O’Donnell, Rosie (1962)

rosie-odonnellRosie O’Donnell heeft als comédienne, tv-presentatrice en openlijk lesbische moeder op een relatief korte periode ontzettend veel succes geoogst. De geruchten over haar lesbianisme bestonden al langer toen ze zich outte in maart 2002 tijdens een interview met Diane Sawyer.

Als gastvrouw van “The Rosie O’Donnell Show” van 1996 tot 2002, bouwde Rosie aan een grote schare trouwe fans, waaronder veel doodgewone Amerikanen. “The Rosie O’Donnell Show” was een fenomenaal succes en daardoor werd Rosie een echte ster. Zij en haar show wonnen verschillende Emmy Awards.

Door haar eenvoudige humor, noemde “Newsweek” al zeer snel “The Queen of Nice”. Rosie vond dit niet grappig. Het is net die “eenvoudige humor” die het geheim van haar succes is, terwijl andere televisieshows werden uitgejouwd omdat ze het veel te ver zochten. Rosie bracht terug “vriendelijkheid” en “humor” in een genre dat tot dan toe als “trash TV” werd aangeduid.

Ze mag dan wel sentimenteel en vriendelijk zijn maar Rosie is wel één van de meest uitgesproken liberale beroemdheden van het voorbije decennium. Ze kijkt zelf op naar figuren als Hilary Clinton en Barbra Streisand en schotelde haar kijkers gevarieerde politieke discussies voor over wapenbezit, bijstandhervorming en Rudolph Guiliani.

Ze besloot om zich te outen dankzij haar interesse in adoptiekinderen. Naar aanleiding van het verhaal van Steve Lofton en Roger Croteau, een homokoppel dat geen weeskind mocht adopteren (hoewel ze de jongen hadden opgevoed omdat niemand hem wou adopteren), vond Rosie dat het tijd werd dat het publiek haar zagen als voorbeeld van een lesbische ouder. Ze vertelde aan Diane Sawyer: “Ik denk dat Amerika niet weet hoe een holebi-ouder eruitziet: Ik ben een holebi-ouder”.

Cynici vroegen zich af of de timing van Rosie niets te maken had met het geplande einde van haar talkshow en of haar coming-out geen promotionele stunt was om haar nieuwe boek “Find Me” te promoten. Rosie zei echter dat zich outte om politieke redenen.

Het grote aantal weeskinderen in de Verenigde Staten zette haar aan om te protesteren tegen de wet in Florida die bepaalt dat holebiseksuele ouders geen weeskinderen mogen adopteren. Rosie vertelde aan Diane Sawyer: “Ik denk niet dat het een goed idee is om het aantal adoptie-ouders te beperken.”

Rosie’s interesse voor kinderwelzijn en haar wens om een liefdevolle thuis te schenken aan haar eigen drie adoptiekinderen, stamt uit haar eigen moeilijke jeugd. Ze werd geboren op 21 maart 1962 als derde van vijf kinderen van Edward en Roseann O’Donnell. Ze groeide op in Commack, New York op Long Island.

Toen Rosie tien was, stierf haar moeder aan kanker. Ze noemt de periode na de dood van haar moeder als extreem moeilijk. Daarbij komt nog dat haar vader zich emotioneel had onthecht van zijn vijf kinderen. Uit haar gevoel van verlies groeide een sterk verlangen om haar eigen liefdevolle gezin te stichten, ongeacht haar eigen seksuele geaardheid.

Volgens Rosie ligt haar moeilijke jeugd ook aan de basis van haar interesse in de showbizz. Op de middelbare school verborg ze haar verdriet met humor. Ze was niet alleen ‘homecoming queen’, ‘prom queen’ en klaspresidenten, maar ook de clown van de klas. Na de middelbare school studeerde ze kort aan een universiteit, maar ze brak die studie als snel af om te gaan werken in komedieclubs.

Tijdens het midden van de jaren 1980, nadat ze vijf keer komediekampioene was geworden op “Star Search”, produceerde ze en maakte ze “Stand Up Spotlight” op VH-1. De sleutel van haar succes als komedienne was haar bekwaamheid om een meevoelende, niet-dreigende persoon neer te zetten. Deze kwaliteit maakte van haar talkshow ook een succes.

In de vroege jaren 1990 kreeg ze haar eerste filmrollen in “A League of Their Own” en in “Sleepless in Seattle”, waarin ze bekend werd als de beste vriendin van de vrouwelijke steractrice. Ze speelde ook nog in “Another Stakeout”, “The Flintstones”, “Exittot Eden” en “Harriet the Spy”.

Ze verscheen ook op de planken in Broadway, waar ze o.a. in een revival van “Grease” speelde. Dat ze Broadway enorm steunt, is te merken aan haar kennis van bijna alle Broadway-liedjes en aan het feit dat ze gastvrouw was voor de “Tony Awards”. Rosie was ook te zien op televisie, o.a. in gastrolletjes in “Stand by Your Man” en “Will and Grace”.

In 1995 adopteerde ze haar eerste zoon, Parker Jaren. Kort daarna besloot om niet meer in films mee te spelen en om haar eigen televisieshow te maken zodat ze meer tijd met hem kon doorbrengen. In 1997 adopteerde ze een dochter, Chesea Belle en in 1999 nog een zoon, Blake Christopher.

Sinds 1998 deelt Rosie haar leven met haar partner Kelli Carpenter. Op 29 november 2002 beviel Carpenter van hun vierde kind, Vivienne Rose O’Donnell. Naast haar kinderen en haar televisieshow, heeft Rosie ook haar eigen liefdadigheidsorganisatie “For All Kids Foundation” opgericht en lanceerde ze haar eigen tijdschrift “Rosie”. Ze beëindigde echter haar medewerking (na een hoop rechtszaken) aan dit tijdschrift in het midden van 2002.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.