Lou Reed – The Blue Mask

lou-reed-the-blue-mask“The Blue Mask” wordt vaak door critici en fans beschreven als één van de beste werken van Lou Reed, en dat is ook zo. Dit album bevat enkele van Lou’s meest brutale en eerlijke songteksten. Het album gaat over de goede, slechte en lelijke aspecten van de menselijke broosheid.

“My House”, “Women” en “Heavenly Arms” zijn huldes, ondermeer aan Lou Reed’s mentor Delmore Schwartz en zijn toenmalige vrouw Sylvia Mores. “Underneath the Bottle” gaat over de moeilijkheden met een verslaving. “The Gun”, “Waves of Fear” en de titelsong behoren tot de meest spookachtige liedjes die Lou ooit maakte.

Naast de teksten is er natuurlijk ook de muziek en dit album getuigt van het meesterschap van Lou Reed. Hij speelt opnieuw gitaar waarbij hij zich laat inspireren door Robert Quine, die altijd een invloed op hem heeft gehad. De gitaar klinkt schemerig en apocalyptisch en past perfect bij de liedjes. Op de bas horen we Fernando Saunders en Doanne Perry bespeelt de drum. Samen klinken ze als een doorwinterd jazzcombo.

“The Blue Mask” is muzikaal van een hele hoge kwaliteit: de dynamiek wordt voorzichtig aangepakt, de ruimtes tussen de noten worden gerespecteerd en al deze elementen samen zorgen voor een perfect geheel.

Tracklist

1. My House
2. Women
3. Underneath The Bottle
4. The Gun
5. The Blue Mask
6. Average Guy
7. The Heroine
8. Waves Of Fear
9. The Day John Kennedy
10. Heavenly Arms

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 24 juli 2009 - 1 reactie op dit artikel.

Tags : , ,

1 reactie to “Lou Reed – The Blue Mask”

  1. paul verhaagen 8 mei 2011 at 21:25 Permalink

    Ongelovelijk dat dit tot het beste werk genoemd word van Reed. Mijn mening is dat er maar 2 redelijk goede songs op staan. Tussen 1976(coney island babe) en 1988(New York) heeft hij eigenlijk geen echt goede plaat gemaakt. Hij had tijd nodig om te veranderen van drugsverslaafde naar een nieuwe vorm van liedjesmaker. Het niveau van begin jaren zeventig heeft hij nooit echt meer bereikt. New York b.v. is daarentegen wel een hele goede c.d., prachtig hoe hij zijn observaties op muziek zet.
    Op ‘the blue mask’ omringt hij zich wel door goede muzikanten, maar hij (her)gebruikt veel bekende akkoorden, waardoor het lijkt of hij b.v. Sweet Jane inzet.
    Maar meningen en smaken mogen natuurlijk verschillen.
    Groet,

    Paul.


Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.