Rubriek : Wereldwijd

Klik hier voor een alfabetisch overzicht van alle landen en steden.

Lima

lima-peruDe meeste toeristen in Peru blijven maar twee dagen in Lima voor ze de rest van het land gaan verkennen. Lima heeft een kleine holebi-gemeenschap in vergelijking met het bevolkingsaantal van 9 miljoen inwoners. De meeste holebi’s zitten er dan ook nog diep in de kast. De holebi-scène is er veel kleiner dan in Buenos Aires, Sao Paulo, Rio de Janeiro, Santiago en Bogotá. Hoewel Lima de laatste jaren steeds liberaler is geworden, moet je toch weten dat Peru nog steeds een conservatieve machocultuur heeft. De holebirechtenbeweging in Peru staat nog in de kinderschoenen en er worden pogingen ondernomen om de grondwet te veranderen. Ondertussen worden holebi’s nog steeds negatief behandeld en is het een goed idee om je er rustig te houden.

Het weer

In vergelijking met andere Zuid-Amerikaanse hoofdsteden, heeft Lima stabiel, vochtig weer. Tijdens de zomer (december-maart) schijnt de zon fel, is er een helderblauwe hemel en een gemiddelde temperatuur van 26°C. De rest van het jaar is de lucht er grijs en is het druilerig en is het er 12°C (juni-september). Vanaf oktober wordt het weer warmer en milder. Tijdens de zomer vluchten de inwoners van Lima naar de zuidelijk gelegen stranden. Tijdens de herfst en de winter gaan ze op zoek naar de zon op het platteland van Chosica, Canta en Cieneguilla.

Op stap in Lima

Lima is voor vele reizigers in Peru de eerste bestemming. Tijdens de tijd van de kolonies werd Lima de Stad der Koningen genoemd. De inwoners zijn er vriendelijk en levending, er is heel veel cultuur en het eten is er verrukkelijk. Lima is een metropool van veranderingen, contrasten en het uithangbord van Peru. Het is een stad waarvan je ofwel houdt, of een stad die je haat en je kan er zowat alles doen. Lima slaapt nooit en er is een rijk nachtleven terwijl de natuur nooit veraf is.

Overal rijden er taxi’s. Het is de veiligste (en enige) manier van transport in Lima. Er zitten geen meters in die taxi’s waardoor je best een prijs afspreekt met de chauffeur voor je instapt.

Veiligheid

Sommigen hebben de indruk dat Lima een gevaarlijke stad is. Het is er niet erger dan in een andere grote stad, maar het is er anders. Je moet enkele voorzorgen nemen en er zijn zeker buurten waar je je niet moet wagen.

Diefstal

De meeste diefstallen bij toeristen zijn gelegenheidsdiefstallen. Geef de dieven daarom geen kans. Draag geen horloge of juwelen op straat, draag je portefeuille en waardevolle documenten op je lichaam (of beter, laat ze in de hotelsafe), neem enkel net genoeg geld mee voor onmiddellijke behoeften, neem je creditkaarten niet mee en hou steeds je camera vast. Wees op je goede voor afleidingsmanoeuvres en laat je bagage nooit onbewaakt achter.

Bedrog

Doe nooit zaken met een straatverkoper, ga altijd naar een gerespecteerde zaak. Zorg dat je altijd een ticketje krijgt met daarop de naam van de zaak. Als je een uitstap boekt, zorg dan dat je een blad krijgt waarop duidelijk staat wat is inbegrepen en wat niet.

Geweld

Geweld tegenover vreemden is zeldzaam in Lima. Toch is voorzichtigheid geboden:

  • Pik geen prostituees (mannen noch vrouwen) op.
  • Zorg dat er steeds iemand is die weet waar je bent en als je iemand meeneemt naar je hotel, zorg dan dat hij zijn identiteitskaart afgeeft aan de receptionist.
  • Neem in bars, discotheken of andere zaken geen drank, voedsel of sigaretten aan. Ze kunnen gedrogeerd zijn.
  • Neem geen drugs, de straffen daarvoor zijn ontzettend zwaar.

Verkeer

Het verkeer in Lima is chaotisch en meedogenloos. Als voetganger ben je een gemakkelijk slachtoffer want zelfs met verkeerslichten houden de chauffeurs geen rekening. Hou dus steeds je ogen open.

Bezienswaardigheden

  • Plaza’s: zoals in elke stad in Peru, zijn de plaza’s (pleinen) de belangrijkste centrale punten. De Spanjaarden bouwden in elke stad een groot plein omringd door een kerk en regeringsgebouwen. In Lima is de “Plaza Mayor” het oude hart van Lima. De enige overblijfselen uit de tijd van de Spanjaarden zijn de oude bronzen fontein (uit 1650) en het “Casa del Oidor”.
  • Gouvernementspaleis: dit indrukkwekkende gebouw, waar de president woont, omringt het noordelijke deel van de “Plaza Mayor”. Probeer de wissel van de wacht mee te maken om 11u45.
  • Jirón de la Unión is een lange voetgangersstraat die de “Plaza Mayor” verbindt met de “Plaza San Martín”. Deze straat is gevuld met winkels en restaurants. In de onmiddellijke omgeving vind je ook nachtclubs en hotels.
  • Kerken en religieuze gebouwen. In het centrum van Lima zijn er meer dan 25 kerken die een historische waarde hebben.
  • Musea: Lima heeft meer dan 50 musea die je een goed overzicht geven van de geschiedenis, archeologie, antropologie, natuur, cultuur, technologie, kunst, religie en klederdracht van Peru. Aanraders zijn het “Museo de la Nación”, het “Museo Nacional de Anttopologie, Arqueología e Historia”, het “Museo de Oro”, het “Museo Larco Herrera” en het “Museo Amano”.

De holebi-scene

PERU/De holebi-scene in Lima kent geen kledingsvoorschriften en kijkt ook niet naar leeftijden. Holebi-inwoners van Lima zijn meestal zeer vriendelijk en geïnteresseerd in vreemden en sommigen praten Engels. Het helpt als je een beetje Spaans kent, maar dat is geen vereiste.

Het nachtleven in Lima begint pas na middernacht, net zoals in de meeste steden in Latijns Amerika. In vele bars mag je voor middernacht gratis, of tegen verminderde prijs binnen, maar het stroomt er niet vol voor 1u00 ‘s nachts. Geen enkele bar heeft een darkroom.

Soms zie je een regenboogvlag hangen in Peru. Dit is de vlag van Tihuantinsuyo, de vlag van het Inca-rijk. Elke overeenkomst tussen deze en de holebi-vlag berust louter op toeval.

Aan tafel

Lima is in heel Peru de beste plek om te eten. Naast inheemse gerechten, vind je bijna alles: Chinese restaurants, Japanse, Spaanse, Franse, Arabische, Argentijnse, Amerikaanse, Braziliaanse, enz…

Probeer echter ook eens de inheemse menu’s zoals “Escabeche”, “Jalea de Pescado”, “Ají de gallina” en “Coctail de Camarones”. Heb je zin in een hamburger, haast je dan naar “Bembo’s Burger Grill”.

Natuurlijk moet je ook iets drinken. Proef eens van de “Pisco Sour” of het non-alcoholische “chicha morada” of “Inca Kola”. De “Pisco Sour is gemaakt met druivenbrandewijn, citroensap, wit van ei, suiker, cinamon en stroop. Na vier glazen is iedereen je beste vriend.

Shopping

Lima is de beste keuze om kwaliteitsvol handwerk te kopen en er is geen groot prijsverschil met andere Peruviaanse steden. Je kan er stoffen kopen, wollen kledij, kopieën van koloniale schilderijen, juwelen, keramiek, houtwerk, zilverwerk, sweaters en leerwaren. Kijk rond voor de beste prijs en ding (een beetje) af.

Stranden

De beste periode om Lima te bezoeken is tijdens de zomer. Dan is het er zonnig en is de lucht helder. Het is ook dan dat de inwoners van Lima naar de stranden trekken, vooral naar de “Costa Verde” en de stranden ten zuiden van Lima. Opnieuw is het tijdens het zonnebaden opletten geblazen voor gauwdieven.

Er zijn geen exclusieve homostranden maar als je naar het “Playa Makaha”, “Playa Waikiki” of “Playa Las Cascadas” gaat, zit er een dikke kans in dat je andere homo’s ziet. Let ook op voor de zon, deze is veel feller dan je denkt. Gebruik dus een zonnecrème met een voldoende hoge factor (minimum 15). Duik niet in het water, want de kans bestaat dat je dan de volgende dagen op het toilet doorbrengt.

Tags : , ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Puerto Vallarta

puerto-vallarta-mexicoPuerto Vallarta is al decennialang de favoriete bestemming van de Amerikaanse strandnichten en de stad heeft een relaxte en tolerante sfeer. In de winter, vooral tijdens het Thanksgiving-weekend (de vierde donderdag van november) en tijdens de week tussen Kerstmis en Nieuwjaar, vult de stad zich met holebi-toeristen van over de hele wereld. Puerto Vallarta ligt waar de Mexicaanse bergruggen de Stille Oceaan ontmoeten, het weer is er warm, het is er altijd zonnig en het water is er uitnodigend.

De “Malecon” is een straat langs het strand met allemaal cafés en winkels die perfect zijn om er naar mensen te gluren tijdens de namiddag of tijdens een diner onder een heldere sterrenhemel. Het holebi-leven speelt zich af rond “Playa los Muertos” (het Strand van de Doden). Dit klinkt misschien gruwelijk, maar het strand is er heel mooi en gevuld met vriendelijke homo’s van alle nationaliteiten. Aan het zuidelijke einde van het strand is er de “Blue Chairs Resort”, het meest homo-achtige deel.

