Gayworld.be

Tijdens het weekend van de 4de juli komen drie rondreizende skydivers aan in een klein dorpje in Kansas. Ze zullen er een optreden geven. Ze logeren bij Elizabeth, de tante van één van de drie. Zij heeft een ongelukkig huwelijk. Bowdy, één van de skydivers beleeft een avontuurtje met een topless danseres en nog een andere begint een romance met Elizabeth. De spanning loopt steeds op en eindigt met een spectaculaire show.

TCM zendt dit melodrama van John Frankenheimer met o.a. Burt Lancaster uit op dinsdag 17 november 2009 om 23u20.

Bespreking The Gypsy Moths

Een rijke veeboer adopteert een weesjongen en voedt hem op, waardoor zijn eigen zoon de jongen begint te haten. Naarmate ze ouder worden, neemt de haat toe. De echte zoon zorgt ervoor dat zijn geadopteerde broer als vader wordt beschouwd van een onwettig kind, dat eigenlijk zijn eigen kind is. Hij hoopt op die manier de enige erfgenaam van het fortuin van zijn vader te worden.

TCM zendt deze western van Richard Thorpe met o.a. Burt Lancaster uit op dinsdag 10 november 2009 om 04u40.

Bespreking “Vengeance Valley”

Sicilië in de jaren 1800. Prins Salina, een grote landeigenaar ziet zijn macht en invloed ineenstorten na ‘Il Risorgimento’, de éénmaking van Italië. De hoogste klassen proberen de nationalistische bewegingen te negeren en de prins is onzeker over zijn eigen gevoelens.

Een film over de ware betekenis van aristocratie

Burt Lancaster speelt de rol van een echte aristocraat in een aristocratie die niet aristocraat is. Het verval van zowel de verfijndheid van de rivaliserende politieke bewegingen in het oorlogvoerende Sicilië wordt getoond, naast het menselijke inzicht van het hoofdpersonage die de echte adel belichaamt, hoewel hij in grote mate machteloos is om zijn idealen waar te maken.

Garibaldi valt Sicilië binnen in Marsala met een leger van duizenden en stoot door naar Palermo. Prins Salina (Burt Lancaster) is een edele op leeftijd. Hij weigert een plaats in de nieuwe senaat en hij slaagt er niet in om de nieuwe beweging ervan te overtuigen dat de eenmaking geen goede zaak is voor Sicilië. Er ontstaat een liefdesverhaal tussen zijn neef (Alain Delon) en de dochter van een rijke koopman (Claudia Cardinale) dat de morele dilemma’s van Prins Salina weerspiegelt.

“Il Gattopardo” is een dappere film die de regering en de kerk uitdaagt. Het is een meesterwerk en de overdadige kostuums en achtergronden zijn een schat die bewaard moeten worden.

Weetjes over “Il Gattopardo”

• Luchino Visconti wou Laurence Olivier als hoofdrolspeler, maar de producers stonden erop dat hij een volkstrekker aannam en daarom werd Burt Lancaster gecast.

Regie: Luchino Visconti
Verhaal: Giuseppi Tomasi di Lampedusa
Cast: Burt Lancaster, Claudia Cardinale, Alain Delon, Paolo Stoppa, Rina Morelli, Romolo Valli, Terence Hill, Pierre Clémenti, Lucilla Morlacchi, Giuliano Gemma, Ida Galli, Ottavia Piccolo, Carlo Valenzano, Brook Fuller, Anna Maria Bottini, e.a.
Release: 1963

Een gepensioneerde Amerikaanse professor leeft alleen in een luxueus paleis in Rome. Hij krijgt nieuwe huurders: een vulgaire Italiaanse vrouw met haar minnaar, haar dochter en diens vriend. Zijn stille routine wordt een chaos en er gebeurt iets onvermijdelijks…

Luchino richt een microscoop op een Italiaanse familie

Een professor, gespeeld door Burt Lancaster, leidt een teruggetrokken leven in zijn paleis, omring door klassieke kunst, boeken en herinneringen. Hij krijgt nieuwe huurders die een appartement bij hem betrekken. Ze dringen zich op bij de professor, die zich vragen begin te stellen bij de reden van zijn bestaan en bij zijn moraal.

