Ritts, Herb (1952-2002)

herb-rittsFotograaf en award-winnaar Herb Ritts werd toegejuicht omwille van zijn artistieke en inzichtelijke foto’s, waarvan velen in zwart-wit. Hij is het best gekend voor zijn omslagen van tijdschriften, foto’s van bekendheden, en extreem succesvolle reclamecampagnes voor de grootste modeontwerpers zoals Giorgio Armani, Gianni Versace en Ralph Lauren, en voor bedrijven zoals Revlon en Tag Heuer; maar hij is ook bijzonder belangrijk voor de holebigemeenschap omwille van de homo-erotische kenmerken en de “homoseksuele iconografie” in vele van zijn foto’s.

Ritts’ werk vormde het onderwerp van twee belangrijke tentoonstellingen; eentje in Boston in 1996 en eentje in Parijs in 2000.

Hoewel Ritts een “klassieke sensualiteit” verkoos in navolging van George Platt Lynes, leidden zijn veranderlijkheid en toegankelijkheid tot een grote vraag naar zijn commerciële werk.

Herbert Ritts Jr. kende een aangename jeugd. Ritts, die geboren werd op 13 augustus 1952 uit ouders die een succesvolle meubelzaak in California uitbaatten, maakte deel uit van een familie die een herenhuis hadden in Beverly Hills en ook een zomerverblijf op het chique Santa Catalina eiland. De jonge Ritts groeide op in een aantrekkelijke omgeving, met filmsterren als buren.

Na het middelbaar onderwijs schreef Ritts zich in in het “Bard College” in Annandale-on-Hudson, New York, waar hij als hoofdvakken economie en kunstgeschiedenis studeerde. Nadat het behalen van zijn diploma in 1975, keerde hij terug naar zijn geboorteplaats California en werkte er als vertegenwoordiger van de familiezaak.

Op dat moment had Ritts nog niet besloten welk beroep hij echt wilde uitoefenen, en hij dacht zeker nog niet aan een carrière in de fotografie – iets waarmee hij nog maar net was begonnen als hobby. In 1978 echter wilde het toeval dat hij zijn fotocamera bij zich had toen hij en een vriend – de toen nog vrijwel onbekende Richard Gere – moesten stoppen aan een benzinestation om een lekke band te herstellen. Tussen de foto’s die Ritts trok was er eentje van een zweterige Gere, gekleed in een jeans en een mouwloos T-shirt, zijn armen futloos over zijn hoofd uitgestrekt, en een sigaret die in zijn mond hing te bengelen.

Kort daarna, toen Gere heel wat aandacht kreeg voor zijn rol in Paul Schraders’ “American Gigolo (1980)”, stuurde Ritts zijn foto’s naar Geres’ publiciteitsagent. “Een aantal maanden later stuurden ze me Vogue, Esquire en Elle op. Ze hadden allemaal mijn foto’s gebruikt. Ik kreeg ook cheques”, herinnerde Ritts zich. Newsweek publiceerde ook een foto van Jon Voight die Ritts had kunnen maken toen deze op weg was naar de set voor Franco Zeffirelli’s “The Camp (1979)”.

Ritts had zijn roeping ontdekt als fotograaf, en er was een grote vraag naar zijn foto’s. Na slechts een aantal jaren sierden zijn foto’s reeds de omslagen van Vanity Fair, Vogue, GQ, Harper’s Bazaar en Interview. Hij maakte ook modereportages voor belangrijke ontwerpers zoals Gianni Versace, en Ralph Lauren.

Ritts’ foto’s vormden de basis voor een aantal uitdagende en uiterst succesvolle reclamecampagnes, onder andere voor Revlon, Donna Karan, the Gap en Calvin Klein. Hank Stuever van de Washington Post becommentarieerde dat “de meeste van zijn homo-erotische ‘naaktmodellen’ werkelijk onderbroekjes van Calvin Klein droegen”.

Ritts schiep behagen in het portretteren van een geïdealiseerde – zelfs overdreven – menselijke vorm. Een van zijn meest bekende werken, “Fred with Tires” (1984), toont een bijna onmogelijk gespierde jongeman, enkel gekleed in een jeans die lichtjes tot onder zijn middel afzakt.

Ritts werd bekend om zijn dramatische zwart-wit foto’s die enkel de aandacht richten op een bepaald deel van het lichaam. Zijn afbeelding van de Olympische kampioene in de discipline zevenkamp ‘Jackie Joyner-Kersee’ legt het onderste gedeelte van haar torso en krachtige dijen temidden van een sprong vast; haar hoofd verschijnt enkel als een schaduw op de grond.