Het is ook een traditie om de vrijdag door te brengen in “Paco’s Hidden Paradise”, een afgesloten homo-resort met een klein mooi strandje. Voor een dagticket krijg je een cruise naar het resort, een buffet dat de hele dag open is en mag je heel de dag aan de bar hangen. Een cruise op het homozeilschip “Rainbow Dancer” is ook populair.

Je huurt best geen wagen in Puerto Vallarta. Je kunt gewoon overal naartoe wandelen en er zijn goedkope taxi’s. Maar het is aan te raden om een taxi te roepen wanneer je ’s nachts een club verlaat, of je kunt in groep terug naar het hotel gaan. Het is ook aan te raden om niets aan te kopen dat illegaal is, hoewel dat in Puerto Vallarta heel gemakkelijk is.

Toch is Puerto Vallerta een verrukkelijk vriendelijk stadje, met een levendige holebi-scène. Je kunt gerust op je Engels teren om je overal verstaanbaar te maken, want iedereen die er in de toerisme-industrie zit, spreekt het. Ook worden Amerikaanse dollars overal geaccepteerd.

Holebi-bars, restaurants en clubs in Puerto Vallarta

Mexico weet heel goed wat het nachtleven moet zijn, en in Puerto Vallarta begint het nachtleven laat. Bars worden populair vanaf 9 uur ’s avonds en de disco’s beginnen pas goed te draaien na middernacht. Buiten twee uitzonderingen speelt het holebi-leven in Puerto Vallarta zich af in “Zona Romantica”, een paar huizenblokken ten zuiden van de “Rio Cuale”. Hier vormt de “Olas Atlas” straat het kloppend hart van de holebi-scène, met bars en cafés, en het is een mooie start om de avond mee te beginnen. “Apaches” is een Canadese martini-bar, met een drukke happy hour van 17 tot 19 uur. De “Palm Bar” is een videobar die elke dag beelden uitzendt die opgenomen zijn op het “Los Muertos” strand. (Denk daar aan voor je op dat strand een striptease doet terwijl je een imitatie geeft van een ananas!)

Op het strand van Puerto Vallarta in Mexico

Op het strand van Puerto Vallarta in Mexico

Een paar huizenblokken verderop naar het zuiden is er “Garbo”, een pianobar in art deco waar men af en toe live jazzmuziek brengt. Er vlak naast is de “Kit Kat”, een chique restaurant met een populaire homobar. Verderop naar het strand is “DeWayne’s Oasis”, een mooie bar met een dakterras.

Twee huizenblokken ten noordoosten van “Olas Atlas” bevindt zich nog een ander handvol bars. “Los Amigos” heeft een groot terras en een vriendelijk publiek. Daarnaast is er “The Ranch” met een country-tintje waar vooral veel lesbiennes komen. “La Noche” staat voor een chique decor en een rustige sfeer. Verder naar het zuiden is er “Frida’s” voor een gemengd publiek, maar waar naarmate het later wordt, steeds meer homo’s komen. Hier zijn de prijzen voor de dranken relatief goedkoper. Datzelfde geldt ook voor “Kiko’s”, in het oudste deel van de buurt, een bar met een mooi decor.

Tijdens de dag kan je in strandbars terecht op de “Playa los Muertos” in het “Blue Chairs Resort” en in het goedkopere “Green Chairs”. Je hebt ook nog “La Bola”, een zwembadbar in het “Vallarte Cora Hotel”. En het is een traditie om de zonsondergang te bekijken vanop de dakterrassen van het “Descano del Sol Hotel” en de “Blue Sunset Bar”.

Wanneer het tijd is om te dansen, heeft Puerto Vallarta veel te bieden. Net ten noorden van de brug over de “Rio Cuala” is er “Antropology: The Study of Man”, een populaire disco met een jong publiek. Hier gaan de gogo-boys volledig uit de kleren. Hetzelfde gebeurt in “Los Balcones”, de oudste homoclub van Puerto Vallarta, bekend omwille van de vele balkons, het dakterras en de travestieshows. “Club NYPV” heeft dezelfde stijl als een dansclub in New York. Het is er donker en de muziek is er vooral techno.

Wat uiteten betreft, heeft Puerto Vallarta iets te bieden voor elk budget. “Santa Barbara” is populair bij holebi’s. Hun Mexicaanse en Amerikaanse menukaart wordt ondersteund door live theater op zondag, maandag en vrijdag. “Kit Kat” serveert menu’s van een hogere klasse en is enorm geliefd om er te ontbijten. “Le Bistro Jazz Café” is ook een gevierd restaurant onder holebi’s omwille van de Mexicaanse zeevruchtenschotels en het romantisch decor. “Café Bohemio”, een bistro, heeft een Amerikaanse keuken.

Verder kan je ook eten bij “Mama Dolores”, die Mexicaanse en Amerikaanse specialiteiten serveert, in “Chiles” kan je terecht voor een snelle lunch en je kan ook lekker eten in het “Blue Chairs Resort”.

Holebi-hotels in Puerto Vallarta

Het “Blue Chairs Resort” is het bekendste holebi-hotel van Puerto Vallarta, aan het homostrand. Zij beweren het grootste holebi-strandhotel van de wereld te zijn. De andere drie holebi-hotels zijn de “Vallarta Cora”, exclusief voor homo’s en vermaard omwille van de fuiven die er doorgaan, het “Hotel Mercurio”, in het centrum van “Olas Atlas” en “Descando del Sol”, een goedkoper alternatief dat verder van het strand verwijderd ligt.

Verkies je een Bed & Breakfast, dan kan je terecht in “Casa Cupula”, een elegant en intiem gasthuis. Of “Villa David”, een lieflijk gasthuis dat exclusief homo is, in het centrum van Puerto Vallarta.

Een appartement huren kan ook in Puerto Vallarta en hiervoor kan je terecht bij “Boana Torre-Malibu”, “Bugambilia Blanca”, “Suites Claudia”, “Casa de las Flores” en bij de “San Fransciscan”. Zoek je iets speciaals, probeer dan “Paco’s Gay Wilderness Park”, met zowel rustieke suites en slaapzalen. Je moet wel de boot nemen om er te geraken.

Holebi-evenementen in Puerto Vallarta

Er is geen officiële gaypride in Puerto Vallarta, maar de meeste holebi-fuiven worden gevierd tijdens de week tussen kerstmis en nieuwjaar, tevens ook de drukste week van de stad.

Tags : , ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Rio de Janeiro

rio-de-janeiroRio de Janeiro wordt terecht de “Stad der Wonderen” genoemd. Gebouwd op een stuk land dat grenst aan een grote baai en de Atlantische Oceaan, wordt de stad omgeven door enorme granieten heuvels, die overdekt zijn met overdadig groen, die in de lucht prikken. Glinsterende witte stranden bieden een gemakkelijk leventje voor zij die het zich kunnen permitteren om in plaats van te gaan werken, van de tropische zon te genieten.

Met meer dan 11 miljoen inwoners is Rio de Janeiro een drukke wereldstad en de tweede grootste stad van Brazillië. Het overdadige en geanimeerde karnaval, de invloeden van de Afro-Braziliaanse cultuur en het adembenemende landschap hebben ervoor gezorgd dat de stad een internationale toeristenbestemming is geworden. Tijdens de hete zomermaanden voegen er zich honderden homo-reizigers bij de Cariocas (de inwoners van Rio de Janeiro) om te genieten van de gespierde, bronzen schoonheden op het homostrand van Ipanema Beach.

Rio de Janeiro was de hoofdstad van het koloniale Brazilië van 1763 tot 1808, toen de Portugese koninklijke familie, op de vlucht voor het leger van Napoleon, van de stad de hoofdstad maakte van het Portugese rijk. Als centrum van het keizerlijke Brazilië tijdens het merendeel van de negentiende eeuw, trok Rio de Janeiro migranten aan uit alle delen van Brazilië en uit het buitenland.

In het hartje van wat de uitgaansbuurt was van Rio de Janeiro in de negentiende en de eerste helft van de twintigste eeuw, staat een ruiterstandbeeld van de eerste leider van Brazilië: Keizer Pedro I. Hoewel hij symbool staat voor de onafhankelijkheid van Portugal in 1822, heeft het park rond het standbeeld een minder vaderlandslievend doel voor mannen die er komen om te genieten van seks met andere mannen. Het “Plein van de Constitutie”, zoals het werd genoemd in de negentiende eeuw, was zo’n beruchte cruisingplaats dat er aan het begin van de twintigste eeuw cartoons werden gemaakt die verwezen naar het gebruik van het plein door homo’s om er seks te hebben.

De twintigste eeuw

Tijdens het begin van de twintigste eeuw liepen homo’s, die openbare plekken van Rio de Janeiro bezochten om er andere homo’s te ontmoeten, constant het gevaar om lastig te worden gevallen door de politie. In 1932 werkte het hoofd van de politie van Rio de Janeiro mee aan een studie van Dr. Leonído Riberio, de directeur van het Instituut voor Criminologie, door 132 homo’s te arresteren. Deze mannen werden in een rij gezet, gefotografeerd en dan onderzocht om een relatie tussen hun lichaamsdelen en hun homoseksualiteit te ontdekken.

Ribeiro baseerde zijn onderzoek op de theorie dat het hormonaal onevenwicht verantwoordelijk was voor homoseksualiteit, wat kon ontdekt worden door de overvloed of het gebrek aan haar of ongewoon lange of korte ledematen. Zijn dubieus onderzoek kreeg in 1938 de Lombroso Award van Italië omwille van de uitmuntendheid op het gebied van criminele antropologie.