Alweer een interessante film van Luchino Visconti over de val de aristocratie en de moraal.

Regie: Luchino Visconti
Verhaal: Enrico Medioli
Cast: Burt Lancaster, Helmut Berger, Silvana Mangano, Claudia Marsani, Stefano Patrizi, Elvira Cortese, Philippe Hersent, Guy Tréjan, Jean-Pierre Zola, Umberto Raho, Enzo Fiermonte, Romolo Valli, George Clatot, Valentino Macchi, Vittorio Fanfoni, e.a.
Release: 1974

Een rijke veeboer adopteert een weesjongen en voedt hem op, waardoor zijn eigen zoon de jongen begint te haten. Naarmate ze ouder worden, neemt de haat toe. De echte zoon zorgt ervoor dat zijn geadopteerde broer als vader wordt beschouwd van een ontwettig kind, dat eigenlijk zijn eigen kind is. Hij hoopt op die manier de enige erfgenaam van het fortuin van zijn vader te worden.

Een redelijk goede western

“Vengeance Valley” is een redelijk goede western met Burt Lancaster en Robert Walkers als broers, waarvan er één is geadopteerd, wiens onderlinge rivaliteit leidt tot verraad. Ook de dames doen het goed: Joanne Dru en Sally Forrest. Hugh O’Brian en John Ireland spelen de Forrest-broers die de man willen vermoorden die hun zus heeft bezwangerd.

Er zitten veel goede scènes in deze film zoals van hoeden van het vee en enkele spannende gevechten. Veel drama en ook wordt er rekening gehouden bij de ontwikkeling van de personages.

“Vengeance Valley” werd op locatie gefilmd en dat zie je goed aan de kleuren. Ook Carleton Carpenter die als verteller Hewie optreedt, is het vermelden waard.

Regie: Richard Thorpe
Verhaal: Luke Short
Cast: Burt Lancaster, Robert Walker, Joanne Dru, Sally Forrest, John Ireland, Carleton Carpenter, Ray Collins, Ted de Corsia, Hugh O’Brian, Will Wright, Grayce Mills, Jim Hayward, James Harrison, Stanley Andrews, e.a.
Release: 1951

Tijdens het weekend van de 4de juli komen drie rondreizende skydivers aan in een klein dorpje in Kansas. Ze zullen er een optreden geven. Ze logeren bij Elizabeth, de tante van één van de drie. Zij heeft een ongelukkig huwelijk. Bowdy, één van de skydivers beleeft een avontuurtje met een topless danseres en nog een andere begint een romance met Elizabeth. De spanning loopt steeds op en eindigt met een spectaculaire show.

3 skydivers op zoek naar het licht

Het verhaal van drie parachutisten geeft een goed beeld van het Midden-westen. Kerr, Wilson en Bedelia tillen dit potentiële melodrama naar het niveau van een psychodrama. Cameraman Carl Boenisch maakte de sprongen met de parachutisten om de film zo authentiek mogelijk te maken.

Regie: John Frankenheimer
Verhaal: James Drought
Cast: Burt Lancaster, Deborah Kerr, Gene Hackman, Scott Wilson, Bonnie Bedelia, William Windom, Sheree North, e.a.
Release: 1969

Niet minder dan acht filmsterren schitteren in “Judgment at Nuremberg”. Deze film van Stanley Kramer is dan ook zonder twijfel ´groots´ te noemen. Nadat hij succes boekte met “The Defiant Ones” in 1958, “On the Beach” in 1959 en “Inherit the Wind” in 1960, wou Kramer een meesterwerk creëren dat zijn ander werk zou overstijgen. Kramer, een meester in het weergeven van het sociale bewustzijn tijdens de periode 1958-1965, blikte een project in dat een klassieker is geworden. De film is een studie over de oorlogsrechtzaken in 1948 waarbij gepoogd werd om de misdaden van Hitler door te schuiven naar hen die onder hem dienden.

