Costa-Rica

costa-ricaCosta Rica (4,5 miljoen inwoners) geniet de reputatie het meest democratische en liberale Centraal-Amerikaanse land te zijn. Costa Ricanen zijn trots op het unieke karakter van hun land dat sinds kort holebi’s verwelkomt en zelfs huwelijken tussen hetzelfde geslacht gaat legaliseren.

Van Kolonialisme tot de Revolutie in 1948

De regio die vandaag Costa Rica heet, was tijdens de Spaanse periode gekend als “Regering van Cartago”. Het was een arm randgebied en er werd weinig aandacht aan besteed. Deze situatie had positieve en negatieve gevolgen. Enerzijds werd de regio op administratief vlak niet beheerd, maar anderzijds ontwikkelde het tradities van vrijheid – wat niet het geval was in de rest van Centraal Amerika – omdat de wetten er niet zo streng toegepast werden.

Doorheen de eeuwen van Spaanse regering (1563-1821) werd homoseksualiteit beschouwd als een erge zonde en een misdaad. Zoals ook het geval was in andere Spaans-Amerikaanse landen, bleef deze houding tegenover homoseksualiteit ongewijzigd tot de tweede helft van de negentiende eeuw. De verwoording “snode zonde” verwees zowel naar vrouwelijke als mannelijke homoseksuele relaties, maar de staat “zag” enkel de mannelijke gevallen. De meest voorkomende overtreders waren priesters en monniken.

Politieke onafhankelijkheid van Spanje werd gewonnen in 1821, maar de wetten die opgesteld werden door de Rooms-Katholieke kerk bleven geldig tot in de jaren 1870. Tijdens de heerschappij van president Tomás Guardia (1870-1882), vond een liberale en anti-geestelijke transformatie van de staat plaats. Als deel van deze revolutie werd het wetboek van strafrecht aangepast en was homoseksualiteit niet langer strafbaar.

Hoewel de wet aangepast werd, bleven anti-homoseksuele houdingen domineren gedurende de eeuw die daarop volgde.

Na de revolutie van 1948

In mei 1948, twee maanden na de bloedige burgeroorlog, begon de heropbouw van het moderne Costa Rica. Prioriteiten van de revolutie waren de afschaffing van het leger, de uitbreiding en liberalisering van het beleid van bankkredieten, stemrecht voor vrouwen en het einde van het apartheidsbeleid tegenover mensen van Afrikaanse afkomst. Behalve het stemrecht voor vrouwen, werden andere geslachtskwesties niet onmiddellijk op de politieke agenda geplaatst na de revolutie.

In de jaren zestig kon men echter de eerste veranderingen waarnemen in de houdingen van Costa Ricanen tegenover seks en seksualiteit, onder invloed van de seksuele en sociale revolutie die alle westerse maatschappijen ervaarden in de jaren 1960.

De publicatie van een belangrijke roman in 1971 door José ángel Sánchez opende een dialoog over homoseksualiteit in Costa Rica. “La isla de los hombres solos” (Het Eiland van de Eenzame Mannen) stelde homoseksualiteit voor als een alledaagse zaak in de gevangenis van San Lucas. Na een schokerende afwijzing, begonnen Costa Ricanen nu de realiteit te accepteren en homoseksualiteit te beschouwen als een deel van het leven.

De AIDS-paniek van de vroege en midden jaren 1980 verrasten de Costa Ricanen, en een tijdje had de pandemie een negatief effect op de perceptie door de maatschappij van homoseksualiteit, vooral homoseksuele mannen. Rond 1990 begon de situatie echter te veranderen. De holebigemeenschap van Costa Rica werd het meest actief in Centraal-Amerika.

Er zijn nu twee maandelijkse publicaties, Gente 10 en Gayness. Beide tijdschriften zijn eerder informatief en commercieel dan theoretisch of politiek getint.

Gayhotel Colours in San José op Costa-Rica

Gayhotel Colours in San José op Costa-Rica

In het algemeen werd Costa Rica bekend voor haar verdraagzaamheid tegenover holebi’s en haar vriendelijk “leef-en-laat-leven” houding in seksuele kwesties.

Costa Rica heeft meer holebibars dan elk ander land in Centraal-Amerika. De hoofdstad, San José City, telt drie grote saunabaden voor homoseksuele mannen. Dankzij de bars en baden is het een toeristenpleister geworden voor holebi’s uit Noord-Amerika en Europa.

Op heden overweegt het Constitutioneel Gerechtshof van Costa Rica een beroep om het verbod op huwelijken tussen hetzelfde geslacht zoals beschreven in het Burgerwetboek nietig te verklaren. Volgens verscheidene onderzoeken staat meer dan de helft van de leden van de “Bar Association” achter een wetswijziging, maar de druk van de conservatieven (vooral de Katholieke hiërarchie) is groot en de beslissing van het gerechtshof is onvoorspelbaar.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 15 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags : ,

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.