Tijdens Wereldoorlog II, waren heel veel Amerikaanse marines gestationeerd in Rio de Janeiro en velen van hen hadden relaties met Braziliaanse homo’s. Tijdens die jaren kwamen er enkele homobars in de stad. Tezelfdertijd werd het strand rechtover de “Copacabana Palace”, het meest luxueuze hotel van Rio de Janeiro, een bekende homo-ontmoetingsplaats waar Brazilianen af een toe een glimp konden vangen van hun favoriete internationale filmsterren die er vakantie hielden.

Honderdduizenden homo’s en lesbiennes verhuisden naar Rio de Janeiro tijdens de jaren 1950 en 1960 om er te genieten van de stedelijke geneugten. Homo’s waren grote fans van radiozangeressen en troepten samen aan de opnamestudio’s van de Nationale Radio om er hun favoriete diva’s toe te juichen. Het nachtleven in Rio de Janeiro, vooral dan de clubs in Copacabana, trok ook veel jonge homo’s en lesbiennes aan die er zochten naar plaatsen waar ze elkaar konden ontmoeten.

Het gaystrand in Rio De Janeiro

Het gaystrand in Rio De Janeiro

Het karnaval was echter de kroon op het werk van de sociale activiteiten voor homo’s en lesbiennes in Rio de Janeiro. De kans die mannen kregen om zich te verkleden als vrouw en vice versa, de dartele sfeer in de straten en de travestiebals waren een bevrijdende ervaring voor velen die anders doorheen het jaar zich moesten houden aan het “fatsoen” van hun geslacht.

Tijdens de verschillende karnavalsfeesten werden groepen van homo’s steeds meer zichtbaar. Aan het begin van de jaren 1930 richtten de organisatoren van deze evenementen verkleedwedstrijden in en moedigden ze feestvierders aan om nog meer extravagante outfits aan te trekken.

Tegen het midden van de jaren 1970 werden deze bals zo populair dat internationale beroemdheden die Rio de Janeiro bezochten voor het karnaval, zeker deze travestiefeesten wilden bijwonen. Daarnaast kregen steeds meer homo’s een actieve rol in het ontwerpen en creëeren van spectaculaire sambaschooloptochten die het hoogtepunt van het karnaval van Rio de Janeiro waren.

In het midden van de jaren 1960 verhuisden heel wat jonge popzangers naar Rio de Janeiro, mensen zoals Maria Betânia, Gal Costa en Caetano Veloso. Hun dubbelzinnige seksuele personaliteit en de constante roddels over hun holebiseksualiteit zorgden ervoor dat ze op heel wat steun van holebi-fans mochten rekenen. Deze en andere Braziliaanse zangers, zoals Ney Matogrosso, verruimden ook de traditionele noties over fatsoenlijk gendergedrag omdat zij optraden in flamboyante kostuums en omdat ze zangers van hetzelfde geslacht op de mond kusten.

Holebi-activisme in Rio de Janeiro

In 1978, geïnspireerd door de internationale holebi-beweging, begon een groep van homoseksuele schrijvers en intellectuelen het maandelijkse tijdschrift “Lampião da Esquina” (straathoeklamp) te publiceren. De titel van het tijdschrift had een dubbelzinnige betekenis en verwees naar cruising en naar Lampião, een hypermannelijke Robin Hood-achtige bandiet uit het noordwesten van Brazilië.

Met als basis Rio de Janeiro, diende de redactie van de Lampião als kantoor voor de opkomende politieke holebi-beweging. Het tijdschrift promootte ook het idee van het aangaan van allianties met groepen van zwarten, feministen, inheemsen en ecologisten. Het driejarig bestaan van Lampião zorgde ervoor dat het idee van coming-out voortaan beschouwd werd als een politieke daad.

Toen holebi-groepen in Rio de Janeiro in 1995 besloten om als gaststad op te treden voor de “International Lesbian and Gays Association’s Seventeenth International Conference” was de holebi-beweging in Rio de Janeiro nog niet stabiel. Maar de deelname van verschillende honderden internationale gasten en de enthousiaste logistieke steun van de Brazilianen vanuit het hele land hielp tot de consolidatie van een nationale beweging in Brazilië.

Aan het einde van de conferentie, liepen tweeduizend mense langs de Atlantic Avenue met een regenboogvlag van 100 meter in de grootste gaypride in Brazilië tot dan toe. In 2003 deden 250.000 mensen dat opnieuw tijdens de gaypride in juni van dat jaar.

Ondanks het vele geweld in de stad en de grote sociale verschillen tussen de rijken en de armen, blijft Rio de Janeiro een leuk holebi-mekka.

Tags : , ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Buenos Aires

buenos-airesSpreek de naam “Buenos Aires” uit en mensen denken spontaan aan eenzame gaucho’s (Argentijnse cowboys), zwoele tangodansers of misschien aan Madonna die Evita imiteert. Of misschien herinneren ze zich televisiebeelden van plunderende mensenmassa’s en grote, en soms gewelddadige, demonstraties. Argentinië heeft wel degelijk veel waarvoor je zou kunnen huilen, met een economie die op instorten staat en een regering die eens vijf presidenten kende in twee weken. Maar ondanks deze narigheden blijft Argentinië een romantische reisbestemming.

In het algemeen is Argentinië een veilige plek. De sociale onrust is afgenomen, hoewel je als toerist beter grote demonstraties vermijdt. Elk jaar komen er steeds meer toeristen naar dit land.

Waarom? Alles in Argentinië lijkt dringend behoefte te hebben aan een fris likje verf. Je ziet er daklozen, je ziet ze zoeken naar voedsel in vuilnis, maar je ziet heel weinig bedelaars. Iedereen lijkt iets te verkopen. Op de Avenida 9 de Julio proberen jongleurs chauffeurs te laten stoppen om ze geld te geven voor hun kunsten. De Argentijnen hebben nog steeds hun trots.

Ook is iedereen er vriendelijk. Als je er verloren uit ziet, stoppen de mensen om je terug op weg te helpen.

Het weer in Buenos Aires

Buenos Aires ligt aan de zuidkant van de Rio de la Plata en het klimaat is er over het algemeen mild en vochtig. De temperaturen schommelen tussen 35°C in januari en 10°C in juli. Van december tot eind februari kan het extreem heet zijn in de stad en is er een vochtigheid van 65%. In de wintermaanden juni, juli en augustus is dit zelfs 95%. De meeste regen valt tijdens de zomer.

De taal

Spaans. Er wordt enkel Engels gesproken in een paar toeristische centra en in enkele hotels. Zorg dat je wat basiskennis van het Spaans hebt. Je zult het nodig hebben.

Een dag in Buenos Aires

Een gewone dag in Buenos Aires begint meestal tussen 8 en 9 uur. Rond 14u00 wordt er geluncht. In de namiddag gaan winkels terug open om 16u00. Er is sprake van een traditionele siësta tussen 14u00 en 16u00. Er wordt meestal laat gedineerd: rond 22u00 en het is niet ongewoon dat er pas om middernacht aan tafel wordt gegaan. Bars lopen pas vol om 12 uur ’s nachts en disco’s gaan niet open voor 1 uur, en pas om 3 uur zit er volk.

Holebi-logementen in Buenos Aires

  • Aprea’s Guest House Gral: b&b in een rustige buurt in Buenos Aires op wandelafstand van de metro en het station. Dubbele en single kamers. Zwembad.
  • Bayres Gay B&B: gelegen in het ‘soho’ van Buenos Aires. Internetaansluiting. Terras. Persoonlijk onthaal.
  • El Firulete Hostel: in het centrum. Professioneel, informeel onthaal.
  • Garden House Hostel.
  • Lugar Gay. Kamers met tv, safe, alarmklok en ventilator.
  • MIlhouse Hostel: gerestaureerd pand in het hartje van Buenos Aires. Ontbijt inbegrepen, patio, café, kitchinette, wassalan, internet, tv-kamer en tangolessen.
  • Youkali Estados: klein kitscherig hotel dat elke drie maanden van interieur verandert. Heeft eigen restaurant.

Bezienswaardigheden

Buenos Aires is de hoofdstad van de republiek Argentinië. De inwoners worden “Porteños” genoemd. Dit is het intellectuele centrum van het land op gebied van zaken, financies, cultuur en intellect.

Er is nog maar weinig van de Spaanse erfenis te zien. Tijdens de 19de eeuw kende de stad een boom en was er een grote architecturale en culturele invloed uit Europa, vooral dan uit Frankrijk. Daarom staat Buenos Aires bekend als het “Parijs van Zuid-Amerika”. Het moderne Buenos Aires met zijn hoge wolkenkrabbels contrasteert hiermee. Toch zijn er nog steeds brede lanen, prachtige parken en mooie residenties.

Centro – Plaza LaValle/Teatro Colon/Avenida 9 de Julio/Obelisco/Theater Center

San Nicolas, de orginele naam voor dit deel van de stad, is de geboorteplaats van Buenos Aires. Omringd door de lanen Rivadavia, Cordoba, Callao en Madero, doorkruist door de 9de Julio Avenue en de voetgangersstraten Floria en La Valle ligt Plaza LaValle, ook bekend als de “Tribunales” (gerechtshoven) en het beroemde Teatro Colon, één van de beste opera’s ter wereld, het “Palacio de los Tribunales”, en de “Palacio de La Justicia”. De 9de Julio Avenue is de breedste laan ter wereld en doorkruist de stad van het noorden naar het zuiden. De naam van deze avenue verwijst naar de Argentijnse onafhankelijkheid. De “Obelisco” is een monument en herinnert hier ook aan.