Spencer Tracy portretteert een Amerikaanse rechter die toegewezen is aan de rechtszaak van Nuremberg, een zaak tegen 4 Duitse rechters die werkten onder Hitler. Zoals steeds is Tracy een meester in een rol waarbij zwaarmoedigheid en gezag belangrijk is. Zijn verkenningstocht van Nuremberg is een memorabel moment in de film, in het bijzonder de scène waarbij hij een amfitheater bezoekt waar Hitler ooit een bijeenkomst hield. Zijn Oscarnominatie was zonder twijfel welverdiend.

Montgomery Clift geeft een hartverscheurend portret van een Duits slachtoffer van sterilisatie. Oorspronkelijk kreeg hij de rol die door Maximilian Schell wordt gespeeld, maar hij koos voor deze kleinere rol. Een rol die hij met zo veel gevoel en waardigheid speelde, dat hij genomineerd werd met een Oscarnominatie.

De prestatie van Marlene Dietrich lijkt doordrenkt te zijn met een oprecht lofprijzen voor het verleden, de muziek en de cultuur van een tijdperk dat voorbij is. Ze belichaamt een levensechte droefheid. Haar laatste scène is onvergetelijk waarbij ze een telefoon laat bellen zonder op te nemen. Ze weet wie er belt, maar wat rest haar nog te zeggen?

Judy Garlands rol van een vrouw wiens leven is verwoest door ´raciale vervuiling´ is verbazingwekkend. De opwindendste zangeres van de 20ste eeuw, en waarschijnlijk de grootste legende van de showbizz, levert hier bewijs van haar overweldigende dramatische capaciteiten. Sommigen vinden dat Judy een Oscar verdiende voor haar rol in “A Star is Born” in 1954, en het is onbegrijpelijk dat ze haar Oscarnominatie voor “Judgment at Nuremberg” verloor aan Rita Moreno in “West Side Story”.

Burt Lancaster is meer ingetogen dan gewoonlijk in zijn rol als Duitse rechter, maar wel oprecht. Aan het einde van de film geeft hij een lange speech ten berde waarbij heel wat kwesties uit de film worden opgehelderd. Maximilian Schell, in de rol van zijn slimme raadsheer, is ontzettend theatraal maar dit past in zijn rol.

“Judgment at Nuremberg” is een klassieker geworden en lokt nog steeds discussie uit. Het is één van de beste films van regisseur Stanley Kramer. Diens allerbeste film is echter “Ship of Fools” uit 1965.

Regie: Stanley Kramer
Verhaal: Stanley Kramer
Cast: Spencer Tracy, Burt Lancaster, Richard Widmark, Marlene Dietrich, Maximilian Schell, Judy Garland, Montgomery Clift, Ed Binns, Werner Klemperer, Torben Meyer, Martin Brandt, William Shatner, Kenneth MacKenna, Alan Baxter, Ray Teal, e.a.
Release: 1961

Burt Lancaster was een biseksuele Oscar-winnende Amerikaanse acteur, die bekend stond voor zijn atletisch figuur (wat zeldzaam was voor acteurs in die tijd), zijn bijzondere glimlach die hij “the Grin” (de grijns) noemde, en later voor zijn bereidheid om rollen te spelen die indruisten tegen zijn imago van stoere man. Hij was één van de beste acteurs van zijn generatie.

Toen Burt nog Burton was

Burton Stephen Lancaster werd geboren op 2 november 1913 in New York City. Zijn ouders waren James Henry Lancaster, een postbode en Elizabeth Roberts. Moeder en vader waren protestants en waren afkomstig uit het arbeidersmilieu van Noord-Ierland. Zijn grootouders kwamen uit Belfast en hun voorouders waren afkomstig uit Engeland.

Burt groeide op in East Harlem en bracht het merendeel van zijn tijd op straat door, waar hij een interesse ontwikkelde voor atletische sporten. Later werkte hij als circusacrobaat tot een kwetsuur hem dwong om dit op te geven. Tijdens Wereldoorlog II diende Burt voor het Amerikaanse leger.

