Gayworld.be

Woody Hochswender merkte op in Rolling Stone in augustus 1997, “Als ontwerper kon Gianni Versace prikkelend, extravagant, hoogdravend, vulgair, klassiek, avant garde en natuurlijk waanzinnig duur zijn”. De typische Versace stijl gebruikt opvallende kleuren, materialen en snitten, en heeft een reputatie van praalzucht.

Versaces’ kleren zijn buitengewoon goed ontworpen stukken die het lichaam flatteren. Het is dan ook geen verrassing dat Versace de geliefkoosde ontwerper was van zij die rijk en befaamd waren: popsterren zoals Elton John, George Michael, en Madonna, filmsterren zoals Sylvester Stallone, Will Smith, en Elizabeth Hurley (die bekend staat voor het dragen van zijn jurk gemaakt uit veiligheidsspelden ter gelegenheid van de Oscars); alsook leden van de koninklijke familie, en dan in het bijzonder Prinses Diana.

Gianni Versace was niet enkel befaamd voor zijn excessieve snit en nauw om het lichaam sluitende kledingstukken, maar ook om zijn weelderige persoonlijke smaak. Hij bezat huizen in Milaan, Comomeer, Italië, New York, en Miami, allen volgestouwd met antiquiteiten, die de inspiratie vormden voor de prints op zijn modestukken en zijn binnenhuiscollecties.

Versace stond vaak in het publieke middelpunt en in tegenstelling tot vele andere publieke figuren verstopte hij nooit zijn homoseksualiteit. Hij leefde open en vrij met zijn geliefde sinds 11 jaren, Antonio D’Amico, die trouwens ook de ontwerper was van de Versace sportlijn.

Lees verder »

Gus Van Sant, één van de meest opvalende talenten uit het onafhankelijke cinemagebeuren van de afgelopen 15 jaar, was op nuchtere wijze onthullend over zijn seksuele geaardheid. Het meest opvallend is de prozaïsche wijze waarop hij homoseksualiteit in zijn werken weergeeft.

In de tijd dat Hollywood nog steeds behoedzaam omging met het onderwerp homoseksualiteit, dook Van Sants’ goedkope film “Male Noche (1985)” met ontwapenende openhartigheid op in de schoot van het oprijzende holebifestivalgebeuren.

De film, die gebaseerd was op de toen nog niet gepubliceerde geschriften van dichter Walt Curtis uit Portland (Oregon), vertelt over de onbeantwoorde liefde van een winkelbediende van een drankwinkel uit de achterbuurt (Tim Streeter) voor een Mexicaanse straatloper (Doug Coyote) en zijn meer seksueel beschikbare kameraad straatloper (Ray Monge). De film die opgenomen werd in 16 mm wit en zwart geeft blijk van een opvallend zelfvertrouwen en ook van  dapperheid.

Van Sants’ zelfvertrouwen en moed kwamen hem goed van pas in zijn carrière die een beetje van alles omvatte, gaande van films met opvallende supersterren zoals Sean Connery tot muziekvideo’s voor groepen zoals de Red Hot Chili Peppers en Hanson, alsook een volkomen bizarre shot-for-shot (bijna identieke) remake van Alfred Hitchcocks’ klassieker uit 1960 “Psycho (1998)”, en zulke intens persoonlijke korte werken zoals de taboe film “Five Naked Boys with a Gun (1992)”.

Lees verder »

Fania Fénelon (geboren op 2 september 1908 als Fania Goldstein, overleden op 19 december 1983 in Parijs) was een Franse pianiste, componiste en cabaret zangeres.

Fénelon werd geboren in Parijs, als dochter van Jules Goldstein, een ingenieur in de rubberindustrie, en Maria Davidovna Bernstein (Marie in het Frans), beiden afkomstig uit de Russische stad Rostov-on-Don. Ze liep school in het Conservatorium van Parijs, waar ze studeerde onder Germaine Martinelli, wat haar een eerste prijs in piano opleverde (ondanks haar kleine gestalte en erg kleine handen) en tezelfdertijd werkte ze ’s nachts als zangeres in bars. Ze had twee broers, Leonide en Michel Goldstein. Haar huwelijk met Silvio Perla (een Zwitserse atleet, specialist in de 5000m) liep uit op een scheiding. Tijdens de Tweede Wereldoorlog steunde ze het Franse verzet tegen de Nazi’s, werd ze gearresteerd, en eerst naar Auschwitz-Birkenau gedeporteerd, waar ze lid werd van het meisjesorkest van Auschwitz, en nadien naar Bergen-Belsen, tot haar bevrijding in 1945. Hoewel ze leed aan een mogelijk fatale vorm van vlektyfus, en amper 22 kilo woog, zong ze op de dag van haar bevrijding door de Britse troepen toch voor de BBC (De “Library of Congress” verwijst in deze opname naar haar als Fanja Perla, destijds haar naam bij huwelijk; haar scheiding van Perla werd pas voltrokken na de oorlog).