Monserrat – Casa Rosada/Plaza de Mayo/Catedral Metropolitana/Cabildo/Iglesia de San Ignacio/Congreso

Het centrale zenuwstelsel van de Argentijnse overheid bestaat uit de “Plaza de Mayo” en de “Plaza de los dos Congresos”. Aan de eerste plaza staan het “Casa Rosada” (het presidentieel paleis), “El Cabildo” (het legermuseum) en de “Catedral Metropolitana” en aan de tweede plaza staan het “Congreso” (het parlement).

Puerto Madero – Reserva Ecologica/Lola mora/Fragata del Presidente Sarmiento

De “Puerto Madero” is geïnspireerd op de haven van Liverpool en werd gebouwd door Eduardo Madero in 1887. Vandaag is het één van de duurste buurten in de stad. De 16 oude dokken zijn omgeturnd in klasserestaurants, cafés, lofts en kantoren. In de jachthaven liggen 400 zeilboten en het is tevens de locatie van het Hilton Buenos Aires Hotel. Er is ook een natuurreservaat van 360 hectaren waar je kunt fietsen.

Retiro – Torre Monumental/Estacion Retiro/Plaza San Martin

De avenues Cordoba, Leandro N. Alem en de San Martin straat vormen de grens van Retiro. De “Torre Monumental” was een geschenk van de Engelse inwoners om de 100-jarige onafhankelijkheid te herdenken. Het “Estacion Retiro” is één van de grootste stations ter wereld. Aan het “Plaza San Martin” staat aan de ene kant een monument ter nagedachtenis van Generaal Jose de San Martin. Aan de andere kant staat er een monument ter ere van de Argentijnen die stierven tijdens de Falkland-oorlog in 1982.

Recoletta – Plaza Francia/Centro Cultural Recoleta/Cementerio de la Recoletta/Basilica de Pilar

De naam “Recoleta” is afgeleid van de Recoleto Monniken (Fransiscanen) die een klooster stichtten tijdens de 18de eeuw. Omgeven door de avenues “Libertador”, “Callao” en de “Esmeralda”, Austria” en “Juncal” straten is dit de meest toeristische plek in de stad. Het staat bekend als klein Parijs door de Franse stijl, de exclusieve lanen, de parken, winkels en dure restaurants. Elke zondag worden er op de “Plaza Francia” Argentijnse kunstvoorwerpen verkocht. Aanraders hier voor een koffietje zijn “La Biela” en “Cafe de la Paix” waar je van het uitzicht kan genieten. Een ijsje eet je bij “Freddo”. “Cementerio de la Recoleta” is het kerkhof waar de meest beroemde Argentijnen rusten, zoals bijvoorbeeld Eva Peron en haar familie. De mausoleums zijn er gebouwd in de vorm van kapellen, piramides en Griekse tempels. De “Basilica del Pilar” werd gebouwd in 1732 door de Fransiscaanse Recoletos

Palermo – Jardin Japones/Museo Eva Peron/Bosques de Palermo/Planetario Galileo Galilei/Monumento a los Españoles

In deze oude buurt vind je de meeste holebi-trefpunten. Er zijn heel veel restaurants en er wonen veel artiesten. De “Jardin Japones” is een tuin in Japanse stijl. In 2002 opende het “Museo Eva Peron”. “Bosques de Palermo” opende als park in 1874 en kan je vergelijken met “Central Park” in New York. Je kunt er de “Jardín de los Poetas” (met standbeelden van beroemde schrijvers). In het “Rosdal” kan je genieten van kleurrijke rozen. Verder zijn er nog pergola’s, bruggetjes, fonteinen, zitbakjes, straatlampen. Je kunt gaan roeien op de vijver of er met een pedalo peddelen. Je komt er ook veel lopers en fietsers tegen.

San Telmo – Iglesia de San Pedro Telmo/Basilica de Santo Domingo/Mercado de San Telmo

Dit is de geboorteplaats van de stad Buenos Aires. Elke zondag kan je er naar de “Feria de San Telmo” (een rommelmarkt). Aarzel niet om er af te dingen, want dat is er de norm. Staat de prijs je niet aan, loop dan gewoon weg, je zult verbaasd zijn van het resultaat.

La Boca – Geboorteplaats van de tango/Caiminito

“La Boca” is eigenlijk “klein Italië”. Hier werd de tango uitgevonden in de bordelen. Hier vind je ook “Teatro de la Ribera” en het “Museo de Bellas Artes”. “Caiminito” is een voetgangersstraat die de moeite is om eens door te lopen.

Holebi zijn in Buenos Aires

buenos-aires-argentinieVanaf 15 december 2003 kunnen koppels van hetzelfde geslacht zich wettelijk laten registreren. Buenos Aires was hiermee de eerste jurisdictie in Zuid-Amerika waar dit mogelijk was. Adoptie is nog niet mogelijk, maar zaken zoals pensioen, verzekering en erfenis zijn geregeld. Homo’s en lesbiennes moeten tenminste twee jaar samenwonen voor ze die rechten kunnen krijgen.

Net zoals in vele andere landen is het niet verboden om in het openbaar andere holebi’s te kussen, te strelen, te knuffelen of er hand in hand mee te wandelen. Dit gebeurt wel niet vaak in Buenos Aires en kan hier en daar voor fronsende wenkbrauwen zorgen en verbale agressie.

In Buenos Aires kan je andere homo’s ontmoeten in clubs, bars, cafés en restaurants die ofwel enkel voor homo’s bedoeld zijn of waar er een gemengd publiek is. Er zijn ook homosauna’s en homocinema’s. Ook in parken (na zonsondergang) kan je aan je trekken komen en er zijn hotels waar je voor een uurtje terecht kan.

Er bestaat niet zoiets als een homo-ghetto in Buenos Aires, hoewel de meesten in de buurten “Barrio Norte”, “Palermo” en “San Telmo” wonen. Er zijn bijna geen escorts of bordelen voor homo’s. De enkele homo-bordelen die wel bestaan zijn zeer prijzig.

Eten en drinken

In Buenos Aires zijn er heel veel restaurants, waar je zowel lokale en internationale gerechten op de menukaart staan. In de betere restaurants wordt er van je verwacht dat je er naar gekleed bent. Dineren gebeurt meestal zeer laat. De meeste restaurants openen hun deuren pas om 21u00 en sluiten pas om 2u00. De meeste mensen gaan om 22u00 aan tafel. Enkele aanraders:

  • CH 2626 Charchas in Palermo: hier komt een stripper naar je tafel op zaterdagen.
  • Chueca Resto-Bar Soler in Palermo: op donderdagen zijn er go-go dansers. Rond middernacht is er een show met drag queens.
  • Empire Bar Tres Sargentos in Microcentro: populair homo-restaurant.
  • Tacla in Palermo: zeer goed internationale menu’s met een stripper rond middernacht.

Winkelen

De meeste winkels zijn open van 9u00 tot 19u30 (in het weekend tot 01u00). De lanen “Santa Fe” en “Callao” en de “Florida-” straat zijn de meest bekende winkelstraten in Buenos Aires.

In “Florida“ straat, in het hart van het centrum zijn er verschillende winkels, hamburgerrestaurants en internationale klasserestaurants. In de lanen “Santa Fe” vind je heel veel bioscopen, galerijen, winkels, koffiehuizen, winkelcentra en restaurants. Exclusieve boetieks vind je in “La Recoleta”.

De beste koopjes in Buenos Aires zijn lederwaren, zilver, bontjassen en Gaucho-souvenirs. Tijdens de weekends is er ook een markt in San Telmo, daar vind je antiek en kunst.

Tags : , ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Washington

washington-dc-verenigde-statenSinds 1800 is Washington de hoofdstad van de Verenigde Staten en sinds een honderdtal jaar is het ook één van de holebi-hoofdsteden van Amerika, ondanks periodieke strafcampagnes van de politie en de overheid.

Historisch werd de holebi-bevolking van Washington verdeeld door ras en geslacht, wat al vroeg leidde tot de ontwikkeling van levendige zwarte holebi- en blanke lesbogemeenschappen en er ook voor zorgde dat de staat Columbia een hoofdrol speelde in de zwarte holebi- en lesbische feministische bewegingen.

De stad was ook een voorloper in het maken van wetten voor meer rechten voor holebi’s, hoewel dat de federale regering van de Verenigde Staten steeds heeft geprobeerd om elke lokale maatregel te hinderen die het leven van holebi’s wou verbeteren.

Cruisende homo’s in de hoofdstad van Amerika

De holebi-geschiedenis van Washington dateert tenminste van de vroege jaren 1890, toen zwarte mannen in vrouwenkleren een jaarlijkse “drag dance” organiseerden en toen achttien mannen (waarvan de meesten zwarten waren) werden opgepakt omdat ze orale seks hadden met elkaar op Lafayette Square (rechtover het Witte Huis).

Niettegenstaande de dreiging om gearresteerd te worden bleven mannen andere mannen zoeken voor seks. Ze deden dit vooral in parken. Bijvoorbeeld, Jeb Alexander, een blanke ambtenaar uit de middenklasse, ging regelmatig cruisen in de parken van Washington en hij zocht seksuele partners in theaters en vaudeville-huizen tijdens de vroege jaren 1920.

Afro-Amerikanen in Washington

Omdat er nog een scheiding bestond, hadden de Afro-Amerikanen tot de jaren 1950 slechts beperkte toegang tot openbare instellingen. Parken waren één van de weinige plaatsen waar zwarten en blanken die geïnteresseerd waren in homoseks elkaar konden ontmoeten. Toch waren er verschillende interraciale clubs die gericht waren op lesbiennes, homo’s en bi’s tijdens de jaren 1920 en 1930. Tijdens de late jaren 1940 was er een bar in de nabijheid van Howard University die populair was bij zwarte homo’s en bi’s en bij blanken die er op zoek waren naar zwarte sekspartners.

