproken plaats en tijdstip komen homo’s en lesbiennes samen om elkaar te kussen en te knuffelen. Met deze ludieke actie willen de organisaties het publiek duidelijk maken dat ook holebi’s rechten hebben en waarom ook niet publiek hun liefde voor elkaar mogen tonen.

Het initiatief is origineel in Frankrijk ontstaan, maar op Valentijnsdag is er ook een kiss-in in Brussel en in Luik. Als je interesse hebt, hier moet je zijn :

• Brussel : 14 februari om 14 uur op de Grote Markt
• Luik : 14 februari om 14 uur op de Place Saint Lamberg

Verder zijn er ook kiss-in evenementen in Frankrijk, Peru, Australië, Oostenrijk en Venezuela.

Mary Garden (20 februari 1874 – 3 januari 1967) was een Schotse sopraan die een aanzienlijke carrière in de opera uitbouwde in Frankrijk en Amerika tijdens de eerste helft van de 20ste eeuw. Ze bracht het merendeel van haar kindertijd en jeugd door in de Verenigde Staten van Amerika en werd een Amerikaans burger. Toch leefde ze vele jaren in Frankrijk en ging ze na haar pensioen in Schotland wonen.

Mary werd omschreven als ‘de Sarah Bernhardt van de opera’. Ze was een uitzonderlijke actrice en een getalenteerde zangeres. Ze werd vooral bewonderd omwille van haar genuanceerde vertolkingen waarbij ze speelde met klankkleuren. Gezegend met een prachtige en flexibele stem kende ze haar eerste successen in Parijs. Ze werd de lijdende sopraan in de Opéra-Comiqe. Ze vertolkte rollen in verschillende wereldpremières, waaronder die van Mélisande in Claude Debussy’s “Pelléas et Mélisande” (1902). Ze werkte nauw samen met Jules Massenet, in wiens opera’s ze uitblonk. Massenet schreef speciaal voor haar een hoofdrol in zijn opera “Chérubin” (1905).

Lees verder »

Franse mannen zijn gemiddeld groter geschapen dan andere Europese mannen. Dat blijkt uit een onderzoek van een condoomfabrikant in 25 Europese landen. Wij Belgen staan op de achtste plaats. De penis van de modale Fransman meet 15,48 centimer. De top 10 ziet er verder zo uit :

1. Frankrijk : 15.48 cm
2. Zweden : 15.36 cm
3. Estland : 15.17 cm
4. Hongarije : 14.99 cm
5. Italië : 14.95 cm
6. Oostenrijk : 14.89 cm
7. Denemarken : 14.88 cm
8. België : 14.77 cm
9. Letland : 14.69 cm
10. Duitsland : 14.61 cm

Onderaan de lijst bungelen Ierland (12,78 cm) en Griekenland (12,18 cm). Nederlanders zitten in de middenmoot met een mannelijk lid van gemiddeld 14,28 cm.

Portret van de Franse regisseur wiens nieuwe film “Le refuge” te zien is op het Film Festival Rotterdam. Ozon is de maker van holebi-getinte films als “Une robe d’été”, “Sitcom”, “Les amants criminels”, “Gouttes d’eau sur pierres brûlantes”, “8 femmes”, “Swimming Pool” en “Le temps qui reste”.

Nederland 2 zendt dit portret uit op dinsdag 2 februari 2010 om 15u15.

Pauline Viardot-García (Parijs, 18 juli 1821 – Parijs, 18 mei 1910) was een Spaans/Franse componiste en mezzosopraan.

Pauline Viardot-Garcia kwam uit een bijzondere familie. Haar vader was de Spaanse tenor Manuel del Pópulo Vicente García. Rossini schreef voor hem de rol van graaf Almaviva in De Barbier van Sevilla, waarmee hij over de hele wereld optrad. Manuel kreeg met zijn tweede vrouw, sopraan Joaquina Sitches, twee dochters en een zoon. Beide dochters, Maria en Pauline werden zangeres en zijn zoon Manuel jr. werd een beroemde zangpedagoog. Het hele gezin reisde rond, bijvoorbeeld naar de Verenigde Staten, waar ze in 1826 de eerste voorstellingen van Italiaanse Opera organiseerden. Het hele gezin stond op het podium in De Barbier van Sevilla, met uitzondering van de 5-jarige Pauline. Uiteindelijk kwam het gezin terug naar Europa en vestigde zich in Parijs.

Maria werd een echte diva, Maria Malibran (1808 – 1836), met een opwindend leven dat door de roddelpers gretig werd gevolgd. Er kwam op dramatische manier een einde aan haar leven, toen ze op 28 jarige leeftijd van haar paard viel en enkele dagen daarna stierf. Dit was niet het einde van haar roem, maar droeg daar eerder aan bij.

Lees verder »

Maria Malibran (Parijs, 24 maart 1808 – Manchester, 23 september 1836) was een Spaans-Franse operazangeres. Zij werd geboren als Maria Felicia Garcia, dochter van de Andalusische tenor, componist en zangpedagoog Manuel del Pópulo Vicente García en de sopraan Joaquina Sitches. De familie was erg muzikaal: haar zuster Pauline Viardot-García werd componiste en zangeres en haar broer Manuel Patricio Rodríguez García was bariton en schreef een belangrijke lesmethode voor zangers.

Maria maakte op 11 juni 1825 op 17-jarige leeftijd in Londen haar debuut als invallende onderstudie voor Rosina in “Il barbiere di Siviglia” van Giacomo Rossini. Haar stem wordt beschreven als mezzosopraan, maar zij zong vaak als sopraan.

De loopbaan van Maria staat voor een deel in het teken van de stijgende populariteit van Rossini, zij zong een aantal premières van zijn opera’s. Zij zong in “La Cenerentola”, in “Tancredi”, in “La Gaza Ladra”, “Semiramide”, “Alceste” en “Otello”. In een voorstelling in New York waaraan ook Lorenzo da Ponte meewerkte zong zij Zerlina in de Amerikaanse première van “Le nozze di Figaro” van Wolfgang Amadeus Mozart.

In New York huwde de 17-jarige Maria tegen de wil van haar ouders met de 45-jarige koopman Eugène Malibran. Maria dacht een rijk huwelijk te sluiten en wilde zich terugtrekken van het toneel, doch Malibran stond op de rand van een faillissement.

Lees verder »