Gayworld.be

Les Chansons de Bilitis” is een verzameling van erotische gedichten geschreven door Pierre Louÿs en gepubliceerd in Parijs in 1894.

De sensuele gedichten  lijken sterk op deze van Sappho en de inleiding in het boek beweert dat ze werden gevonden op de muren van een graf in Cyprus, geschreven door een vrouw uit het oude Griekenland met de naam Bilitis. Zij was een courtisane en een tijdgenote van Sappho, aan wiens ‘leven’ Louÿs een deel van zijn boek opdraagt. Bij de publicatie van “Les Chansons de Bilitis” werden zelfs de meest hoogstaande wetenschappers misleid. Hoewel de gedichten allemaal slimme verzinsels zijn die werden geschreven door Louÿs zelf, worden ze nog steeds beschouwd als belangrijke literatuur.

Louÿs beweerde dat alle 143 prozagedichten het werk waren van de oude dichteres en dat ze tijdens het schrijven had gepuurd uit haar diepste gedachten van haar onschuldige jeugd tot het chagrijn en de eenzaamheid van haar laatste jaren. Hoewel het grootste deel van “Les Chansons de Bilitis” origineel is, zijn vele van de gedichten in de verzameling eigenlijk herwerkte epigrammen en Louÿs leende zelfs enkele verzen van Sappho. De gedichten bevatten veel  melige sensualiteit en zijn geschreven in de gepolijste stijl van de oudheid, maar kennen toch enkele subtiele Gallische ondertonen waarvan Louÿs nooit kon ontsnappen.

Om zijn boek toch authenticiteit te geven besteedde Louÿs een heel hoofdstuk in zijn boek aan “Het Leven van Bilitis” waarvoor hij de fictieve archeoloog ‘Herr G. Heim’ verzon als de ontdekker van het graf van Bilitis. Toch kwam later zijn literaire fraude aan het licht. Dat deed echter weinig af van de waarde want door het thema van lesbische seksualiteit was het boek een echte sensatie.

Lees verder »

Voor zij die niet bekend zijn met Stonewall, de Dochters van Bilitis, lipsticklesbiennes of het verschil niet kennen tussen romantische vriendschappen en lesbische feministen, of voor zij die er meer willen over weten geeft “Odd Girls and Twilight Lovers” een toegankelijk en ruim – en tevens goed onderbouwd – beeld van lesbische beweging.

Door gebruik te maken van verschillende bronnen, waaronder literatuur, sociologische en psychologische studies, krantenartikels, militaire pamfletten en films toont Lillian Faderman de metamorfose van de lesbische beweging. Ze beschrijft de romantische vriendschappen tussen vrouwen in de negentiende eeuw en de eerste exclusieve vrouwencolleges. Ze onderzoekt de seksuologen van de jaren 1920 en de invloed van de oorlog. Ook het tijdperk van McCarthy en de radicale jaren 1960 en 1970 ontsnappen niet aan haar aandacht. Van de jaren 1980 en 1990 focust Lilian zich vooral op de diversiteit.

Maar het meest verbazende is dat Lillian lesbianisme niet enkel beschrijft als een seksuele geaardheid maar als een beweging die wordt beïnvloed en bepaald door een voortdurend veranderend economisch, politiek en cultureel klimaat.

Odd Girls and Twilight Lovers door Lillian Faderman

27 juni 1969 was een keerpunt in de strijd voor holebi-gelijkheid. Voor die datum bestond er al holebi-activisme, maar de confrontaties tussen de politie en de demonstranten aan de Stonewall Inn in New York City waren een katalysator voor de beweging. Door deze rellen werden holebi’s aangemoedigd om nieuwe tactieken te gebruiken.

De geboorte van de gaypride-beweging ging echter niet gepaard zonder controversie en er zijn nog altijd discussies over wat er nu eigenlijk gebeurde tijdens de rellen. Toch krijgt de Stonewall “Opstand” nog steeds een geëerde – bijna mythische – plaats in de holebi-geschiedenis toegewezen.

Holebi-activisme voor Stonewall

De strijd voor meer holebi-rechten in de Verenigde staten begon niet met Stonewall, maar met de holebi-beweging uit de jaren 1950.

De “Mattachine Society” werd gesticht in de jaren 1950 door een groep homo’s die beïnvloed werden door linkse politici. Deze groep hield zich bezig met activisme en lobbyde voor een wetsaanpassing, maar ze stelden homo’s voor als onschuldige, fatsoenlijke leden van de maatschappij, die enkel verschilden van de blanke man uit de middenklasse door wat ze deden in de slaapkamer. Hoewel de “Society” voor heel veel homo’s een grote steun was, kon de groep niet blijven bestaan en tijdens het midden van de jaren 1960 hield men ermee op.

“The Daughters of Bilitis” was een lesbische organisatie die gesticht werd in 1955. Dankzij hun tijdschrift “The Ladder” kregen ze steeds meer leden. Maar door interne spanningen over de inzet van “Bilitis” in de vrouwenbeweging (die meestal anti-lesbisch was), kwamen er scheuren in de organisatie. “The Ladder” hield op met bestaan in 1972.

Lees verder »