Daar holebi-Afro-Amerikanen vaak niet binnenmochten in de vele homo-restaurants en –bars in Washington, ontmoetten ze elkaar vaak thuis of in verdoken bars.

Ze begonnen ook hun eigen bars te openen, waaronder de “Nob Hill”. Deze bar begon als privé-club in de vroege jaren 1950 en is nu de oudste nog bestaande zwarte homobar van de Verenigde Staten.

De holebi-Afro-Amerikanen in Washington zijn blijven geschiedenis schrijven, met in 1978 de oprichting van de “Baltimore-Washington Coalition of Black Gay Men and Women”, de eerste zwarte holebi-activistenorganisatie en met in 1991 de “Black Lesbian and Gay Pride Weekend”.

De Staat Columbia is ook altijd een cultureel centrum geweest voor zwarte holebi-artiesten, vooral dan tijdens de jaren 1980 toen lokale artiesten zoals Essex Hemphill en Michelle Parkerson nationale bekendheid kregen.

Lesbisch feministisch activisme in Washington

De lesbische feministische activisten in Washington hadden ook een nationale impact. Deze beweging werd voor een groot deel gevormd door de “Furies”, een gemeenschap van twaalf blanke vrouwen die samen werkten en leefden in Washington. Leden van deze groep, waaronder Rita Mae Brown, Joan E. Biren, Ginny Berson en Charlotte Bunch, werden pioniers in de lesbische literatuur, kunst, muziek en politiek.

In 1990 stichtten lesbische activisten in het District Columbia het Mary-Helen Mautner Project voor Lesbiennes met kanker. Dit was de eerste organisatie van het land met als missie het bieden van steun aan lesbische vrouwen die deze ziekte kregen. Deze organisatie heeft ook educatieve programma’s om lesbiennes te informeren over kanker en de gezondheidszorg. Dankzij het Mautner Project wordt over de invloed van kanker op lesbiennes en biseksuele vrouwen nu ook gedebatteerd in de Amerikaanse medische instellingen.

Controle op holebi’s in Washington

Homo uitgaansleven in Washington DC

Homo uitgaansleven in Washington DC

Naast de baanbrekende zwarte holebi- en lesbische feministische bewegingen, staat het District Columbia in de holebigeschiedenis ook geboekstaafd als één van de plekken met de ergste strafcampagnes tegen lesbiennes, homo’s en bi’s. Als antwoord op de toenemende zichtbaarheid van homo’s in de parken en bars van Washington na Wereldoorlog II en op de hysterie van de Koude Oorlog waarbij holebiseksualiteit aan het communisme werd gelinkt, lanceerde de politie van Washington een “Seksuele Perversie Eliminatieprogramma” en de districtspolitie vormde speciale moraalbrigades. Samen arresteerden ze meer dan duizend homoseksuele en biseksuele mannen per jaar in de late jaren 1940 en de vroege jaren 1950.

Deze vervolging kende zijn hoogtepunt met de heksenjacht van Senator Joseph McCarthy tegen vermoedelijke homo’s en lesbiennes in de overheid, wat leidde tot het ontslag van honderden ambtenaren en de wet uit 1953 waarbij aan federale diensten verboden werd om “seksueel perverse personen” in dienst te hebben.

Aangezien de overheid de grootste werkgever in Washington is, kwam deze wet hard aan, vooral dan bij blanke homo’s. Het aantal ontslagen homo’s nam af tegen de jaren 1960, maar het was pas tegen de jaren 1990 dat de federale instellingen anti-discriminatie-regels begonnen te gebruiken om de rechten van hun holebiseksuele werknemers te beschermen.

Als antwoord op deze vervolging werd de eerste homo-organisatie van Washington, een onderdeel van de Mattachine Society, opgericht in 1961 door activisten Frank Kamey, Jack Nichols, Lilli Vincenz en anderen. Het meest zichtbare actie vond plaats in 1965 toen ze een serie overheidsinstituten aanklaagden voor hun discriminatie van holebi’s met betogingen.

De federale tegenover de lokale overheid

Terwijl de federale Amerikaanse overheid altijd al vijandig heeft gestaan tegenover de holebi-gemeenschap, stond de lokale districtoverheid, sinds deze in de vroege jaren 1970 beperkte autonomie kreeg toegewezen van het Congres, altijd al op het voorfront wat betreft wetten die de rechten van holebi’s beschermen.

In 1973 werd Washington de eerste grote stad van Amerika om discriminatie op basis van seksuele geaardheid te verbieden bij huisvesting, arbeid en openbare voorzieningen en in 1976 werden deze uitgebreid met het recht op voogdij en bezoekrechten. Het gelobby van holebi-activisten leidde in 1975 ook tot de stopzetting van fondsen voor de moraalbrigades, waarmee de jarenlange vervolgingen werden beëindigd.

Echter, sinds de jaren 1980 heeft de federale overheid van Amerika regelmatig geprobeerd om het district ervan te weerhouden om pro-holebi-maatregelingen aan te nemen. Op die manier werd de anti-sodomie-wet pas afgeschaft in 1993 en het geregistreerde patnerschap werd pas goedgekeurd in 2002.

Het Congres blijft het District Columbia ervan weerhouden om fondsen te gebruiken voor een schone-naald-uitwisselingsprogramma om de verspreiding van hiv in te perken. Ook mocht het Columbia van het Congres geen twee openlijk homoseksuele scoutsleiders, die uit de scouts werden gezet, terug in dienst stellen.

Nationale hoofdkwartieren

Als de hoofdstad van de Verenigde Staten en het centrum van de politieke macht, is Washington ook de thuisbasis geworden van een aantal organisaties die belangrijk zijn voor de holebi’s. De “Human Rights Campaign”, de “National Gay and Lesbian Task Force, de “National Latina/o Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender Organization”, “GenderPAC”, de “Gay and Lesbian Victory Fund”, de “Aids Action Council”, de “National Minority Aids Council” en “Parents, Families and Fries of Lesbians and Gays” zijn slechts een paar voorbeelden van organisaties die hun hoofdkwartier in Washington hebben.

Omdat Washington de hoofdstad van de Verenigde Staten is, is het altijd de plek geweest van de meest belangrijke nationale demonstraties voor holebi-rechten, waaronden vier “Marches on Washington”.

Besluit

Discussies die gaan over Washington, het District Columbia en holebi’s, concentreren zich vaak op het gebrek aan steun, of de openlijke vijandigheid, van de federale overheid tegenover holebi-rechten. Maar de hoofdstad van de Verenigde Staten heeft levendige holebi-gemeenschappen met een rijke geschiedenis. Een boekhandel, klinieken, bars en restaurants en politieke en culturele organisaties zijn slechts een paar van de bloeiende holebi-instellingen waarvan holebi-inwoners van Washington op vandaag kunnen genieten.

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Seattle

seattleSeattle heeft als commerciële wereldstad in het noordwesten van de Verenigde Staten altijd mensen aangetrokken die hun kans wilden wagen en die onafhankelijkheid zochten. De aantrekkingskracht van Seattle op holebi’s wordt gestaafd met documenten die teruggaan tot in de jaren 1930, maar hoogst waarschijnlijk was dit al veel vroeger het geval.

Het vroegere Seattle

Reeds na een paar jaar nadat de eerste Europeanen er aankwamen in 1851, was het gebied ten zuiden van “Skid Road” een plek vol met saloons en goedkope hotelletjes op maat van jonge, alleenstaande mannen. In dit milieu werd het eerste geval van een inbreuk op de nieuwe anti-sodomiewet opgetekend in 1893: een man werd veroordeeld tot zeven jaar dwangarbeid voor “het omgaan met een andere mannelijke persoon”.

Diverse politici en hervormers vaardigden anti-wetten uit om de activiteiten in het gebied te regelen. Als antwoord daarop begonnen ondernemers de controleurs te betalen zodat ze “toleranter” zouden zijn. Deze praktijk zou nog blijven bestaan tot in de jaren 1960.

De eerste ontmoetingsplaatsen voor homo’s bevonden zich in het voormalige saloon-district, na de herroeping van de drooglegging. “The Casino” dat ook bekend stond onder de naam “Madame Peabody’s School of the Dance” of “The Dance” stond toe dat homo’s er met elkaar dansten en was bekend langs de hele westkust in de jaren 1930 en 1940. Tijdens de jaren 1960 was het een verwaarloosde maar populaire afterclub waar holebi’s van allerlei sociale klassen samenkwamen.

De “Double Header” was een andere holebi-ontmoetingsplaats sinds de jaren 1940 en zou de oudste, nog steeds bestaande, holebi-bar zijn van de Verenigde Staten.

Seattle na de Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorog was Seattle een belangrijk industrieel centrum en een militair verdeelpunt. Homo’s en lesbiennes van in het binnenland, die er passeerden voor hun werk of voor hun dienst, ontdekten er de bestaande holebi-gemeenschap en kwamen er wonen na de oorlog.

De politie bleef afperssommen innen en waarschijnlijk daardoor bleven de plaatselijke ambtenaren relatief tolerant tegenover holebi’s. Zo waren er de “Garden of Allah”, een dragqueen-cabaret en de “Madison” een lesbisch café. Maar toen de afperssommen toenamen, besloot één eigenaar van een holebi-bar naar de pers te stappen.

De krant “Seattle Times” schreef over het schandaal in de late jaren 1960. Dankzij een reeks onderzoeken werd het afperssysteem uiteindelijk afgeschaft.

