Martin, Ricky (1971)

ricky-martinZanger Ricky Martin heeft een extreem succesvolle carrière gekend. Hij verkocht meer dan vijftig miljoen albums and won verscheidene prijzen. Zijn knap uiterlijk en zijn energieke en aanschouwelijke optredens maakten hem tot de favoriet van jonge vrouwelijke fans en leverden hem ook een aanzienlijke mannelijke homoseksuele achterban op. Speculatie over de al dan niet homoseksuele geaardheid van Martin was jarenlang gemeengoed, maar hij ontweek systematisch alle vragen over het onderwerp tot in 2010 toen hij openlijk uit de kast kwam via een aankondiging op Twitter.

Martin, geboren als Enrique José Martín Morales op 24 december 1971 in San Juan, Puerto Rico, is de zoon van Enrique Martín en Nereida Morales.

Zijn ouders gingen uit elkaar toen hij twee jaar oud was, waarna hij hoofdzakelijk leefde bij zijn moeder en zijn twee oudere stiefbroers uit zijn moeders’ vorige huwelijk, maar hij onderhield ook een sterke band met zijn vader tijdens zijn jeugd, die hij naar eigen zeggen bestempelt als een gelukkige tijd.

Martins’ kindertijd was een gelukkige maar ook een drukke periode. Tegen de leeftijd van zes jaar verscheen het charmante kereltje in televisiespots, en op twaalfjarige leeftijd voegde hij zich bij de jongensband Menudo. In het geval van deze band moet het woord jongen ook letterlijk opgevat worden; wanneer de leden het einde van hun tienerjaren bereikt hadden, werden ze vervangen door jongere zangers, dus zelfs al gingen er jaren voorbij, de leden van het bandje bleven jongens.

Martins’ manier van optreden zorgde al snel voor heel wat fans, vooral dan tienermeiden, die hele concertzalen vulden als Menudo de wereld rondtoerde. Uiteindelijk werd Martin de sleur van het reizen beu, en dus verliet hij Menudo in 1989 na vijf jaar in de band gezongen te hebben.

Zijn geregelde afwezigheden in Pueto Rico en de moeilijkheid om thuis zijn tijd te verdelen tussen zijn beide ouders belastten zijn relatie met zijn vader fel. De twee raakten jarenlang van elkaar vervreemd, maar verzoenden zich met elkaar in het midden van de jaren 1990.

Na het waanzinnige bestaan van rondreizen en optredens voor massa’s gillende fans, bracht Martin een jaar door in New York City, waar hij genoot van een rustpauze ver van de spotlichten om na te denken over zijn toekomst.

Martin verhuisde vervolgens naar Mexico City, waar hij werkte in muziektheater, en een rol speelde in een melodramatische serie.

Zijn Spaanse debuutalbum, Ricky Martin (1991), kende een enorm succes in Latijns-Amerika, alsook zijn tweede album, “Me Amarás” (1993). Martin begon opnieuw rond te toeren, maar deze keer als een volwaardige ster.

Terwijl Martin zijn derde album, “A Medio Vivir” (1995), aan het opnemen was in Los Angeles, trokken zijn concerten de aandacht van de producers van de populaire Amerikaanse dramaserie “General Hospital”, die hem heel graag in de cast wilden. Martin trad op als de zingende barman Miguel Morez in het seizoen van de show in 1994-95.

Martin zorgde ook voor een sterprestatie op Broadway in een heropvoering van “Les Misérables” (boek van Claude-Michel Schönberg en Alain Boubil, muziek door Schönberg, tekst van Herbert Kretzmer) in 1996, en het daaropvolgende jaar sprak hij de stem in van het titelpersonage in de Latijns-Amerikaanse versie van Ron Clements’ en John Muskers’ geanimeerde Disney film “Hercules”.

Martins’ hit “La Copa de la Vida” werd verkozen door de Federatie voor het Wereldkampioenschap als de officiële song voor het veelbetekenende voetbaltoernooi in 1998. Aangezien het album “Vuelve” (1998) waarop deze song stond, genomineerd werd voor een Grammy Award voor Beste Latin Pop Album, werd hij uitgenodigd het te zingen tijdens de award uitreikingen in februari 1999.

