Henry III (1551-1589)

henry_iiiAls laatste koning van de Valois-dynastie, werd Henry III beschuldigd van “sodomitische” relaties met zijn “minions”, maar deze beschuldigingen zeggen waarschijnlijk meer over de wreedheid van de politieke en religieuze controverses in het zestiende-eeuwse Frankrijk dan over Henry III zelf.

Alexandre-Edouard werd geboren op 19 september 1551. Hij kreeg pas de naam “Henry” in 1564. Hij was de vierde zoon van Henry II en Catherine de Medici.

Henry was achtereenvolgens Hertog van Angoulême, Hertog van Orléans en Hertog van Anjou voor hij tot koning van Polen werd gekozen in mei 1573. Hij verbleef slechts zes maanden in Polen. De dood van zijn broer, Charles IX, op 30 mei 1574 zorgde ervoor dat hij koning van Frankrijk werd.

Henry had het ongeluk te regeren over een Frankrijk dat sinds 1562 verwikkeld was in een religieuze oorlog tussen de protestanten en de katholieken. De strijd tussen de twee wedijverende religies was een bedreiging voor het prestige, de stabiliteit en de autoriteit van het Franse koningshuis.

Henry III was een hardwerkende man en een voorstander van een gecentraliseerde monarchale staat, in een tijd waarin de adel van Frankrijk nog steeds een aanzienlijke plaatselijke autoriteit had. Hij was een liefdevolle en toegewijde echtgenoot (hij trouwde met Louise van Lorraine in 1575) in een algemeen losbandig tijdperk, een verfijnde en gecultiveerde prins uit de Renaissance (dankzij zijn Italiaanse moeder) in een ruwe en brutale maatschappij en vooral een (ondanks zijn intense katholieke vroomheid) een pragmaticus die bereid was om te onderhandelen met de Protestanten op voorwaarde dat ze zijn politieke autoriteit erkenden.

Het is niet verrassend dat Henry III heel wat tegenkantingen te verduren kreeg. Er werden gemene pamfletten over hem verdeeld die hem beschuldigden van tirannie, ketterij en seksuele verdorvenheid. Veel tijdsgenoten van Henry III uitten hun misprijzen voor zijn gedrag, vooral zijn voorliefde voor juwelen, zijn occasionele travestie (tijdens gemaskerde bals) en vooral zijn affectie voor zijn “minions” (een trouwe groep van jeugdige hovelingen, zijn zogenaamde minnaars).

Vele homofobische geschiedkundigen zouden later de vermeende verwijfdheid en homoseksualiteit van Henry III interpreteren als een symptoom van koninklijke decadentie. Maar het enige bewijs voor de homoseksualiteit van Henry III zijn roddels en aanvallen door zijn critici (eerst zijn Protestantse vijanden, later de fanatieke Katholieken die eisten dat hij harder zou optreden tegen de Protestanten en ook de hoge adel van Frankrijk die bezwaren hadden tegen het favoritisme van de Koning tegenover de lagere adel).

Sodomie was nooit de enige beschuldiging aan het adres van de Koning. Hij werd ook nog beschuldigd van atheïsme, hekserij, verraad, verkrachting, tirannie, monsterachtig beestachtig gedrag en het vermoorden van kinderen.

Op vandaag geloven slechts weinig geschiedkundigen dat Henry III een homo was. In de zestiende en de zeventiende eeuw was “sodomie” een metafoor voor sociaal wangedrag, en in het geval van Henry III moet zijn “sodomie” waarschijnlijk gezien worden als een aanwijzing dat velen zijn politieke en religieuze beleid als verwerpelijk zagen.

Jacques Clément, een monnik die ervan overtuigd was dat hij het werk van God uitvoerde, vermoorde Henry III op 1 augustus 1589. Zijn Protestantse neef, Henry van Navarre, volgde Henry III op als Henry IV, maar slaagde er pas in om zijn wil op te leggen na een lange burgeroorlog en na zijn conversie naar het Katholicisme.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 04 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags :

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.