Indonesië

indonesieDe eilanden die vandaag bekend zijn onder de noemer Indonesië waren nooit onbekend terrein. Dat komt omdat ze op de grote handelsroutes liggen tussen Europa, Afrika en de Arabische wereld in het Westen, en China, Japan en Korea in het Oosten. Indonesië was bijna 350 jaar lang een Nederlandse kolonie en is sinds 1945 Indonesië onafhankelijk. Het is nu de vierde meest bevolkte natie van de wereld en de thuisbasis van meer Moslims dan in elk ander land.

Met meer dan 3000 bewoonde eilanden mag het geen verrassing zijn dat er een grote variatie aan niet-normatieve seksualiteit en gender kan gevonden worden in Indonesië. Speciale rituele beroepen waarbij travestie wordt beoefend (meestal mannen die vrouwenkleren dragen of een mengeling van mannen- en vrouwenkleren), seksrelaties tussen partners van hetzelfde geslacht, bestaan al heel lang op sommige eilanden van Indonesië.

Ondanks het feit dat Westerlingen (en soms Indonesiërs zelf) zich op de geschiedenis beroepen om te beweren dat men in Indonesië tolerant is tegenover holebiseksualiteit, zeggen deze beweringen meer over de huidige politiek van multiculturalisme dan over deze beroepen zelf.

In het algemeen zijn deze rituele beroepen enkel weggelegd voor mannen, voor slechts een deel van hun leven. Wie één van deze beroepen uitoefent, is ook niet meteen verlost van de plicht om een heteroseksueel huwelijk te sluiten. Maar meer recent zijn er Westerse ideeën over gender en seksualiteit binnengedrongen en opgenomen in een Indonesische context.

Bissu

Misschien is het meest bekende van deze rituele of toneelachtige beroepen deze van “bissu”, die we vinden op het eiland Sulawesi. “Bissu” waren meestal mannen die heilige objecten bewaakten in koningshoven en die zich soms kleedden in een combinatie van mannen- en vrouwenkleren. Zoals zo vaak het geval is bij rituele beroepen in het gebied van Indonesië, werd seksueel ascetisme bij “bissus” vaak gezien als een manier om hun mystieke krachten te vergroten.

Sommige rituele beroepen (waaronder “bissus”) blijven bestaan in het heden, anderen zijn verdwenen door de invloeden van de kolonisten en door de komst van religies zoals de Islam en het Christendom en kennen we enkel nog dankzij historische teksten.

Warias in Indonesië

Warias in Indonesië

Warias

Verschillend van deze rituele beroepen is de mannelijke travestiet “waria”. “Warias” zijn mannen die zich op een vrouwelijke manier kleden (hoewel ze niet proberen om door te gaan voor vrouwen). Vanaf hun kindertijd geloven de meesten van hen dat ze vrouwenzielen hebben of dat hun ziel zowel mannelijk en vrouwelijk is.

Het lijkt erop dat de “warias” tijdens de negentiende eeuw opdoken in Indonesië. Vanaf het begin werden ze niet geassocieerd met een bepaalde bevolkingsgroep, maar werden ze gezien als een vorm van populair vermaak.

Het lijkt erop dat de “warias” zich vanaf 1980 steeds meer de hele dag door als “waria” begonnen te kleden en dat ze steeds meer blijvende veranderingen aan hun lichaam toebrachten, zoals het nemen van vrouwelijke hormonen of het krijgen van siliconeninjecties. (Geslachtsaanpassende chirurgie blijft een zeldzaamheid in Indonesië).

“Warias” zijn in Indonesië vaak te zien, zoals op televisie en bij allerlei evenementen. Toch worden ze niet behandeld als volwaardige leden van de Indonesische maatschappij en vaak worden ze gediscrimineerd door hun familie en buren. Ook het aantal beroepen dat voor hen is weggelegd, is beperkt.

De meeste “warias” hebben romantische en seksuele relaties met andere mannen die zichzelf beschouwen als “normaal”.

Gay, Lesbi and Tomboi

Rond het jaar 1970 begonnen sommige Indonesiërs die homoseksuele of lesbische relaties hadden, termen zoals “gay” en “lesbi” te gebruiken om zichzelf te beschrijven. Tegen 1980 bestond er een nationaal netwerk van homoseksuele en lesbische verenigingen in Indonesie, hoewel de meeste van deze een beperkte werking hadden. Ook de lesbische groepen waren in de minderheid.

indonesie-jakarta-homoIn tegenstelling tot diegene die een ritueel beroep uitoefenen en in tegenstelling tot de “warias”, leerden die Indonesiërs die zichzelf als “gay” of “lesbi” beschouwden, die begrippen niet uit hun traditionele of lokale achtergrond. Daarom speelt de media een belangrijke rol in hoe de meeste “gay-” en “lesbi-” Indonesiërs denken over zichzelf.

Er bestond geen vrouwelijke tegenhanger van een “waria” in de tijd dat men van “gay” en “lesbi” begon te praten in Indonesië. Daarom worden, mannelijke vrouwen (het meest bekend als “tomboi”) beschouwd als een soort van “lesbi”-vrouwen.

Tijdens de vroege jaren 2000 begon men in de Indonesische pers steeds meer aandacht te hebben voor de “gay” en “lesbi”. Ook was er een toename van anti-“gay” en anti-“lesbi” gevoelens. Zo was er ondermeer de bedreiging van een anti-homoseksuele wetgeving en werden er openbare acties van “gay”- en “lesbi”-verenigingen verstoord. De toekomst voor de Indonesische seksuele minderheden blijft hoopvol maar onzeker.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 10 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags : ,

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.