Martins’ sidderende optreden was de afsluiter van de show. Hij verliet de avond met een Grammy award, nieuwe hordes vrouwelijke en homoseksuele mannelijke fans, en een reputatie van “een plotseling succes”, hoewel hij al vijftien jaar lang in het wereldje zat.

Martin reageerde op deze pas ontdekte bekendheid in de Verenigde Staten door zijn eerste Engelstalige album op de markt te brengen, dat net als zijn debuutalbum eenvoudigweg Ricky Martin (1999) getiteld werd, en de immens succesvolle song “Livin’ La Vida Loca” bevatte. Het album werd één van de meest succesvolle albums van het jaar, en ging meer dan twintig miljoen keer over de toonbank.

Martin werd op romantisch vlak gelinkt aan heel wat knappe vrouwen, zoals de voormalige Miss Venezuela en Miss Universe Alicia Machado, de Mexicaanse zangeres en actrice Sasha Sökol, de Venezolaanse rockzangeres Alejandra Guzmán, de Braziliaanse actrice Adriana Biega, en de Mexicaanse televisiepresentatrice Rebecca de Alba.

Toch werd er heel wat gespeculeerd over de mogelijke homoseksualiteit van Martin, maar wanneer men hem de vraag stelde tijdens interviews, ontweek hij die systematisch.

In een bekend interview in 2000 dreef Barbara Walters hem in het nauw door aan te dringen op zijn seksuele geaardheid, waarbij ze hem verweet “Je zou kunnen zeggen, zoals vele artiesten dat al gedaan hebben – ja, ik ben homoseksueel – of je zou kunnen zeggen – neen, ik ben het niet – of je kan er, zoals bij jou het geval is, de kerk in het midden houden.” Later, in 2010, zou ze er spijt van hebben druk op hem uitgeoefend te hebben, waarmee ze eerder op pompeuze (en onjuiste) wijze suggereerde dat de vraag zijn carrière vernietigd zou hebben omdat gezien hij de vraag niet wilde beantwoorden iedereen ervan uitging dat hij effectief homoseksueel was.

“Ik denk niet dat ik aan iemand enige verklaring verschuldigd ben over het feit of ik al dan niet homoseksueel ben, of met wie ik al dan niet naar bed ga”, zei hij aan Salle Morgan in The Mirror in 2000. “Natuurlijk heb ik een grote homoseksuele achterban, maar wanneer ik zing, denk ik niet aan jongens of meisjes…mijn muziek is voor iedereen”.

Rocco Lanzilotta, een marketing director van Martins’ platenmaatschappij Columbia Records, herhaalde deze gevoelsuiting door aan John Griffiths van The Advocate te zeggen dat “met Ricky de strategie allesomvattend is…en dat Martin alle bevolkingsgroepen overstijgt – dat is net wat zo opwindend is aan hem”.

Het was onbetwistbaar dat Martin veel homoseksuele fans had, maar zij vormden niet de meerderheid van de fans die zijn platen kochten. Een belangrijk deel van zijn fans bestond uit een vrouwelijk tienerpubliek, dat meegesleept werd door een knappe jongeman, die hen, gekleed in lederen broek, deed duizelen met sensationele en bekoorlijke optredens terwijl hij (naar men dacht) zong over hun dromen van heteroseksuele liefde.

Met zangkwaliteiten die beter waren dan het gemiddelde, ja zelfs uitzonderlijk goed, en een bekoorlijk voorkomen, was het voldoende de fantasieën van de fans te onderhouden, maar de openbaring dat de artiest homoseksueel zou zijn, vormde een grote bedreiging voor dit alles.

“Er zijn geen voorbeelden van openlijk homoseksuele mannen die de harten van tienermeiden doen overslaan, en niemand wil dat testen. Hormonen doen verkopen,” zei Darin Soler, een markthandelaar in de platenindustrie, aan Griffiths.

Bovendien waren vele van Martins’ vrouwelijke fans Latina’s, en de homofobie die ingebakken is in hun gedeelde cultuur zou de aanvaarding van een homoseksuele artiest nog problematischer maken.