Holebi-activisme in Seattle

Homostudenten, eigenaars van holebi-bars en zelfs een heteroseksuele pastoor richtten samen de “Dorian Society” op, de eerste homo-organisatie van Seattle in 1965. Eén van hun belangrijkste werken was een verhaal in het magazine “Seattle” in 1967, waarbij één van hun leden de cover sierde.

Dorian hielp ook een pediater van de universiteit van Washington bij de uitbouw van de dienst voor seksuele minderheden van Seattle. Deze dienst startte in 1969 en is de oudste organisatie in zijn soort.

Tegen 1969 was er ook een sociaal netwerk actief dat homo- en lesbofeesten sponsorde in afgelegen landelijke dorpen. Het voormalige saloon-district was nog steeds het centrum van de homobar-cultuur, maar dit zou snel veranderen. Urbanisten hadden de historische nalatenschap van het district ontdekt. Tegen de jaren 1970 waren de historische buurten gerestaureerd – vooral dan met het oog op het toerisme – en swingden de huurprijzen de pan uit. Holebi-cafés verhuisden naar Capitol Hill, een buurt ten westen van het stadscentrum.

De holebi-bevrijding in Seattle in de jaren 1970 en 1980

Gaypride in Seattle

Gaypride in Seattle

Net als in andere steden streefden in de jaren 1970 de holebi’s in Seattle naar meer vrijheid. Het resultaat daarvan was het eerste gemeenschapscentrum voor holebi’s van Seattle en de “Seattle Gay News”. In 1971 opende het “Lesbian Resource Center” dat een dichte band had met het nieuwe lesbische feminisme.

Er kwam een lokale tak van de “Metropolitan Community Church” in Seattle in 1972 en vele “gewone” congregaties verwelkomen sindsdien holebi-leden.

Een gemeenschap van krachtige vrouwen experimenteerde met leven in communes en andere progressieve bewegingen karakteriseerden de holebi-politiek van Seattle tijdens de jaren 1970 en 1980.

In 1973 haalde Washington sodomie uit zijn strafwet en Seattle voegde “seksuele geaardheid” in zijn anti-discriminatie-wetten. In 1978, geïnspireerd door het succes van de anti-holebi-kruistocht van Anita Bryant, wilden twee politie-agenten deze beslissingen herroepen. Na een bewogen en opvallende campagne waarin gematigde en liberale leden van de holebi-gemeenschap stemmen wierven in hun districten, werd het verzoek van de politie-agenten verworpen. De kiezers kozen ervoor om de holebi’s te steunen en de carrières van verschillende actieve liberale kandidaten hadden een zetje gekregen.

Het huidige Seattle

De conservatieve legislatuur heeft meermaals pogingen om holebi’s meer rechten te geven, geblokkeerd. Maar toch zijn er vele gezondheids-, sociale en spirituele diensten voor holebi’s in Seattle. De kinderen van holebi-ouders groeien op en er is een netwerk dat hen helpt bij hun vragen.

De kiezers van Seattle hebben homo’s en lesbiennes verkozen voor een job in de ambtenarij. Ongeveer 20 jaar na de sluiting van het eerste holebi-gemeenschapscentrum is er een nieuw geopend in 2002. De initiatieven van jaren eerder om meer rechten aan holebi’s te geven, zijn ondertussen vaste waarden geworden.

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

San Diego

san-diego-verenigde-statenHet is er warmer dan in San Francisco en het is kleiner dan Los Angeles. Voor vele holebi’s is San Diego een verrassende ontdekking. San Diego heeft alles wat andere holebi-mekka’s hebben, maar dan zonder veel verkeer, vervuiling of slecht weer. Het is een overzichtelijke stad, met mooie bezienswaardigheden en het meest perfecte weer van heel Amerika.

Toeristen komen hier voor wereldberoemde attracties zoals “Sea World” en de “San Diego Zoo”. Ben je al in een dolfinarium in Brugge geweest en denk je dat het er overal hetzelfde aan toegaat? Mis! Ben je al naar de zoo van Antwerpen geweest en denk je dat je daarmee alles het bezien? Opnieuw mis! “Sea World” en de “San Diego Zoo” hebben geen gelijken op deze planeet.

Als er een stad is die een “central park” heeft, dan is het San Diego. “Balboa Park” is het grootste stedelijke park in Amerika met niet minder dan 26 museums en theaters en de “San Diego Zoo”. Het “San Diego Museum of Art” en het “Timken Museum of Art” zijn vermaard omwille van hun Amerikaanse en Europese collecties. “The Spanish Village” is een verzameling van betegelde huisjes waar allerlei kunstenaars wonen en je kunt ze zien terwijl ze aan het werk zijn. “The Old Globe” is een beroemd theater. En dit alles is nog maar een begin! Er zijn nog een dozijn meer museums en verschillende plaatsen waar je terecht kunt in San Diego om te genieten van muziek en theater.

Coronado is een eiland net tegenover de haven en tevens de thuisbasis van de wereldberoemde “Hotel del Coronado” en één van de beste Amerikaanse stranden. Het “Gaslamp Quarter” trekt veel volk aan door de Europese architectuur, fantastische restaurants en winkels. “The San Diego Trolley” is een leuke manier om rond te toeren in het centrum van San Diego en om naar Tijuana (Mexico) te rijden. Jammer genoeg rijdt deze tram niet in Hillcrest, het holebi-centrum van San Diego, dus je huurt best een wagen (hoewel parkeren in Hillcrest een ware ramp is).

Het holebi-centrum van San Diego is ontzettend divers, met veel latino en militaire invloeden. San Diego bevindt zich om minder dan 45 kilometer van de grens met Mexico en er liggen twee grote militaire basissen in de nagijheid van de stad.

“Black’s Beach” is het grootste naaktstrand van Amerika en wordt graag bezocht door de holebi-gemeenschap van Zuid-Californië. Het meest homo-achtige stuk van dit strand ligt bij een enorm groot stalen anker, dat vaak geschilderd is in de kleuren van een regenboog.

Holebi-bars, restaurants en clubs in San Diego

Je eerste halte in San Diego zou “Top of the Park” moeten zijn, het happy hour van “Park Manor Hotel” aan “Balboa Park”. Elke vrijdag, van 17u00 tot 22u00 komt elke homo van San Diego naar het dakterras van dit hotel om er te keuvelen en te flirten. Het is een leuke plek om er kennis te maken met andere homo’s. De drankjes zijn er redelijk goedkoop maar wel sterk. Na deze kennismaking kun je naar “Bourbon Street”, een populaire holebi-bar in Hillcrest. De “Brass Rail” is de oudste homobar van de stad en nog steeds zit het er elke avond vol. “Numbers” is ook een populaire plek. Het “Bacchus House” werd al verschillende keren verkozen tot beste holebi-bar van San Diego, wat waarschijnlijk te danken is aan het funky Griekse Renaissance design. “Flicks” is dan weer populair omwille van de karaoke-wedstrijden op zondagen. “Number One Fifth Ave” heeft een zeer populair rokersterras (een zeldzaamheid in deze rookvrije stad) en een biljarttafel. “Kickers” is een country-western dansbar aan “Hamburger Mary’s” waar allerlei mannen komen. “The Flame UltraLounge” was oorspronkelijk enkel bedoeld voor lesbiennes, maar sinds kort fuiven homo’s er op vrijdagavonden. “Six Degrees” is dé populairste plek van lesbiennes. Leerfanaten kunnen terecht in de “ReBar” en in de “San Diego Eagle”.

san-diego-gayAls het over dansen gaat, dan moet je in San Diego kiezen tussen “Rich’s” en “Club Montage”. Het zijn beiden klassieke homodisco’s, met grote dansvloeren en wereldberoemde dj’s. Het enige verschil is dat “Club Montage” niet in “Hillcrest” ligt en daarom niet op wandelafstand is van homobars.

Je kunt lekker eten in San Diego. Om het op en top homo te houden kan je terecht in “Hamburger Mary’s”, waar je enorme margarita’s en hamburgers voorgeschoteld krijgt. Je kunt hier trouwens al de extra calorieën meteen kwijt in de aanpalende dancing. Aan de andere kant van het “Balboa Park” is er “The Big Kitchen”, de enige plek waar je kunt ontbijten in San Diego. Hier was Whoopi Goldberg ooit dienster. “Crest Café” in het midden van Hillcrest is ook geliefd bij homo’s en je kunt er typische Amerikaanse gerechten eten van 7 uur ’s morgens tot middernacht. Voor iets meer gekker kan je terecht in “Hash House A-Go-Go” voor eclectische maaltijden die op een verrassende manier worden opgediend. Ook populair bij homo’s is de “Parkhouse Eatery”.

Zit je in San Diego en wil je eens iets anders, ga dan eens een avondje naar Tijuana in Mexico. Je kunt er gemakkelijk naartoe met de tram. Eens aangekomen kan je naar “Bar Cagua Mamas”, een populaire homostek. Verder is er ook “Club Extasis”, een enorme homodisco die populair is bij Amerikaanse toeristen. Verder zijn er ook nog “Mike” en “Los Equipajes”, twee geliefde homobars.

Holebi-hotels in San Diego

San Diego heeft heel wat holebi-hotels. “Park Manor Suites” is hiervan het meest bekende, een karakterhotel aan de rand van “Balboa Park”. Verwacht je aan krakende vloeren, antiek en heel veel lispelende homojongetjes in de gangen. “The Hillcrest Inn” is op loopafstand van de meeste hmobars. “The Balboa Park Inn” is iets kleiner en intiemer.

