Diaghilev, Sergei (1872-1929)

Sergei-DiaghilevDe Russische edelman Sergie (of Serge) Pavlovitch Diaghiliev bracht een revolutie teweeg in de muziek, de visuele kunsten, het theater en de dans en hij stippelde het verloop van de kunst in twintigste eeuw uit. Hij had een neus voor talent en bracht het naar voor in adembenemende producties zoals kunsttentoonstellingen, concerten, opera’s en vooral balletopvoeringen.

Sergei bracht de talenten van zijn ontdekkingen samen, artiesten zoals Vaslav Nijinsky, Igor Stravinsky, Jean Cocteau, Pablo Picasso, Michel Fokine, Léonide Massine en George Balanchine, om een ongezien “totaal theater” samen te stellen.

Het ultiem voorbeeld van zijn genialiteit was “Ballets Russes”, het gezelschap dat hij creëerde en voor het eerst in Parijs voorstelde in 1909. Hoewel het vooral bekend was omwillen van de buitengewone mannelijke dansers, was Ballets Russes het eerste gezelschap dat optrad met moderne muziek, innovatieve choreografieën, erotische verhaallijnen en originele decors.

De genialiteit van Sergei en zijn buitengewone kennis over alle kunsten, van schilderkunst tot de muziek, liet hem toe het geniale in anderen te ontdekken. Nog belangrijker was zijn voorliefde voor alles wat nieuw en modern was, waardoor hij hielp een nieuwe kunstvorm te creëren voor een nieuwe eeuw.

Sergei was een onbeschaamde homo en zeer passioneel in al zijn handelingen. “Het is absoluut noodzakelijk dat ik drie keer per dag seks heb,” vertelde hij aan de componist Lord Benners. Hoewel zijn homoseksualiteit vaak negatief werd becommentarieerd door gezagsdragers en rivalen, wou hij zich niet inbinden.

Homofobe critici namen wraak na zijn dood door in biografieën te schrijven dat zijn genialiteit werd uitgeput door zijn “diepe tekortkoming” in zijn karakter, terwijl het waarschijnlijk zijn homoseksualiteit was waardoor Sergei zo creatief was.

De slechtste en meest onechte biografie was die van Nijinsky door zijn vrouw Romola. Van 1909 tot 1913 waren Sergei en de danser het beroemdste homokoppel in Europa en hoewel ze geen kinderen konden krijgen, creëerden ze wel meesterwerken.

Na zijn huwelijk vervreemde Nijinsky van Sergei en werd hij depressief en ontgoocheld. Zijn vrouw liet hem opnemen in een psychiatrische instelling. Om zichzelf te wreken, beschreef Romola (vrouw van Nijinsky) Sergei als een homoseksuele wellusteling wiens seksuele avances Ninjinsky gek maakten. Dit scenario prikkelde het publiek en droeg bij tot hardnekkige, negatieve vooroordelen over homo’s en homoseksualiteit.

De liefdesverhoudingen van Sergei worden soms beschreven als “explosief”, maar zelf noemde hij ze vaak “pedagogische liefde”. Hij voelde zich aangetrokken tot een reeks mooie jongen mannen, met wiens talenten hij creatief wou samen werken.

Toen hij achttien was, werd Sergei verliefd op zijn neef Dmitri (Dima) Filosofov, ook achttien, en samen publiceerden ze het invloedrijke kunstmagazine “Mir Iskusstva” (De Wereld van de Kunst). Hun relatie bleef vijftien jaar duren, tot Dima Sergei verliet voor een andere man.

Kort na hun breuk zag Sergei de betoverende jonge Nijinsky dansen. Hij creëerde de Ballets Russes als een showcase voor zijn nieuwe geliefde en daardoor bracht hij de genialiteit van Nijinsky en zichzelf samen. Hun relatie duurde van 1909 tot het huwelijk van Nijinsky in 1913.

De volgende ontdekking van Sergei was de onbekende jonge acteur Léonide Massine. Hij maakte van hem een van de grootste dansers van de twintigste eeuw. Sergei en Léonide vormden een koppel tot 1920, toen Léonide trouwde.

Opeenvolgend werd Sergei verliefd op Boris Kochno, een jonge poëet die mede-regisseur van de Ballets Russes zou worden, op Anton Dolin, een levendige Britse danser, op Serge Lifar, een jonge Rus die in 1924 naar Parijs kwam met het plan om Sergei te verleiden en die de “premier danseur” van de Ballets Russes werd en later de regisseur van het Parijse Opera Ballet en op Igor Markevitch, een componist.

Hoewel hij bekend was omwille van zijn bezitterigheid en manipulatief karakter, bracht Sergei liefde en bewondering los in zijn partners, wat uit hun autobiografieën blijkt. Meer nog, de seksuele relaties van Sergei werden integraal verboden aan zijn artistieke prestaties.

Met Lifar en Kochno – samen met zijn vrouwelijke vrienden Misia Sert, Coco Chanel en barones Catherine d’Erlanger – aan zijn bed, stierf “de Tsaar van de Kunst” Sergei Diaghilev in 1929 in Venetië.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.