Nogal treffend was de tegenstrijdigheid tussen de achting die Martin toonde voor de openlijk homoseksuele muziekauteur Renato Russo, die overleden was aan AIDS, door hem een lied op zijn album “Vuelve” toe te kennen, en het doelbewust vermijden van zelfidentificatie als onderdeel van de homoseksuele gemeenschap. Vrienden en partners die hem goed kenden waarschuwden hem ervoor dat zo’n geste zijn carrière zou kunnen vernietigen.

Martin bracht zijn tweede Engelstalige album, “Sound Loaded”, uit in 2000. Er werden vier miljoen exemplaren van verkocht, wat sowieso een succes was, maar toch niet het op hol geslagen succes van zijn voorganger kon evenaren.

Voor zijn volgende album koos Martin ervoor om terug te keren naar zijn Latino-oorsprong – waarna, zoals hij Lola Ogunnaike van de New York Times vertelde, “mijn platenmaatschappij door het lint ging”, omdat ze vreesden dat ze zo hun winstgevende Noord-Amerikaanse marktaandeel zouden verliezen. Toch zette Martin door, en in 2003 bracht hij “Almas del Silencio” uit, dat Ogunnaike omschreef als “een verzameling songs die veel krachtiger en introspectiever zijn dan de suikerzoete, op amusement beluste pop waarvoor Martin bekend staat”.

Martin ging verder met toeren en het uitbrengen van albums van zijn optredens, maar hij haalde de krantenkoppen pas echt opnieuw toen hij in augustus 2008 de vader werd van een jongenstweeling die geboren werden via een draagmoeder.

Het is aan dit vaderschap dat Martin zijn beslissing toeschrijft om officieel voor zijn homoseksualiteit uit te komen in 2010, toen hij dit aankondigde op het internet: “Ik ben trots te mogen zeggen dat ik een gelukkige homoseksuele man ben”. Verder zei hij ook dat hij werkte aan een autobiografie, en dat hij de nood voelde om eerlijk te zijn want “als ik verder zou leven zoals ik tot nu toe gedaan heb, zou dat onrechtstreeks de kracht waarmee mijn kinderen geboren werden doen afnemen”.

Deze onthulling was geen echte verrassing. Hoewel Martin eraan getwijfeld gehad naar buiten te treden omwille van de herhaalde waarschuwingen over de rampzaligheid die dat tot gevolg zou hebben voor zijn carrière, toch schaarden zowel fans als medemuzikanten zich achter hem om hem te steunen.

Het is mogelijk dat Martin zich zal manifesteren als een invloedrijke spreekbuis in het voordeel van holebirechten in de Latino gemeenschap. De steun die hij totnogtoe kreeg van zijn publiek nadat hij uit de kast gekomen was, lijkt hem aan te moedigen om zich ook uit te spreken over andere publieke onderwerpen. Bijvoorbeeld, al snel na zijn onthulling reageerde hij op een wet die goedgekeurd werd in Arizona en die politieagenten het recht toekent om allen die ervan verdacht worden illegaal in het land aanwezig te zijn aan te houden en te ondervragen, door de volgende bewering op zijn Twitter pagina te zetten: “Gelijkheid is begrijpen dat we allemaal van dezelfde plek komen. Profileren op basis van rassenverschillen mag nooit getolereerd worden in de VS, of waar dan ook in de wereld.”

In 2000 richtte Martin de Ricky Martin Foundation op voor het welzijn van kinderen om zo onderwijs te promoten, gezondheidszorg te verzekeren, en mensenhandel te verdrijven. Hij verscheen in 2006 voor het Comité Internationale Betrekkingen van het Amerikaanse Huis der Vertegenwoordigers (International Relations Committee of the United States House of Representatives) om er de ratificatie te bepleiten van de VN Conventie op Kinderrechten.

In samenwerking met Microsoft richtte de Stichting het Navega Protegido project op om ouders, leraars en kinderen te onderrichten over internetgevaren zoals rovers en identiteitsdiefstal.

Martins’ werk ten voordele van kinderen heeft hem naar plaatsen overal ter wereld gebracht, en heeft hem ook eretekens van verschillende groepen opgeleverd, waaronder het Amerikaanse Ministerie der Staatsaangelegenheden (Department of State), die hem uitriepen tot Internationale Held in hun Verslag over Mensenhandel ter erkenning van zijn humanitaire inspanningen.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.