Nijinsky, Vaslav ( ? – 1950)

nijinskyVaslav Fomytsch Nijinsky (Russisch: Вацлав Фомич Нижинский; Vatslav Fomitsj Nizjinski, Pools: Wacław Niżyński; Kiev, 1888 of 17 december 1889 of 12 maart 1890 – Londen, 8 april 1950) was een van de meest getalenteerde mannelijke dansers uit de geschiedenis. Hij was zeer geliefd vanwege zijn virtuositeit en de diepgang die hij aan zijn karakters meegaf. Hij beheerste de techniek van het dansen op spitzen, hetgeen destijds onder mannen een zeldzame vaardigheid was. Ook wist hij sprongen uit te voeren die de zwaartekracht tartten.

Nijinsky in opleiding

Nijinsky werd geboren te Kiev, als telg van een gerussificeerde Poolse familie van dansers. Er bestaat enige discussie omtrent zijn geboortedatum. De meeste bronnen houden als geboortedatum 17 december 1889 aan, maar andere bronnen gaan uit van een geboortedatum in maart 1888, 1889 of 1890. Zijn ouders, Thomas en Eleonora Bereda Nijinsky, waren beiden balletdansers en verdienden samen met hun drie kinderen Stanislav, Vaslav en Bronislava al dansend de kost.

Hoewel hij het Pools slecht beheerste, beschouwde Nijinsky zichzelf toch als Pool. In 1900 – hij was toen omstreeks tien jaar oud – begon hij zijn opleiding aan de school van het Mariinski-ballet te Sint-Petersburg. De keuze voor deze opleiding maakte Nijinsky niet geheel vrijwillig. Zijn vader had het gezin verlaten voor een andere vrouw en zijn moeder wist het gezin niet te onderhouden. Ze meldde daarom haar drie kinderen aan bij deze school, waar de lessen evenals kost en inwoning gratis waren. De leerlingen maakten deel uit van de hofhouding van de Russische tsaar. Natuurlijk moesten leerlingen wel een strenge auditie ondergaan alvorens te worden aangenomen. Toen al viel de wat verlegen Vaslav op vanwege zijn geweldige sprongen. Zijn docenten waren Enrico Cecchetti, Nicholas Legat, en Pavel Gerdt. Op 18-jarige leeftijd danste hij hoofdrollen bij het Mariinski-ballet.

Diaghilev en Les Ballets Russes

Een belangrijk moment voor de carrière van Nijinsky was in 1909 zijn ontmoeting met Sergei Diaghilev, een kunstliefhebber uit Sint-Petersburg, die in Parijs grote Russische exposities en concerten organiseerde. Diaghilev was steeds op zoek naar nieuwe uitingen van kunst (zijn motto was Etonne-moi, ofwel verbaas mij). Nijinsky en Diaghilev raakten verwikkeld in een homoseksuele relatie (waarbij het de vraag is in hoeverre dat bij Nijinsky geheel vrijwillig was), en Diaghilev stuurde de carrière van Nijinsky. Hij nam hem op in zijn nieuwe balletgezelschap Les Ballets Russes, waar hij met Anna Pavlova een leidende rol kreeg. Nijinsky zorgde ervoor dat ook zijn zusje Bronislava een contract kreeg.