Verder zijn er ook heel wat B&B’s. In Hillcrest is er het charmante “Kasa Korbett”. “The Harbor House Resort” is exclusief homo. Bij “Mike’s Place” kan je een huisje huren. “Casa Granada” heeft drie private suites, of je kunt er meteen het hele huis huren. “The Keating House” is een Victoriaans huis. Zit je echter liever dichtbij het strand, probeer dan de “Beach Place”, met een terras waar kledij niet verplicht is.

Holebi-evenementen in San Diego

De gaypride van San Diego gaat elk jaar door tijdens het laatste weekend van juli en trekt holebi’s aan uit heel Zuid-Californië. Vooral de “Zoo Party” is berucht want dan kleurt de wereldberoemde zoo roze door alle aanwezige homo’s. “Latin Pride” in het midden van oktober, trekt vooral homo-latino’s aan.

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Provincetown

provincetownProvincetown is de plaats waar homo’s en lesbiennes ontsnappen aan de drukte van het stadsleven, waar ze kunnen genieten van een meer landelijke, koloniale levensstijl van de hogere klasse. Provincetown begon stilletjes aan steeds meer aan diversiteit te winnen in de vroege jaren 1900 toen artiesten er kwamen wonen, aan het einde van Cape Cod, ver van de censuurogen van de stad. De lijst bevat namen zoals Tennessee Williams, Jack Kerouac, Jackson Pollack en Eugene O’Neill.

Toen seksuele en politieke minderheden lucht kregen van de kleine commune begonnen zij er ook naar toe te trekken. En zo werd de oudste holebi-resort van Amerika geboren: Provincetown. In de zomer neemt het aantal inwoners toe met homo’s en lesbiennes die er zich ophouden in gasthuizen, kunstgaleries en op de stranden. In de winter overleeft het dorpje dankzij de permanente inwoners, waarvan het merendeel holebi is. In elk geval is er in Provincetown een groot verschil met andere holebi-trekpleisters. Het voelt hier aan alsof je honderd jaar in de tijd bent teruggekeerd, met ochtendwandelingen langs het strand, namiddagtheepartijtjes, en avonden in het theater. Je kunt net zo goed in het Salem of Plymouth van 1890, met als enig verschil dat holebi-zijn hier doodgewoon is. Misschien is het net dat wat ervoor zorgt dat er hier in de zomer een massa volk komt: je kunt er het holebileven op een zeer aparte manier beleven. Er zijn groet toeristische attracties aan de Cape en Provincetown is zeker geen fuifdorp. Je kiest er best voor een gasthuis om je daarna te vleien in de routine en het ritueel van het gracieuze leven in Provincetown. Dat betekent rustige maaltijden met nieuwe vrienden, winkelen en bezoekjes aan kunstgalerijen, ontspannen aan het strand of aan het zwembad van je gasthuis, namiddagcocktails en, als je er zin in hebt, wat geflirt tijdens de avondlijke theedanspartij.

“Herring Cove Beach” aan het westelijke einde van de stad, is het strand dat verkozen wordt door holebi’s. Van de parking, wandel dan naar het zand en draai naar links. Eerst zal je het stukje voor de lesbiennes bereiken en het homostrand vind je een halfuurtje verder. Velen denken dat je er naakt mag zonnen, maar soms krijgen mensen er een boete omdat ze geen kleren aanhebben. Er is echter een andere, snellere route om het holebi-strand te bereiken die de baas van je gasthuis graag zal uitleggen.

Provincetown bereiken is niet gemakkelijk. Je kunt direct naar de Cape vliegen met een klein vliegtuigje uit Boston of je kunt tijdens de zomer de ferry nemen. Je kunt er ook naartoe met de wagen, het ligt op ongeveer 2 uur rijden van Boston. Eens in Provincetown zal je merken dat een wagen eerder lastig is. Alles in Provincetown bevindt zich op wandelafstand, maar als je geen zin hebt in een wandeling, dan kan je nog steeds op de gele bus springen die in de zomer tot 1 uur ’s nachts rondrijdt. Vele mensen huren een fiets en in “P-Town Bikes” kan je kiezen uit een scala aan holebi-fietsen.

Holebi-bars, restaurants en clubs in Provincetown

provincetown-gayEr zijn niet veel bars of clubs in Provincetown, maar diegene die er wel zijn, worden druk bezocht. Maar net zoals alles in Provincetown, is er ook een routine wat betreft welke bars er gezocht worden en wanneer. Die routine kan veranderen, en je kunt best informeren in je gasthuis. Maar wat nooit verandert zijn de theepartijtjes in de namiddag in de “Boatslip Resort”. Daarna gaat iedereen naar de “Pied Bar” voor de afterparty. De dansvloer aan het water kan op het ene moment vibreren van de energieke dansen en veranderen in een rustige sociale plek.

Daarnaast kan je ook terecht in het kleine “Atlantic House”, waar er een kamer is voor de massa, een kamer voor de leerfanaten en een kamer waar je kunt dansen. “The Crown and Anchor” is een massief complex met onder meer “The Wave”, een videobar, “The Crown Cabaret”, met dragshows en de “Paramount club”, de grootste disco in Provincetown en “The Vault” een populaire ontmoetingsplaats voor leerliefhebbers.

Lesbiennes kunnen op vrijdag- en zaterdagavonden terecht in “The Pied”. Maar “The Pied” wordt op zondagavonden een pleisterplek voor homo’s. “Vixen” in de “Pilgrim House Inn” is een populaire lesbobar. “Club Purgatory” in het “Gifford House Inn” is de favoriete dansplek van de leerscène.

Dineren in Provincetown gaat van mosselen eten in een hutje tot restaurants van wereldklasse. In je gasthuis kan je terecht voor meer informatie over uit eten gaan en je kunt ook aan je gastheer/vrouw vragen om voor jou te reserveren. Iedereen in Provincetown kent elkaar en er staat je steeds een persoonlijke verwelkoming te wachten als de baas van je gasthuis voor jou heeft gereserveerd.

Enkele van de belangrijkste holebi-restaurants zijn “The Central House” in het complex van “The Crown and Anchor”. De menu bestaat uit snacks tot zalm met kruiden en kip met kaassaus. In het zelfde complex kan je in de “Crown Poolside Grill” terecht voor een goedkope lunch met zicht op zee. “Café Blasé” heeft een eclectische menu en een terras langs de straat. “Bubala’s” is dé plek om viste eten. In het “Commons Guest House” is er een bistro de populair is omwille van de pizza’s en de immense voorgerechten. Tijdens de zomer is het belangrijk dat je even vooraf reserveert in elk restaurant, maar zelfs in het meest chique restaurant kan je gewoon in binnen in stadskledij.

Holebi-hotels in Provincetown

Het is belangrijk dat je het juiste gasthuis kiest voor je verblijf in Provincetown. De meeste toeristen keren elk jaar terug naar hetzelfde gasthuis. Juli en augustus zijn de drukste maanden in Provincetown, en je boekt best ruime tijd op voorhand. Tijdens de winter dalen de prijzen bijna tot de helft in gasthuizen die open blijven, maar de meeste sluiten. Er zijn meer dan 50 kleine gasthuizen die zich toespitsen op holebi’s. Enkele daarvan zijn exclusief voor homo’s en hebben zwembaden waar een zwembroek niet verplicht is. En verschillende zijn exclusief voor lesbiennes.

Holebi-evenementen in Provincetown

Provincetown houdt ervan om elke dag van het jaar te vieren. Het evenement dat het dichtst in de buurt komt van een gaypride is “Carnival” dat doorgaat tijdens de derde week van augustus. “Women’s Week” is tijdens de tweede week van oktober. “Fantasia Flair” wordt tijdens de volgende week gehouden en spitst zich toe op transgenders en travestieten. Tijdens het eerste weekend van november is er “Men’s Weekend”.

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Philadelphia

philadelphia“De stad van de broederliefde” werd gesticht in 1681. Het is één van de oudste steden van Amerika is tevens de geboorteplaats en thuisstad van de Amerikaanse Quaker-beweging. Ondanks zijn rijke historie en aanzienlijke grootte, wordt Philadelphia vaak over het hoofd gezien als een centrum van holebi-cultuur, omdat de stad overschaduwd wordt door het nabije New York City en Washington, D.C.

Vroege holebi-cultuur in Philadelphia

Twee figuren die belangrijk waren voor de cultuurhistorie van Philadelphia waren de schilder en fotograaf Thomas Eakins en de dichter Walt Whitman. Thomas Eakins was geboren en opgegroeid in Philadelphia en bij zijn terugkeer uit Europa in 1876, daagde zijn kunst met de verafgoding van het mannelijke lichaam de puriteinse tijdgeest uit. Walt Whitman daagde op een gelijkaardige manier de Amerikaanse preutsheid uit. Na de publicatie van “Leaves of Grass” in 1881 ging hij in Camden, New Jersey wonen. Zijn lichaam ligt begraven op het kerkhof van Harleigh.

In 1893 reisde de Duitse seksuoloog en vroege holebi-activist Magnus Hirshfeld doorheen verschillende Amerikaanse steden, waaronder Philadelphia. Hoewel hij in zijn nota’s een opmerking maakt over geringe aanwezigheid van homoseksueel leven in de stad, vertelt hij later wel over een Turks bad met vooral een homoseksueel cliënteel.

Philadelphia na Wereldoorlog II

In de jaren na Wereldoorlog II kende Philadelphia een grote industriële groei en er was een groot aantal militairen door de aanwezigheid van een zeebasis. Daardoor kwam er ook een toename van het sociale holebi-leven. In de jaren 1950 bezochten holebi’s een aantal koffiehuizen en bars zoals “the Gilded Cage”, “Humoresque”, “the Surf” en “the Westbury”.

