Grant, Cary (1904-1986)

cary-grantCary Grant belichaamde de elegantie, charme, en geraffineerdheid van Hollywood in haar gouden jaren. Zijn goed voorkomen, charisma en onduidelijke seksualiteit bekoorden zowel mannen als vrouwen. Zoals de bekende komediant Steve Lawrence ooit zei: “Als Cary Grant een kamer binnengelopen komt, smukken niet alleen de vrouwen zich op, maar trekken ook de mannen hun dassen recht.”

Grant, die op deze wereld kwam als Archibald Alexander Leach op 18 januari 1904 vlakbij Bristol, begon zijn carrière in vaudeville. In 1932 tekende hij een contract met Paramount en verhuisde hij naar Hollywood, waar hij het onbezorgde personage ontwikkelde dat hem bekend maakte.

Nadat hij in een stuk of vijf films gespeeld had, kwam zijn grote doorbraak er toen hij door de wulpse Mae West geselecteerd werd om langs haar zijde te schitteren in de film “She Done Him Wrong” (1933). Deze film, die gebaseerd was op Wests’ Broadway succes “Diamond Lil”, maakte van Grant een grote publiekstrekker.

Cary Grant, die tussen 1932 en 1966 in 72 films speelde, combineerde urbaniteit met nuchtere charme. Grant, die langs de zijde van de meest betoverende vrouwelijke steractrices van zijn tijd speelde, zoals Katherine en Audrey Hepburn, Sophia Loren, Deborah Kerre en Ingrid Bergman, straalde romantiek uit, verfijning, en misschien wel verrassend, ook humor. Zoals C.K. Dexter Haven in “The Philadelphia Story” (1941) van George Cukor, met Katherine Hepburn, voegde hij de cruciale geraffineerdheid toe die nodig was om komedie in het onnozele te trekken.

De meeste regisseurs waarmee Grant samenwerkte, inclusief de beroemde Howard Hawks, Frank Capra, en Peter Bogdanovich, waren tevreden alleen al door het feit dat ze Grant konden gebruiken als de elegante hoofdrolspeler waar het publiek zo verzot op was. Maar Alfred Hitchcock was eerder aangetrokken door de donkere kant van de acteur. Grant zette zijn beste prestaties neer in “Suspicion” (1941), “Notorious” (1946), “To Catch a Thief” (1955) en “North by Northwest” (1959), waarin hij sombere, mysterieuze en bezorgde personages vertolkte.

Geruchten over Grants’ homoseksualiteit deden al de ronde in de vroege jaren van zijn carrière en achtervolgden hem doorheen zijn hele leven. Grant en zijn beste vrienden ontkenden steeds de geruchten over zijn homoseksualiteit of biseksualiteit. Hij kende veel mislukte relaties met vrouwen (hij trouwde vijf keer) en hij had vele homoseksuele vrienden, inclusief William Haines en de Australische artiest Jack Kelly (die later decorontwerper werd, beter bekend als Orry-Kelly) waarmee hij kort samenleefde in Greenwich Village.

De geruchten over Grants’ biseksualiteit werden voornamelijk uitgelokt door zijn hechte vriendschap met Randolph Scott, zijn inwonende metgezel en medester in “My Favorite Wife” (1940). Tussen 1935 en 1942 hadden ze samen een strandhuis in Santa Monica.

Paramount zette een intensieve publiciteitscampagne op poten, inclusief foto’s van hen in een huiselijke omgeving, waarbij Grant en Scott naar voren geschoven werden als de belichaming van de “nieuwe jonge mannen” van Hollywood. Deze geënsceneerde foto’s, die eerder overdreven dan intiem waren, geven geen echt inzicht in hun privé-relatie. Ze zetten een punt achter hun samenlevingsrelatie toen Grant trouwde met zijn tweede vrouw, Barbara Hutton, maar ze bleven hun hele leven lang goede vrienden.

Hoewel Grant zijn hele carrière lang de rol van een stabiel standaardvoorbeeld vertolkte, deinsde hij er niet voor terug om risico’s te nemen, zowel op professioneel als privé-vlak. Hij werd er voor het eerst op betrapt het woord “homo” te gebruiken in een homoseksuele context op het scherm. In “Bringing Up Baby” (1938) speelt hij een bedeesde paleontologist tegenover Katharine Hepburns’ verwende New-Yorkse erfgename. Tijdens een bepaalde scène verschijnt Grant in een frullerige roze ochtendjas en voor het ongelovige publiek spreekt hij zijn bekende zin uit “omdat ik zomaar plots homo werd”.

Grant pronkte opnieuw in vrouwenkledij in de minder bekende film “I Was a Male War Bride” (1949). Hij was ook de eerste Hollywoodster die toegaf LSD te gebruiken als deel van zijn psychotherapeutische behandeling op het einde van de jaren 1950.

Grant, die wist dat zijn publiek hem niet graag ouder zag worden, stopte met acteren in de jaren 1960, en ging de geschiedenis in als één van Hollywoods´ grootste sterren. Hij overleed op 29 november 1986.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 04 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags :

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.