Veel van Ritts’ foto’s zegevieren het goed ontwikkelde lichaam. Sommige van zijn afbeeldingen werden vergeleken met klassieke beeldhouwkunst omwille van de verfijndheid van de vormen van de personen. Andere foto’s tonen echter menselijke kwetsbaarheid: Christopher Reeve die poseert in zijn rolstoel, Elizabeth Taylor die haar litteken toont na haar hersenoperatie, de briljante fysicus Stephen Hawking die vecht tegen zijn zwakheid.

Ritts publiceerde een aantal fotoboeken, waaronder “Pictures (1988)”, “Men-Women (1989)”, “Duo (1991)”, “Notorious (1992)”, “Africa (1994)”, “Modern Souls” (1995), en “Work (1996)”.

De publicatie van “Work” viel samen met een tentoonstelling van Ritts’ foto’s in het “Boston Museum of Fine Arts”. Museumdirecteur Malcolm Rogers beschreef Ritts als “een man die in staat is onvergetelijke afbeeldingen te creëren die grote kracht en schoonheid uitstralen”, en ook, “als een man die een voeling heeft met het vreemde, stijl en drama (en) erotische energie”. Hij voegde eraan toe dat Ritts’ foto’s een wereld tonen “zonder grenzen voor rassen of seksualiteit”.

Twee van Ritts’ boeken handelen echter wel over kwesties van ras en seksualiteit. De foto’s in “Africa” geven het dagelijkse leven weer van inheemse volkeren in oost-Afrika. Ritts was gevlijd toen Nelson Mandela hem prees om dit boek, waarbij hij zei “dat het hem aan zijn kindertijd deed denken”.

“Duo” zegevierde de relatie van Mr. Universe uit 1983 Bob Paris en zijn toenmalige partner Rob Jackson.

Ritts’ mannelijke naaktmodellen werden beschreven als zouden ze “een diep intiem gevoel” hebben. De fotograaf zelf vond dat zijn foto’s eerder een “klassieke sensualiteit”dan een “homoseksuele gevoeligheid” weergaven. Hoewel zijn foto’s in het algemeen bewonderd worden door het doorsneepubliek, oefenen ze toch ook een bijzondere aantrekkingskracht uit op homoseksuele kijkers.

Ritts was altijd openhartig over zijn eigen seksualiteit. Hij besefte dat hij homoseksueel was toen hij aan zijn universitaire studies begon. Hij gaf zich al snel bloot aan zijn ouders, die het aanvaardden en hem steunden.

In 1993 verscheen Ritts in “The Gay ‘90s”, een nieuws special over het leven van homo’s tijdens het laatste decennium van de twintigste eeuw. Na de vertoning op televisie van het programma, ontving hij vele brieven, van onder andere homoseksuele jongeren die aan zelfmoord gedacht hadden. Ritts beweerde dat hij zichzelf tot dan toe nooit beschouwd had als een rolmodel, maar “je krijgt dan plots zo’n brief, (en) je beseft hoe belangrijk het is dat deze homoseksuele jongeren aangemoedigd worden”.

Hoewel Ritts het best gekend is voor zijn filmfoto’s, regisseerde hij ook muziekvideo’s, waaronder twee MTV award-winnaars: “Love Will Never Do (Without You)” van Janet Jackson (Best Female Video, 1991) en “”Wicked Game” van Chris Isaak (Best Male Video, 1991). Bovendien regisseerde hij “”Cherish” (1989) van Madonna, alsook video’s voor Shakira, ‘NSYNC, Jennifer Lopez, en Britney Spears.

Ritts zal altijd herinnerd worden voor zijn krachtdadige inspanningen om fondsen in te zamelen, in zijn zoektocht naar een medische behandeling voor AIDS, in het bijzonder zijn pogingen ten voordele van het amFAR, de “American foundation for AIDS Research” (Amerikaans fonds voor HIV-onderzoek).

Ritts bleef werken tot net voor zijn dood. Zijn laatste projecten waren o.a. de fotocover voor de Vanity Fair van maart 2003, en een fotosessie met VN Secretaris-generaal Kofi Annan.

Ritts overleed in Los Angeles op 26 december 2002, ten gevolge van complicaties die optraden na een longontsteking. Enkele jaren voordien werd bij hem het HIV-virus vastgesteld, en hoewel zijn dood niet specifiek HIV-gerelateerd was, toch had het virus zijn immuunsysteem aangetast.

Hij liet zijn partner achter, Erik Hyman, een entertainmentadvocaat.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.