Burton wordt Burt

Hoewel hij eerst geen hoge dunk had van acteren, deed hij na zijn legerdienst auditie voor een toneelstuk op Broadway en kreeg hij een rol. Hoewel het stuk geen succes werd, trok Burt de aandacht van een vertegenwoordiger uit Hollywood en kreeg hij een rol in de film “The Killers” (uit 1946). Zijn lange, gespierde gestalte viel in de smaak en in het volgende jaar was hij in twee andere films te zien. Vervolgens speelde hij in verschillende films, vooral drama’s, thrillers, films over het leger en in avonturenfilms. In twee films “The Flame and the Arrow” en “The Crimson Pirate” speelde hij aan de zijde van Nick Cravat, een vriend uit zijn circusjaren, en verraste het tweetal het publiek met hun acrobatische capriolen. In 1953 speelde Burt zijn bekendste rol aan de zijde van Deborah Kerr in “From Here To Eternity”. De scène waarin hij en Deborah de liefde bedrijven op een strand in Hawaï tussen de beukende golven wordt genoemd als één van romantische scènes uit de filmgeschiedenis.

In het midden van de jaren 1950 zocht Burt nieuwe uitdagingen door rollen aan te nemen die moeilijk te spelen waren en hij trad ook op als producer. Zo werd hij een veelzijdige acteur en uiteindelijk een ster. Voor zijn rol in “Elmer Gantry” won hij in 1960 een Oscar, een Golden Globe en een “New York Film Critics Award”.

Later in zijn carrière zei Burt de avonturen- en acrobatische films vaarwel en ging hij karakterrollen spelen. Hij werkte mee aan verschillende Europese producties met regisseurs zoals Luchino Visconti en Bernardo Bertolucci. Burt was dol op die rollen en als hij een film of een regisseur goed vond, was hij bereid om te werken aan een veel lager loon dan hij elders kon verdienen. Hij financierde zelfs artistieke films waarin hij geloofde. Hij maakte zelf een aantal films en trad op als mentor voor nieuwe regisseurs zoals Sydney Pollack en John Frankenheimer. Zo speelde hij een belangrijke rol in de ontwikkeling van de onafhankelijke cinema. Burt was ook te zien in verschillende televisiefilms.

Voor zijn bijdrage aan de filmindustrie kreeg Burt een ster op de Hollywood Walk of Fame op 6801 Hollywood Blvd.

Burt privé

Burt was een dappere liberale activist en nam het vaak op voor minderheidsgroepen. Hij protesteerde in het openbaar tegen de oorlog in Vietnam en tegen McCarthy. In 1985 ging Burt, die al zijn hele leven strijd leverde voor meer holebi-rechten, mee in het gevecht tegen aids. Dat gebeurde net nadat Rock Hudson ziek was geworden.

Burt stond bekend voor zijn moeilijke, temperamentvolle persoonlijkheid en wou niet dat zijn privé-leven openbaar werd. Hij trouwde drie keer en kreeg vijf kinderen. Zijn eerste vrouw, van 1935 tot 1946, was June Ernst van wie hij scheidde. Zijn tweede huwelijk was met Norma Anderson van 1946 tot 1969. Dit huwelijk eindigde ook met een scheiding omdat Norma zijn “gedrag” niet kon tolereren. Met Norma kreeg hij vijf kinderen: Billy, James, Susan, Sheila en Sighle. In september 1990 trouwde hij met Susan Martin.

Naarmate Burt ouder werd, kreeg hij steeds meer last van het feit dat hij altijd al had gerookt en kon hij niet meer zo intensief werken. Na twee hartaanvallen werd hij in 1983 geopereerd aan zijn hart. Zijn laatste belangrijke rol had hij in “Field of Dreams” in 1989. Een zware hartaanval in 1990 liet hem deels verlamd en met het onvermogen om duidelijk te praten. Hij stief op 20 oktober 1994.