Maar deze plaatsen waren ook het onderwerp van agressieve invallen onder politiechef Frank Rizzo, die later burgemeester werd. Ironisch genoeg waren de jaren 1950 de jaren van het debat over het al dan niet noemen van een brug naar Walt Whitman. De supporters steunden de naam “Walt Whitman Bridge” ter nagedachtenis van de nationale dichter die democratische waarden beschreef, tegenstanders associeerden Whitman met decadentie, verwijfdheid en homoseksualiteit. De brug werd toch ingewijd in 1957 met de voorgestelde naam.

In de jaren 1960 was Philadelphia de thuisstad van vertakkingen van de “Mattachine Society” en de “Daughers of Bilitis” en van de nationale homobladen “Drum” en “the Ladder”. De belangrijkste politieke actie voor de Stonewall-rellen was het protest op 4 juli 1965 voor de Independence Hall in Philadelphia. De ordelijke en vredige demonstratie van bijna 50 betogers, georganiseerd door de “East Coast Homophile Organizations”, trok nationaal de aandacht van de media en gaf aandacht aan holebi’s.

Philadelphia na Stonewall

Net zoals in andere steden werden de politieke holebi-groepen in Philadelphia actiever tijdens de jaren 1970. Een plaatselijk Holebi-bevrijdingsfront werd gevormd. De eerste gaypride van Philadelphia werd in 1972 gehouden, een wekelijkse krant “Gay News” werd gepubliceerd vanaf 1976 en “the Pennsylvania Lesbian and Gay Task Force” werd in 1978 opgericht om de burgerrechten van de holebi’s te verbeteren.

Tegen 1980 werd de sodomie-wet van het gemenebest van Pennsylvania ongrondwettelijk verklaard en in 1982 paste Philadelphia zijn mensenrechten aan om ook holebi’s te beschermen.

Schandalen en confrontaties

Gebeurtenissen in 1992 gooiden olie op het vuur van de spanningen tussen de holebi-gemeenschap en de gemeenteraad van Philadelphia. Dat jaar werd gemarkeerd door een politie-inval in een boekhandel voor volwassenen, een politie-inval in het Schuylkill River Park (een cruising-plek die lokaal bekend is als het Judy Garland-park) waar 19 mannen werden opgepakt voor onfatsoenlijk gedrag, de gerechtelijke vervolging van de 83-jarige Eddy Savitz op verdenking van seks met hoerenjongens en een brutaal optreden van de politie toen leden van ACT-UP demonstreerden tegen president George H.W. Bush.

In 1993 kwam de film “Philadelphia” van Jonathan Demme uit. Daarin speelt Tom Hanks een homoseksuele advocaat die aids krijgt en die vecht tegen homofobie. De film zorgde voor meer aandacht voor aids en holebiseksualiteit, ook in Philadelphia zelf. In 1995 vond het eerste holebi-filmfestival van Philadelphia plaats en deze gebeurtenis trekt nog steeds elk jaar meer bezoekers.

Philadelphia vandaag

In de late jaren 1990 zetten de politieke holebi-activisten zich in voor meer partnerrechten voor holebi’s in Philadelphia. En hoewel Philadelphia nu dezelfde voordelen kent voor partners van hetzelfde geslacht als voor hetero-koppels, wordt deze gelijkschakeling nog steeds aangevochten in rechtshoven.

In 1997 werd het William Way Centrum geopend. Bill Way was een stadswerker en holebi-activist die ijverde voor betaalbare woningen. Het centrum doet dienst als ontmoetingsplaats, bibliotheek en archief van de holebi-gemeenschappen van Philadelphia.

De plaats van het holebi-leven in Philadelphia is in grote mate gelijk gebleven zoals in 1950. Het sociale leven is nog altijd geconcentreerd in het centrum van de stad in de buurt van Washington Square West (lokaal gekend als “gay-borhood”).

Recent werd de dienst van toerisme van Philadelphia de eerste in de Verenigde Staten die via de televisie holebi-toeristen probeert te lokken naar de stad, met de slogan: “Come to Philadelphia. Get your history straight. And your nightlife gay.”

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Palm Springs

palm-springsStel: je loopt verloren in de hete woestijn, je hebt geen water meer en je hebt alle hoop op een redding opgegeven… Opeens zie je in de verte een glinsterende, groene oase, vol met knappe schaargeklede mannen. Een luchtspiegeling? Nee, je bent aangekomen in Palm Springs!

De homo’s van Californië begonnen hier op vakantie te komen vanaf de jaren 1950. En hoewel de bloeidagen van Palm Springs al lang voorbij zijn, blijft het een heerlijke, rustige ontsnappingsplek aan het hectische leven in de stad, met een goedgestructureerde homo-infrastructuur.

Als je van het buitenleven houdt, dan heeft Palm Springs veel voor jou in petto. Het ontzettend bizarre “Joshua Tree National Park” ligt aan de grens van Palm Springs en je kunt er naar hartelust wandelen en rotsbeklimmen. Heb je behoefte aan iets intenser, probeer dan om te bergbeklimmen in het “Mount San Jacinto State Park”, waar de tweede hoogste berg staat van Zuid-Californië. Zoek je iets rustigers, ga dan naar de “Indian Canyons” en de “Tahquitz Canyon”, vier woestijnravijnen die propvol palmbomen, watervallen en overblijfselen van de Indianen zitten. Er liggen voetpaden in het centrum van Palm Springs die je rechtstreeks naar deze ravijnen brengen. Hou je van golf, dan zal je je niet vervelen in Palm Springs. Er zijn meer dan 100 terreinen in de onmiddellijke omgeving van Palm Springs.

Maar de meeste holebi-toeristen die naar Palm Springs komen, verblijven in een holebi-resort en spenderen hun dagen met winkelen en loungen aan het zwembad terwijl ze ’s nachts nieuwe contacten leggen in de bars. De holebi-scène van Palm Springs is verdeeld over de resorts en de bars, clubs en restaurants in “Cathedral City”, een paar kilometer ten westen van het centrum van Palm Springs. Dit betekent dat je een wagen zult nodig hebben om deze plekken te bereiken.

Holebi-bars, restaurants en clubs in Palm Springs

White party in Palm Springs

White party in Palm Springs

Veel van de holebi-bars in Palm Springs liggen in Cathedral City. Hier vind je “Ground Zero”, een populaire bar om te dansen op country-muziek op zaterdagavonden. “Twisters” is ook populair. Bars aan zwembaden in resorts trekken vaak ook veel volk en de meest populaire zijn de “Dates Bar” in de “Villa” en “Desert Palms Poolside”. Probeer zeker ook “Hunter’s Video Bar” in Palm Springs. “Streetbar” is een rustig café waar je aan de bar kunt hangen. “Badlands” is gericht op een meer macho-publiek. Leefanaten troepen samen in “The Tool Shed” in Palm Sprins en “The Barracks” in Cathedral City.

De enige dansclub in Palm Springs is de “Heaven” en het raakt er stampvol na middernacht tijdens de weekeindes. Om twee uur ’s nachts sluit alles waarna iedereen terugdraaft naar de resorts om het feest verder te zetten.

Er zijn een paar leuke holebi-restaurants in Palms Springs. In het “Rainbow Cactus Café” wordt muziek gemaakt na 20u30. “Blame it on Midnight” heeft een ecclectische menu en de bar is een populaire plek voor holebi’s. “Tomboys” trekt holebi’s aan op zondagavonden en tijdens zaterdagavonden wordt er voorgelezen. Het is ook een traditie om op zondag te gaan brunchen in “Dates at the Villa”.

Holebi-hotels in Palm Springs

Net zoals de resorts in Key West en in Provincetown, speelt de holebi-scène van Palm Springs zich af rond het hotel dat je hebt gekozen. Het is de belangrijke dat je het juiste resort kiest.

Palm Springs heeft een groot scala aan gasthuizen en resorts met zwembaden waar een zwempak niet is verplicht. Het mooiste resort is de “Mirage” met watervallen en zwembaden en een jacuzzi waarin er 18 mensen kunnen. De “Vista Grande”, “Atrium en “Avalon”-resort zijn van hetzelfde laken een broek. Ook populair is het beroemde “Citadel” waar over de jaren veel homopornofilms werden gedraaid.

Andere logementen waar kledij niet verplicht is, zijn de “INNdulge”, “Desert Paradise Hotel”, “Inn Exile”, “Warm Sands Villa’s, “The Columns”, “Chetsnutz”, “Canyon Boys Club”, “Camp Palm Spring” en “Bacchanal”. Leuke traditionele resorts zijn de “Santiago”, “The Hacienda”, “Terrazzo”, “Las Palmas”, “El Mirasol” en “La Rosada”. Bears en leerfanaten logeren in “The 550 Bear Hole” en de “Chaps Inn”.

De winter is het hoogseizoen in Palm Springs en noorderlingen komen er dan samen om te genieten van de warme, droge woestijnomgeving. Wil je tijdens die periode in Palm Springs op vakantie komen, dan boek je best zes maanden op voorhand. Om te kunnen logeren tijdens de “White Party” (in het paasweekend) boek je best één jaar op voorhand. Tijdens de zomer is het relatief goedkoop om in Palm Springs te logeren, maar het is dan wel ontzettend warm.

Holebi-evenementen in Palm Springs

De gaypride van Palm Springs gaat meestal door tijdens het eerste weekend van november. De leerpride vindt kort hierna plaats. Maar alles verbleekt in vergelijking met de legendarische “White Party”, waarbij homo’s van over de hele wereld samenkomen in Palm Springs.

Tags : ,
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.