Lees verder »

Jamai Johannes Loman (Gouda, 30 juni 1986) is een Nederlands zanger en musicalacteur. Hij was in 2003 de winnaar van het televisieprogramma “Idols”.

Loman groeide met zijn ouders en twee oudere zussen op in de stad Schoonhoven. Op de basisschool deed hij voor het eerst mee met een schoolmusical. Dat was een tamelijk groots opgezet project. Een week lang was het elke avond uitverkocht. Loman speelde hierin de rol van Harm, de hoofdpersoon in de musical “Ja zuster, nee zuster”. Het personage was een beetje vreemde badmeester uit Alphen aan den Rijn.

Lomans ‘openbare zangcarrière’ begon op de Shownight bij hem op school van het jaar 2000. Hij vertolkte met een aantal anderen het lied “Onderweg” van Abel. Zijn neef Danny zong een ander nummer. De Shownight daarop besloten de neven hun krachten te bundelen en samen een tweetal nummers ten gehore te brengen. Samen zongen en speelden ze “Have I Told You Lately” (zang: Danny, piano: Jamai) en Papa (zang: Jamai & Danny, piano: Jamai, gitaar: Danny). Inmiddels rust de organisatie van de Shownight op Lomans school voor een deel op zijn schouders.

Ook ging hij meespelen als toetsenist bij een schoolband genaamd 8CC. Het was een jazz-bandje, waarin hij toetsenist is. Ze hebben ooit eens een cd opgenomen. Daarop werd overigens niet gezongen.

Lees verder »

De Romeinse keizer van Spaanse provinciale achtergrond, Hadrianus (heerschappij 117-138), was een talentvol militair leider en bestuurder die meehielp het Romeinse rijk te stabiliseren. Vandaag echter is hij vooral gekend voor zijn passionele liefde en buitensporig rouwen voor de jonge Bithyniër Antinous.

Nadat Antinous tijdens een tocht op de Nijl verdronk in oktober 130, riep de keizer zijn paidika, of geliefde, uit tot een godheid en stichtte een stad ter ere van hem, Antinoopolis in Midden-Egypte (na onderzoek van de site in 1798-1801, berekende één van Napoleons’ ingenieurs dat er ongeveer 1344 Dorische pilaren zouden moeten geweest zijn die de portieken langs de twee hoofdwegen ondersteunden). Aanbidders van de nieuwe godheid zorgden voor de verspreiding van erediensten in zijn naam, met tempels, altaren, priesters, drank- en andere offers, mysteries en inwijdingen, orakels en mirakels. Steden organiseerden festivals en spelen om hem te gedenken. Tussen 133 en 137 gaven 31 Griekse steden die muntrechten bezaten, munten uit met zijn portret (143 uitgaven zijn gekend).

Om tegemoet te komen aan de enorme vraag, produceerden Graeco-Romeinse ambachtslieden misschien wel zo’n 2000 bronzen en marmeren beelden en bustes van de jongeman (een 115-tal werden bewaard), alsook een ontelbaar aantal reliëfs, medailles (die rond de nek gedragen werden als talismannen of amuletten), cameeën en edelstenen.

Lees verder »

Jimmy Somerville, die opvalt door zijn wel zeer kleine gestalte en zijn prachtige stem, werd voor het eerst bekend in het midden van de jaren 1980 als hoofdzanger van de toenmalige openlijk homoseksuele groep Bronski Beat.

De eerste hit van Bronski Beat, “Smalltown Boy” die, net zoals de bijhorende videoclip, ging over de problemen die het homoseksueel zijn met zich meebracht in het provinciale Groot-Brittannië, werd een onmiddellijk succes (de song belandde op nummer drie in de Engelse hitparade), en bevestigde al snel de reputatie van de groep.

Somerville, die geboren werd in Glasgow op 22 juni 1961, was 23 jaar oud toen hij Bronski Beat vormde in 1984 in samenwerking met Steve Bronski en Larry Stenbachek. De drie muzikanten ontmoetten elkaar toen ze aan het werken waren aan een videoclip van jonge holebi’s genaamd Famed Youth. Het was tijdens dit project dat Somerville besefte dat ook hij kon zingen.

Bronski Beats’ debuutalbum “Age of Consent” (1984) werd gekenmerkt door een roze driehoek op het cd-hoesje en vermeldde de leeftijd in Europese landen waarop men toestemming heeft om homoseks mag hebben op de binnenkant van het hoesje, om zo de aandacht te vestigen op de ongelijkheid tussen Britse en Europese wetten van die tijd.

