Jorgensen, Christine (1926-1989)

christine-jorgensenChristine Jorgensen, geboren als George William Jorgensen, Jr., was niet de eerste “van man naar vrouw” transseksueel die een reeks seksuele correctieoperaties onderging, maar vertegenwoordigde wel de eerste chirurgische geslachtsverandering die aan grote publieke belangstelling won in de Verenigde Staten. De publiciteit die er rond haar operatie ontstond, maakte het voor Jorgensen en de medisch deskundigen mogelijk om het grote publiek de verschillen bij te leren die bestaan tussen homoseksualiteit, travestie en transseksualiteit.

Jorgensen, die tot de tweede generatie Deens-Amerikanen behoorde, werd op 30 mei 1926 geboren als zoon van George en Florence Davis Hansen Jorgensen, en groeide op in een groot gezin in de Bronx. Ondanks een gelukkige jeugd – Jorgensens’ biografie bevat een aantal vrolijke beschrijvingen van haar ondersteunende familiale omgeving – maakten de door haar zelf beschreven “laffe” en bescheiden manieren haar leven miserabel tegen de tijd dat ze een puber was.

Wat enkel beschreven kan worden als een “hevige verliefdheid” op een vriend tijdens haar tienerjaren, bracht Jorgensen heel erg in de war. Ze had er over gelezen maar wees homoseksualiteit al snel af, omdat de term naar haar gevoel niet op haar van toepassing was. Later beschreef ze homoseksualiteit als “erg strijdig” met haar Lutherse godsdienstige principes.

Jorgensen, die de eigentijdse “afwijkings”theorieën betreffende homoseksualiteit onderschreef, werd nooit echt een voorstander van rechten voor homoseksuelen. Ze merkt in haar auto biografie het volgende op: “Ik had genoeg gezien om te begrijpen dat homoseksualiteit sociale segregatie en ostracisme met zich meebracht, wat ik niet kon koppelen aan mijn eigen diepe gevoelens van er niet bijhoren”. Ze geeft aan dat ze zelfs lichamelijk ziek werd toen een man haar oneerbare voorstellen deed terwijl ze zelf nog steeds een man was.

Jorgensen werd opgeroepen voor het leger in 1945, nadat ze twee maal afgewezen werd toen ze zich zelf vrijwillig aanmeldde voor de militaire dienst, maar werd anderhalf later eerbaar uit haar dienst ontslaan na een periode van ziekte.

Na haar vertrek uit het leger, deed ze een niet succesvolle poging om een carrière als fotografe te maken in Hollywood, maar keerde ze uiteindelijk terug naar de oostkust om te studeren aan de “Progressive School of Photography” (Progressief Onderwijs in Fotografie) in New Haven, Connecticut. In die periode las Jorgensen over een endocrinoloog die hormonale experimenten uitvoerde op dieren. Dat prikkelde haar interesse, en al snel ontdekte ze dat de oplossing voor haar probleem zich misschien wel in Europa bevond.

In 1950 reisde Jorgensen naar Kopenhagen waar ze Dokter Christian Hamburger ontmoette, de eerste medisch deskundige die bij haar een diagnose stelde van transseksueel eerder dan homoseksueel.

Hamburger liet Jorgensen een experimentele hormoontherapie ondergaan, en het daaropvolgende jaar waren hij en Jorgensens’ psychiater het erover eens dat ze klaar was voor de volgende stap – operatie. Na twee operaties werd de gloednieuwe Christine Jorgensen bekend bij de pers.

Christine, die in de schijnwerpers kwam te staan terwijl ze nog steeds herstelde in het ziekenhuis, werd plots een bekendheid: Het “New York Daily News” maakte het nieuws bekend als “Ex-GI wordt blonde moordmeid”. Er werd veel tijd en energie gestoken in het ontduiken van de paparazzi en het ontkomen aan de lasterpraat, maar kort na haar terugkeer in de Verenigde Staten, werd Jorgensen een succesvolle bekendheid.

Jorgensens’ naam lag op ieders’ lippen – ofwel werd ze belachelijk gemaakt, of voelde me men veel sympathie voor haar – en de belangstelling voor haar verhaal verspreidde zich als een vuurtje. Ze had er lang van gedroomd om fotografe te worden, maar de aanhoudende publiciteit rond haar persoon maakte het onmogelijk een normaal leven te leiden.

Na wat onzekerheid koos Jorgensen voor een carrière als toneelactrice en -zangeres. Charismatisch en fotogeniek als ze was, bombardeerde ze zichzelf tot een zeer aantrekkelijke en verfijnde, knap opgemaakte en mooi geklede dame.

In de jaren 1950 en 1960 toerde ze rond met een nachtcluboptreden, waarin ze zang en optrad. Ze trad op voor volle zalen in clubs van Havana tot Las Vegas, waarbij ze vaak tot 5000 $ per week verdiende.

Ze bracht zelfs een zacht prikkelend verslag uit “Christine Jorgensen Revealed”, waarin ze vragen beantwoordde over haar operatie, en dat het voorwerp werd van enorme belangstelling.

Jorgensen gaf ook vaak lezingen over transseksualiteit en gebruikte haar ongezochte bekendheid als de gelegenheid om anderen te informeren. Haar boek “Christine Jorgensen: A Personal Autobiography” (een persoonlijke autobiografie) werd uitgegeven in 1967, en de filmversie werd uitgebracht in 1970 als “The Christine Jorgensen Story” (Het verhaal van Christine Jorgensen).

Het belang van Jorgensen ligt in het feit dat ze uiteindelijk de controle nam over het sensationele nieuws over haar seksuele transformatieoperatie. Het verhaal werd eerst afgeschilderd als ietwat prikkelend en scandaleus, maar toen ze het naar voren bracht als haar eigen verhaal, greep ze tegelijkertijd de kans om het publiek te heropvoeden over transseksualiteit, vooral wat betreft haar betekenis als een fenomeen dat los staat van travestie en homoseksualiteit.

Bovendien zorgde de publiciteit rond Jorgensens’ verhaal ervoor dat andere transseksuelen gerust gesteld werden doordat ze merkten dat ze niet alleen waren en dat seksuele correctieoperaties misschien ook voor hen de oplossing waren. De publieke heisa rond Jorgensens’ operatie zette verscheidene medisch deskundigen er ook toe aan om transseksualiteit en seksuele correctieoperaties uit te leggen aan een geïnteresseerd publiek.

Misschien nog het belangrijkst was dat Jorgensens’ aangeboren waardigheid en welbespraaktheid een fenomeen hielpen vermenselijken dat maar al te vaak voorgesteld werd als sensationeel of belachelijk.

Hoewel Jorgensen zich tweemaal verloofde, trouwde ze nooit. Ze leefde in Massapequa, Long Island tot haar ouders stierven in 1967, toen ze terugkeerde naar het zuiden van Californië. Ze bracht de twee laatste jaren van haar leven door in San Clemente, waar ze op 3 mei 1989 op 62-jarige leeftijd overleed aan blaas- en longkanker.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.