Seattle

seattleSeattle heeft als commerciële wereldstad in het noordwesten van de Verenigde Staten altijd mensen aangetrokken die hun kans wilden wagen en die onafhankelijkheid zochten. De aantrekkingskracht van Seattle op holebi’s wordt gestaafd met documenten die teruggaan tot in de jaren 1930, maar hoogst waarschijnlijk was dit al veel vroeger het geval.

Het vroegere Seattle

Reeds na een paar jaar nadat de eerste Europeanen er aankwamen in 1851, was het gebied ten zuiden van “Skid Road” een plek vol met saloons en goedkope hotelletjes op maat van jonge, alleenstaande mannen. In dit milieu werd het eerste geval van een inbreuk op de nieuwe anti-sodomiewet opgetekend in 1893: een man werd veroordeeld tot zeven jaar dwangarbeid voor “het omgaan met een andere mannelijke persoon”.

Diverse politici en hervormers vaardigden anti-wetten uit om de activiteiten in het gebied te regelen. Als antwoord daarop begonnen ondernemers de controleurs te betalen zodat ze “toleranter” zouden zijn. Deze praktijk zou nog blijven bestaan tot in de jaren 1960.

De eerste ontmoetingsplaatsen voor homo’s bevonden zich in het voormalige saloon-district, na de herroeping van de drooglegging. “The Casino” dat ook bekend stond onder de naam “Madame Peabody’s School of the Dance” of “The Dance” stond toe dat homo’s er met elkaar dansten en was bekend langs de hele westkust in de jaren 1930 en 1940. Tijdens de jaren 1960 was het een verwaarloosde maar populaire afterclub waar holebi’s van allerlei sociale klassen samenkwamen.

De “Double Header” was een andere holebi-ontmoetingsplaats sinds de jaren 1940 en zou de oudste, nog steeds bestaande, holebi-bar zijn van de Verenigde Staten.

Seattle na de Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorog was Seattle een belangrijk industrieel centrum en een militair verdeelpunt. Homo’s en lesbiennes van in het binnenland, die er passeerden voor hun werk of voor hun dienst, ontdekten er de bestaande holebi-gemeenschap en kwamen er wonen na de oorlog.

De politie bleef afperssommen innen en waarschijnlijk daardoor bleven de plaatselijke ambtenaren relatief tolerant tegenover holebi’s. Zo waren er de “Garden of Allah”, een dragqueen-cabaret en de “Madison” een lesbisch café. Maar toen de afperssommen toenamen, besloot één eigenaar van een holebi-bar naar de pers te stappen.

De krant “Seattle Times” schreef over het schandaal in de late jaren 1960. Dankzij een reeks onderzoeken werd het afperssysteem uiteindelijk afgeschaft.

Holebi-activisme in Seattle

Homostudenten, eigenaars van holebi-bars en zelfs een heteroseksuele pastoor richtten samen de “Dorian Society” op, de eerste homo-organisatie van Seattle in 1965. Eén van hun belangrijkste werken was een verhaal in het magazine “Seattle” in 1967, waarbij één van hun leden de cover sierde.

Dorian hielp ook een pediater van de universiteit van Washington bij de uitbouw van de dienst voor seksuele minderheden van Seattle. Deze dienst startte in 1969 en is de oudste organisatie in zijn soort.

Tegen 1969 was er ook een sociaal netwerk actief dat homo- en lesbofeesten sponsorde in afgelegen landelijke dorpen. Het voormalige saloon-district was nog steeds het centrum van de homobar-cultuur, maar dit zou snel veranderen. Urbanisten hadden de historische nalatenschap van het district ontdekt. Tegen de jaren 1970 waren de historische buurten gerestaureerd – vooral dan met het oog op het toerisme – en swingden de huurprijzen de pan uit. Holebi-cafés verhuisden naar Capitol Hill, een buurt ten westen van het stadscentrum.

De holebi-bevrijding in Seattle in de jaren 1970 en 1980

Gaypride in Seattle

Gaypride in Seattle

Net als in andere steden streefden in de jaren 1970 de holebi’s in Seattle naar meer vrijheid. Het resultaat daarvan was het eerste gemeenschapscentrum voor holebi’s van Seattle en de “Seattle Gay News”. In 1971 opende het “Lesbian Resource Center” dat een dichte band had met het nieuwe lesbische feminisme.

Er kwam een lokale tak van de “Metropolitan Community Church” in Seattle in 1972 en vele “gewone” congregaties verwelkomen sindsdien holebi-leden.

Een gemeenschap van krachtige vrouwen experimenteerde met leven in communes en andere progressieve bewegingen karakteriseerden de holebi-politiek van Seattle tijdens de jaren 1970 en 1980.

In 1973 haalde Washington sodomie uit zijn strafwet en Seattle voegde “seksuele geaardheid” in zijn anti-discriminatie-wetten. In 1978, geïnspireerd door het succes van de anti-holebi-kruistocht van Anita Bryant, wilden twee politie-agenten deze beslissingen herroepen. Na een bewogen en opvallende campagne waarin gematigde en liberale leden van de holebi-gemeenschap stemmen wierven in hun districten, werd het verzoek van de politie-agenten verworpen. De kiezers kozen ervoor om de holebi’s te steunen en de carrières van verschillende actieve liberale kandidaten hadden een zetje gekregen.

Het huidige Seattle

De conservatieve legislatuur heeft meermaals pogingen om holebi’s meer rechten te geven, geblokkeerd. Maar toch zijn er vele gezondheids-, sociale en spirituele diensten voor holebi’s in Seattle. De kinderen van holebi-ouders groeien op en er is een netwerk dat hen helpt bij hun vragen.

De kiezers van Seattle hebben homo’s en lesbiennes verkozen voor een job in de ambtenarij. Ongeveer 20 jaar na de sluiting van het eerste holebi-gemeenschapscentrum is er een nieuw geopend in 2002. De initiatieven van jaren eerder om meer rechten aan holebi’s te geven, zijn ondertussen vaste waarden geworden.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 16 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags : ,

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.