Gayworld.be

Judy Garland een icoon van de holebi-gemeenschap noemen, is een groot understatement. Judy’s fragiele maar ontembare persoonlijkheid en emotionele zangstem hebben een onweerlegbare band met de holebi-cultuur en -identiteit. Dit is vooral het geval voor homo’s, maar ook lesbiennes voelen zich aangesproken door Judy’s dappere onbuigzaamheid en kwetsbaarheid.

Judy’s lijflied “Over the Rainbow” is zowat het volkslied van de holebi-gemeenschap. Velen beweren dat de pijn die holebi’s voelden bij de dood van Judy – door een overdosis drugs in juni 1969 – het vuur aan de lont staken van de Stonewall rellen en het begin waren van de holebibeweging. Of dit nu waar is of niet, dit verhaal is zo mooi dat je denkt dat het wel waar moet zijn.

Tijdens de zeer verdoken pre-Stonewall dagen, introduceerden holebi’s zich vaak aan elkaar als “vrienden van Dorothy”, waarmee ze verwezen naar Judy’s rol in de film “The Wizard of Oz” uit 1939.

Judy was een geboren artieste. Haar ouders hadden een theater in Grand Rapids, Minnesota (Verenigde Staten), waar ze als Frances Gumm werd geboren op 10 juni 1922. Ze begon te zingen en te dansen toen ze vier jaar oud was. Ze ging samen met haar zussen op tournee en werd in 1935 ontdekt. Ze kwam onder contract bij de Metro-Goldwyn-Mayer-filmstudio.

Ze veranderde haar naam in Judy Garland en speelde naast Mickey Rooney in de “Andy Hardy” filmserie. Kort daarna kreeg ze de rol van haar leven in “The Wizard of Oz”.

Al vroeg in haar carrière begonnen dokters aan Judy allerlei medicijnen toe te dienen. Het spul dat ze innam om gewicht te verliezen, maakte haar te nerveus om te kunnen slapen, waardoor ze tranquilizers kreeg en slaappillen. Dit was het begin van een destructieve vicieuze cirkel die haar het hele leven zou achtervolgen en die uiteindelijk ook haar einde zou betekenen.

Judy was zeer onzeker en jammer genoeg begon ze met haar carrière toen acteurs en actrices volledig werden gecontroleerd door de machtige filmstudio’s waardoor ze weinig inspraak had over haar eigen leven. Haar pogingen om haar carrière in eigen handen te nemen, zorgden ervoor dat ze aan de deur werd gezet voor onruststokerij Maar haar fantastische talent en groot hart zorgden ervoor dat ze steeds geslaagde comebacks maakte.

Nadat de carrière van Judy als kindsterretje eindigde, overweldigde ze het publiek met haar eerste volwassen rol in “Meet Me in St. Louis” in 1944. In 1954, na een paar moeilijke jaren, zette ze, samen met James Mason, een krachtige prestatie neer in “A Star is Born”.

Als ze geen filmopdrachten had, stond Judy op de planken. Zo trad ze lang op in het “New York’s Palace Theater”. Ondanks een Oscarnominatie voor haar verbluffende prestatie in “Judgment at Nuremberg” en een korte maar gedenkwaardige televisieshow op CBS was Judy bijna constant blut. Aan het einde van haar leven, trad ze overal op waar ze kon. Ze ging zelfs aan de slag in pianobars als er niets anders voorhanden was.

Judy werd tijdens haar hele carrière bewonderd door holebi’s, maar dat was niet haar enige band met de holebi-gemeenschap. Haar vader, Frank Gumm, was een niet-geoute homo en Roger Edens, haar grootste steun en toeverlaat tijdens haar beginperiode bij MGM, was ook homo.

Zelfs twee van haar echtgenoten, Vincente Minnelli en Mark Herron, waren homo. Dit leed tot een vreemde situatie toen Herron een relatie begon met Peter Allen, die getrouwd was met Liza Minnelli, de dochter van Judy.

Judy moet gerekend worden bij de club van meest gedenkwaardige en onvermoeibare artiesten in de geschiedenis van populair vermaak. Ze speelde in meer dan dertig films, kreeg een speciale Oscar en werd nog voor twee andere films genomineerd. Ze kreeg ook diverse Emmy-nominaties en een speciale Tony Award.

Judy nam talrijke muziekalbums op, waaronder het Grammy Award-winnende album “Judy at Carnegie Hall”. Haar concerten werden legendarisch, zowel door hun triomfen als door hun spectaculaire mislukkingen.

Misschien is de manier waarop ze veel van haar concerten beëindigde, het ontroerendste en meeste vertellende beeld van Judy Garland dat vele holebi’s van een zekere leeftijd hebben. Verkleed als zwerver, haar bevlekt gezicht met de aandoenlijkheid van de eeuwige buitenstaander, gaat ze op de rand van het podium zitten. Terwijl ze in de verte staart, zingt ze eenzaam “Somewhere Over the Rainbow”, over dat niet bestaande land waar dromen uitkomen.

Waarom is Judy Garland een holebi-icoon?

Judy Garland wordt wel eens “de Elvis van de homo’s” genoemd. Toen uit de kast komen niet zo gemakkelijk was, gebruikten homo’s de term “vriend van Dorothy” om naar zichzelf als homo te verwijzen in een gemengd gezelschap, waarbij “Dorothy” een hommage was aan Judy Garlands rol in “The Wizard of Oz”. Op vandaag is Judy Garland niet meer goed bekend bij de jongere generatie homo’s, maar toch dragen velen haar nog in het hart.

Judy Garland was haar hele leven enorm populair bij homo’s. Haar concerten waren grote ontmoetingsmomenten voor homo’s en nog later verdiende ze haar brood door te zingen in homo-pianobars. Judy’s vader was homo, net zoals haar mentor en twee van haar vijf echtgenoten. Ze had heel veel homo’s als vrienden, ging naar hun feesten en grapte dan dat zij de enige aanwezige vrouw was. Maar haar icoonstatus was op meer gebaseerd dan enkel de manier waarop zij omging met homo’s.

Zowel op en naast het filmdoek belichaamde Judy Garland een unieke combinatie van zowel kwetsbaarheid en kracht. Ze zong over intense eenzaamheid, gevolgd door liedjes over overweldigende liefde. Ze had ontzettend veel plankenkoorts, maar verklaarde dat ze intens gelukkig was wanneer ze optrad. Deze tegenstellingen weerspiegelden de levens van homo’s in de jaren 1950 en 1960. Ze identificeerden zich met de tegenstellingen in Judy Garlands leven. Strenge wetten en vooroordelen tegen homoseksualiteit dwongen homo’s om een dubbel leven te lijden en om hun identiteit te verbergen.

Als Dorothy portretteert Judy Garland een misbegrepen kind uit een klein dorpje dat een verbazend avontuur beleeft in een kleurrijke wereld. De boodschap van “The Wizard of Oz” is dat je in jezelf zal vinden wat je zoekt. Deze boodschap was als muziek in de oren van homo’s die ook in een kleurrijke wereld wilden leven en die ook wilden leven zoals ze zich voelden.

Hoewel er nog steeds veel vooroordelen over homo’s bestaan, is men nu toch wat toleranter geworden. Homo’s zitten niet meer zoveel in de kast zoals tijdens het leven van Judy Garland en “nieuwe” homo’s kennen haar bijna niet. Toch zorgt haar dappere kracht en liefelijkheid ervoor dat er nog steeds mensen van allerlei geaardheden voor haar vallen.