Het ballet dat het gezelschap in Europa kwam brengen was geheel nieuw. De originele decors en kostuums, verrassende muziek en bovenal de goed getrainde dansers sloegen in. Rond zijn twintigste jaar was Nijinsky een gevierde ster. Na Parijs en de rest van Europa veroverde het gezelschap ook de Verenigde Staten. Een fameuze rol van Nijinsky was die van de marionet Petroesjka in het gelijknamige ballet van Igor Stravinsky. Legendarisch was de gigantische sprong waarmee Nijinski aan het einde van de korte solo ‘Spectre de la Rose’ de coulissen in sprong. Diaghilev spoorde Nijinsky aan om ook zelf balletten te gaan maken. Voor de vaste choreograaf van het gezelschap, Michel Fokine, was dat een reden om de groep verbolgen te verlaten. In 1912 produceerde Nijinsky L’après-midi d’un faune met muziek van Claude Debussy. Dit ballet werd met groot enthousiasme ontvangen, hoewel critici beweerden dat het eigenlijk geen dans meer was. Nijinsky week af van de gebruikelijke vloeiende dansbewegingen, geïnspireerd door schilderingen op Grieks aardewerk. De hoekige en soms ook homoseksueel getinte bewegingen die hij gebruikte, veroorzaakten bij de première van L’apres-midi d’un faune een rel in het Théâtre des Champs-Elysées, waar men meende dat hij masturbeerde met de sjaal van de nimf. In 1913 volgden Jeux (een spel van drie mannen op een tennisbaan) en Le sacre du printemps, beide op muziek van Igor Stravinsky. De ‘Sacre’ veroorzaakte een ware rel bij de première in Parijs.

In 1913 gingen de Ballets Russes op tournee naar Zuid-Amerika. Diaghilev ging niet mee, vanwege zijn vrees voor zeereizen over de Oceaan. Op deze reis werd Nijinsky verliefd op de Hongaarse gravin Romala Pulszky. Een huwelijk volgde. In haar memoires schreef Bronislava Nijinsky dat Pulszky haar broer in de val had laten lopen. Zij zou opzettelijk op hetzelfde schip als het balletgezelschap een passage geboekt hebben, om Vaslav ongehinderd door Diaghilev aan de haak te kunnen slaan. Diaghilev, die van het huwelijk hoorde, stuurde onmiddellijk een telegram waarin Nijinsky ontslagen werd.

Moeilijke jaren

Vanaf dat moment stond Nijinsky er alleen voor. Hij merkte dat Diaghilev altijd veel voor hem had gedaan. Het lukte hem niet om een eigen gezelschap op te richten, omdat hij geen goed manager was. Hij probeerde weer terug onder de hoede van Diaghilev te komen, maar die wees zijn pogingen af. Nijinsky beklaagde zich in een brief aan Stravinsky, waarin hij zich afvroeg waarom Diaghilev zo koppig reageerde. Stravinsky vond dat hogelijk naïef.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werd Nijinsky als Russisch staatsburger in Hongarije gedetineerd. Diaghilev had inmiddels ook problemen en besloot alles in het werk te stellen om Nijinsky weer vrij te krijgen, zodat hij zich weer kon aansluiten bij de Ballets Russes en die groep zodoende van de ondergang kon redden. De bemiddeling van Diaghilev slaagde, en Nijinsky kreeg toestemming om met zijn gezin naar de Verenigde Staten te vertrekken. Daar danste hij in 1916 een hoofdrol in weer een eigen choreografie: Tijl Uilenspiegel met muziek van Richard Strauss.

Het einde van een carrière

Tijdens deze Amerikaanse tournee, die werd gekenmerkt door kleine en grotere tegenslagen, gedroeg Nijinsky zich uitermate achterdochtig ten opzichte van zijn collega’s. Hij verdacht ze van samenspanning, verweet ze artistiek onvermogen en hij werd uiteindelijk bang voor ze. Dit waren de eerste tekenen van een zich ontwikkelende dementia praecox.

In 1919 kwam een definitief einde aan de carrière van Nijinsky, toen er schizofrenie bij hem werd vastgesteld. Pulszky bracht hem naar verschillende psychiatrische klinieken in Europa, in de hoop een arts te vinden die haar echtgenoot zou kunnen genezen. Het overlijden van Diaghilev in 1929 werd voor hem verzwegen, evenals het einde van Les Ballets Russes.

Nijinsky overleed in Londen, op 8 april 1950. Hij werd daar ook begraven, maar in 1953 werd zijn lichaam overgebracht naar Parijs, waar hij opnieuw werd begraven naast Gaetano Vestris, Theophile Gautier en Emma Livry.

Roman

Over Nijinski’s “moeilijke jaren”, het einde van diens carrière en vooral zijn laatste optreden schreef Arthur Japin in 2010 de roman “Vaslav”.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.