Lees verder »

De naam Janis Joplin is bijna synoniem voor de uitspattingen die belichaamd werden door de alternatieve cultuur van de jaren 1960: seks, drugs, en rock ‘n’ roll, waarin ook Joplin tot in het extreme ging. Joplin, die evenveel tegenslag als talent kende, werd beschreven in vele artikels, pagina’s lange biografieën, en documentaires als zijnde een roekeloos, seksbelust fuifbeest tot een triestig, verloren meisje dat nooit geloofde dat ze geliefd werd.

De waarheid situeert zich waarschijnlijk ergens in het midden – maar het is duidelijk dat Joplins’ muzikale erfenis voortleeft en grenzen van geslacht, ras en klasse overschrijdt.

Joplin werd geboren op 19 januari 1943 in het kleine insulaire Port Arthur, Texas, waar ze opgroeide. Ze viel altijd op als een intelligent, creatief buitenbeentje in haar thuishaven, bekend door de aanwezige olieraffinaderij. Ze viel ook in haar eerder conservatie familie, namelijk door zich bezig te houden met visuele kunsten en muziek eerder dan haar moeders’ verwachtingen in te vullen om namelijk voor lerares studeren.

Lees verder »

Tijdens zijn leven werkte de travestiet/regisseur uit de jaren 1950 Edward D. Wood, ook gekend als Ed Wood, op toegewijde maar soms wanhopige wijze in de marge van Hollywood, door vreemde en goedkope films te maken die zo goed als volledig onopgemerkt voorbijgingen aan het publiek.

Hij overleed in 1978 als een arme alcoholverslaafde, maar werd na zijn dood het middelpunt van één van de meest duurzame cults in de filmwereld. Tegenstrijdige kampen hebben hem zowel verheerlijkt als bespot, en gebruikten daarbij dezelfde bijnaam: “werelds’ slechtste regisseur”.

Wood, die geboren werd in New York, Poughkeepsie, op 10 oktober 1924 (sommige bronnen spreken van 1922) heeft in het Amerikaanse Marinierskorps gediend van 1942 tot 1946. Volgens een legende bestormde hij de kusten van Tarawa gekleed in vrouwenondergoed dat hij onder zijn uniform droeg.

Na zijn dienst verhuisde hij naar Hollywood, waar hij zijn eerste film maakte, de budgetloze western, “Crossroads of Laredo (1948)”. Vijf jaar later regisseerde hij, in samenwerking met regisseur George Weiss, zijn doorbraakfilm, “Glen or Glenda”, ook bekend als “I Changed My Sex” (Ik veranderde mijn geslacht), wat het begin zou betekenen van zijn grillige carrière en zijn reputatie als een ongewoon harde zwoeger.

Lees verder »

Iedereen die zijn blik al eens liet rusten op de gebeeldhouwde modellen in een reclamecampagne van Calvin Klein heeft zeker al eens een foto gezien van Bruce Weber. Weber werd, met zijn werk voor Klein, Ralph Lauren en een hele hoop andere ontwerpers, één van de meest uitblinkende fotografen in de mode-industrie in de jaren 1980, en blijft één der werelds’ meest succesvolle commerciële fotografen.

Behalve deze reclamecampagnes heeft Weber echter ook een aantal fotoboeken gepubliceerd, een aantal films gedraaid en zijn werk wereldwijd in musea en galerijen tentoongesteld.

Weber dankt zijn succes aan zijn vrijpostige, sexy afbeelding van het mannelijke lichaam en een erotische, doch nostalgische weergave van de Amerikaanse jeugd. De wijdverspreide heropleving van het mannelijke naaktmodel in de fotografie en de schilderachtige alomtegenwoordigheid van de gespierde bink tijdens de jaren 1980 zijn grotendeels te wijten aan Webers’ invloed.

Lees verder »

Barry Humphries, karakteracteur, zanger, schrijver, dichter en schilder is voornamelijk bekend geworden door de verschillende personages die hij in de loop van zijn carrière creëerde. Het internationaal meest bekende personage is Dame Edna Everage, een Australische huisvrouw die dankzij haar opvallend karakter internationaal veel faam wist te verwerven als “Super Ster”.

Humphries, die zichzelf als heteroseksueel omschrijft, ontkent de veronderstelling dat hij door het vertolken van de rol van Everage in feite een travestiet naspeelt, maar toch speelt hij de rol op een welbewuste manier met overdreven geestdrift, en zorgt zo voor een aanzienlijke aanhang van holebifans. Zijn groot succes als Everage is daarom mede tot stand gekomen dankzij de holebibijdrage aan het travestie-entertainment.

Even belangrijk is het feit dat Humphries Edna Everage doelbewust met een “heteroseksueel karakter” ten tonele brengt, wat haar enthousiasme als huisvrouw even buitensporig doet lijken als haar travestiete kant. De cultuur van ‘normale’ waarden en normen wordt op deze manier op kritische wijze aangekaart ten opzichte van de travestiecultuur die dankzij Humpries bijdrage als Edna zo belangrijk geworden is voor de holebicultuur.

Lees verder »