Pasolini, Pier Paolo (1922-1975)

pier-paolo-pasoliniPier Paolo Pasolini was één van de grootste Marxistische homo-artiesten van onze tijd. Daardoor kwam hij doorheen zijn carrière vaak in de problemen als schrijver en filmmaker. Zijn seksualiteit, of beter, het feit dat hij niet in de kast bleef, beledigde niet allen de katholieke kerk, maar ook het Marxisme. Zijn Marxisme beledigde de katholieken, terwijl zijn interesse in de christelijke cultuur irritant was voor de communisten.

In plaats van in te binden, genoot Pier Paolo van de controversie die hij met zich meebracht. Hij was een talengenie wiens werk niet in het ijle bleef hangen; hij baseerde zich op een proces van uitdaging en antwoord.

Pier Paolo werd geborgen in Bologne in 1922 en hij groeide op in het landelijke Friuli, de geboorteplaats van zijn moeder. Toen hij zestien was, liet één van zijn leerkrachten hem kennismaken met de werken van Arthur Rimbaud. Daardoor begreep hij het potentieel van poëzie als culturele tegenwerking tegen fascisme en de mogelijkheid om seksueel anderszijn een stem te geven.

De eerste gedichten van Pier Paolo waren geschreven in het dialect van Friuli, werden gepubliceerd in 1942 en werden goed ontvangen. Tijdens de oorlog begon hij te werken als leerkracht in een plaatselijke school. En hoewel zijn broer Guido in 1945 werd doodgeschoten door communisten, werd hij lid van de regionale tak van deze partij.

Op 30 september 1949 sprak hij af met drie plaatselijke jongen en dook hij met hen in de bosjes. Toen deze (niet alleenstaande) gebeurtenis aan het licht kwam, werd hij gearresteerd voor “het schenden van de eerbaarheid van minderjarigen en voor onfatsoenlijk gedrag op een openbare plaats”. Hij werd onmiddellijk ontslagen en uit de communistische partij gezet.

Zijn dagboeken van rond deze periode, “Atti impuri” en “Amado mio” en het boek dat hij toen schreef en pas later publiceerde “Il sogno di una cosa” (Een droom over iets), beschrijven zijn politieke activiteiten en zijn voorliefde voor jongens uit Friuli.

De meeste verhalen en gedichten van Pier Paolo werden beïnvloed door zijn fascinatie over het leven van jongelingen, eerst in Friuli en later in de achterbuurten van Rome. Zijn politieke standpunten waren ook vaak gebaseerd op zijn kennis van de levens van de “ragazzi di vita”.

Als gevolg van het schandaal in 1949 verhuisde Pier Paolo begin 1950 naar Rome. Hij begon al snel te schrijven over de Romeinse jongens, waarvan vele kleine misdadigers waren wiens gezelschap hem zowel beangstigden en verheugden en wie hij later kleine rolletjes zou geven in zijn films.

De verhalen uit deze periode komen terug in “Ali dagli occhi azzuri” uit 1965 en “Romeinse nachten” uit 1986 en “Ragazzi di vita” uit 1955 en “Una vita violenta” uit 1959. Deze veroorzaakten een schandaal omwille van de obsceniteit en critici wisten niet wat ze moesten denken van zijn ongevoelige, niet-realistische weergaven van de arbeidersklasse.

Pier Paolo’s voorstellingen van de jonge mannelijkheid in al zijn wreedheid en erotiek pasten duidelijk niet bij de idealiserende mythologieën die zowel uit het Vaticaan als uit Moskou kwamen.

Toen Pier Paolo in de jaren 1950 steeds meer aangetrokken werd door de intellectuele gemeenschap van Rome, was het onvermijdelijk dat hij begon samen te werken met enkele vernieuwende filmmakers en schrijvers. Daardoor begon hij al snel zijn eigen films te regisseren. Zijn eerste film “Accattone” kwam er in 1961. En hoewel hij de rest van zijn leven bleef schrijven, begon hij steeds meer met films bezig te zijn.

Soms combineerde hij zijn werken, zoals bijvoorbeeld “Teorema” verscheen tegelijk zowel als film en als boek. De film veroorzaakte opnieuw een schandaal omdat het jonge mannelijke hoofdpersonage systematisch alle leden (zowel de vrouwen als de mannen) van een burgerfamilie verleidt.

Als filmmaker had Pier Paolo een literair talent. Vele van zijn beste films waren adaptaties van geschreven teksten zoals “Il Vangelo secondo Matteo” uit 1964, “Il Decameron” uit 1971, “I Racconti di Canterburry” uit 1972, “Storie scelletare” uit 1972 en zijn laatste beste film “Salo” uit 1975, waarin hij de laatste dagen van het Italiaanse fascisme tegen een grafische versie van het leven van Marquis de Sade zet.

Ondanks zijn reputatie van seksueel radicalisme, waren de houdingen van Pier Paolo vaak regelrecht reactionair, omfloerst door nostalgie. Hij verafschuwde de toenemende onafhankelijkheid van de jonge Italiaanse meisjes waardoor er steeds minder jongens waren die bereid waren tot homoseksuele ontmoetingen.

Hij was ook tegen contraceptiva en abortus omdat ze de heteroseksuele relaties van jongelingen vergemakkelijkten en de traditionele Italiaanse tolerantie van seksuele ontmoetingen tussen ongetrouwde jonge mannen, ondermijnden.

En hoewel er veel theorieën over samenzweringscomplotten bestaan, werd Pier Paolo in 1975 vermoord door een jongenshoer die hij in het station van Rome had ontmoet en met wie hij samen naar het strand van Ostia was gereden.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.