Gezocht : aidscommissaris

marleen-temmerman“De aidsactoren zien een slagveld van versnipperde middelen en bevoegdheden’, stellen Prof. Marleen Temmerman (gynaecoloog UGent) en Dr. Steven Callens (aidsreferentiecentrum Gent).

Uit het jaarrapport van het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid (WIV) blijkt dat het aantal nieuwe hiv-besmettingen in ons land na een stabilisatie tussen 2003 en 2008 opnieuw in stijgende lijn zit. In 2006 waren er 1.014 nieuwe gevallen van hiv-infecties, in 2009 werden er 1.135 gerapporteerd. Het aantal infecties via heteroseksuele contacten daalde de voorbije jaren.

Met een globale stijging betekent dat dus dat nieuwe hiv-infecties vooral bij homo- en biseksuele mannen voorkomen. In 2002 maakte deze groep nog 23 procent van alle nieuwe infecties uit, in 2009 is dat opgelopen tot bijna de helft: 46 procent.

Uit het WIV-rapport blijkt dat het aantal nieuwe gevallen van aids de voorbije tien jaar wel op dezelfde hoogte blijft: tussen de 100 en de 150 per jaar. In 2009 waren dat er 111. Dat is volgens het WIV te verklaren door de efficiėnte nieuwe antiretrovirale combinatietherapieėn.

In Belgiė spelen de hiv/aids-actoren niet in ploegverband omdat er geen coach is. Er moet een aidscommissaris komen, een koninklijk hiv/aids-bemiddelaar.

Op het eind van de voorbije legislatuur werkten de parlementairen aan een gezamenlijke tekst om de regering aan te porren om een meer gestroomlijnde aanpak uit te tekenen. Jammer maar helaas. De regering viel. Er kwamen
verkiezingen. Parlement en regering kwamen in een wel erg lethargische fase, die tot op vandaag voortduurt. Het werkveld popelt en wil graag aan de slag. De aidsactoren aanschouwen echter een slagveld van versnipperde middelen en bevoegdheden.

Een voorbeeld: als we een antiretrovirale behandeling samen met een condoom willen voorstellen om nieuwe infecties te bestrijden, komen we in de problemen. Het ene is preventie, het andere behandeling. Een ander
voorbeeld: om een behandeling te starten die een hiv-infectie kan tegenhouden na een risicocontact moeten artsen bij de federale overheid aankloppen, om de personen die risico lopen op zo’n hiv-infectie erop te wijzen dat die behandeling bestaat moeten ze terug bij de Vlaamse overheid aankloppen.

Beide beleidsniveaus bewaken angstvallig hun bevoegdheden. Wat regionaal is mag zeker niet met federaal geld worden aangepakt en omgekeerd. Sommigen pluizen nog liever uit of het geld van de juiste overheid komt dan dat ze nagaan of de voorgestelde actie zin heeft of niet. In geen enkel ander land is de kloof tussen preventie en therapie zo groot als in Belgiė. De politieke wil is er wel degelijk.

Net als in Nederland, Noorwegen en Frankrijk kan zo’n nationaal hiv/aids-actieplan in ons land soelaas brengen. Daar kan een platform rond opgezet worden met experts die de overheden bijstaan in het uitwerken van doelen en acties op het vlak van preventie, behandeling, sociaal beleid en internationale samenwerking. Dat daarbij in ons land prioritaire aandacht moet gaan naar de homomannen wordt door nieuwe cijfers van het WIV nog maar eens bijgetreden. Dat er moet worden gewerkt in een internationale context lijkt in onze geglobaliseerde wereld niet meer dan logisch.

Lees meer op de weblog van Marleen Temmerman.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.