Bassey, Shirley (1937)

shirley-basseyHet leven van Shirley Bassey, de zangeres met de machtige stem uit Tiger Bay, Cardiff (Groot-Brittannië) lijkt op dat van een klassieke diva, met een stormachtig persoonlijk leven dat gepaard gaat met haar professionele carrière van veertig jaar.

I Who Have Nothing

Shirley Veronica Bassey werd geboren op 8 januari 1937 als de jongste van zeven kinderen. Haar Engelse moeder Eliza, een arbeidster, en haar vader Henry, een Nigeriaanse matroos, woonden in het etnisch gemengde havengebied van Tiger Bay in Cardiff. Als haven was deze plek een ontmoetingsplaats voor allerlei culturen en Cardiff was ook een muzikaal stimulerende stek. Afro-Amerikaanse matrozen bijvoorbeeld brachten de jive, de calypso en de blues mee.

Maar deze etnische mix kende ook spanningen. Men werd er beoordeeld naar huidskleur en naar welke mate men “negroïde” was. Als kind uit een gemengde relatie werd Shirley Bassey geconfronteerd met de raciale vooroordelen uit die tijd. Toch identificeerde ze zich nooit als zwarte en was ze nooit een icoon van de Afrikaanse gemeenschap.

Hoewel Shirley al op vroege leeftijd begon te zingen, voelde ze zich verlegen over haar talent. Als men haar vroeg om te zingen, kroop ze onder de tafel, verstopte ze zich onder een tafelkleed en begon ze te zingen.

Kiss Me, Honey, Honey

Toen ze vijftien was, trad Shirley al op in clubs en cafés in Tiger Bay. Haar stem was dan wel niet geoefend, maar had een apart geluid. Een BBC-afgevaardigde noemde haar stem “een schreeuw uit het hart”. Hoewel haar auditie bij de BBC geen succes was, werd haar flamboyante persoonlijkheid en talent al snel opgemerkt.

Shirleys doorbraak kwam er in 1953 toen een Londense talentscouts naar Cardiff kwam en er zocht naar achtergrondzangeressen en danseressen bij geïmporteerde Amerikaanse shows (hierin mochten omwille van vakbondseisen geen Amerikaanse acteurs in gebruikt worden). Shirley ging op tournee met de show “Hot from Harlem” maar keerde terug naar haar familie toen ze zwanger werd. In september 1954 beviel ze van haar dochter Sharon.

Ondanks dit “ongelukje” werd ze overtuigd door Michael Sullivan, een Londense showbizzagent, om opnieuw op te treden. Dankzij hem begon haar carrière te bloeien. In 1955 nam ze “Burn My Candle” op en in 1957 de “Banana Boat Song”. Michael zorgde ervoor dat haar stem geoefend werd, hij liet haar overdadige gewaden dragen en hij regelde het zo dat ze kon optreden in West End in Londen en in Las Vegas. Hij beweert ook dat hij een korte passionele relatie met haar had.

What Now My Love

In Las Vegas werd Shirley geconfronteerd met racisme, wat ze eerst uit naïveteit niet begreep. De zanger Sammy Davis Jr, die een boontje voor haar had, legde haar uit hoe het er aan toe ging in de stad, die toen nog raciaal gescheiden was.

Met een stijl waarbij tieneronschuld werd gemengd met aardse seksualiteit, kende Shirley haar eerste nummer één hit met de single “As I Love You” in 1958. Achter de schermen verliep haar relatie met Pepe Davis tumultueus, de politie moest zelfs eens ingrijpen toen hij haar in een jaloerse bui probeerde neer te steken.

Toen ze aan vertrouwen op podium had gewonnen en steeds meer succes kende, liet Shirley haar manager Michael Sullivan vallen en trouwde ze in 1961 met Kenneth Hulme, een campe filmregisseur die openlijk homo was. In 1963 werd haar tweede dochter Samantha geboren, hoewel Kenneth ontkende dat hij de vader was.

Na een stormachtige tijd, waarin ze van Kenneth Hulme scheidde, een relatie had met acteur Peter Finch en opnieuw trouwde met Kenneth, brak Shirley internationaal door toen ze het titellied voor de James Bond-film “Goldfinger” opnam. Het nummer werd een nummer één hit in 1964. Tijdens de late jaren 1960 werden haar liedjes “Big Spender” en “This is My Life” klassiekers.

This Is My Life

Na de plotse dood van Kenneth Hulme, waarvan velen dachten dat het zelfmoord was, werkte Shirley samen met en trouwde ze met Sergio Novak. Hij werd haar meest succesvolle manager. Dankzij hits zoals “Diamonds Are Forever”, haar “Something”-plaat en haar optreden tijdens de “Morecambe and Wise Christmas Show” in 1971 werd Shirley Bassey een icoon en een diva uit de jetset.

Ook toen haar singles na 1973 niet meer zo goed verkochten, bleef het publiek Shirley trouw. Maar toch werd nog geplaagd door raciale en seksuele kwesties. Tijdens de jaren 1980 besloot ze om op te treden in Sun City in Zuid-Afrika toen in dat land de zwarte bevolking nog steeds werd onderdrukt door de blanken. Dit toont aan dat ze nog steeds weigerde om zichzelf te zien als een vertegenwoordigster van de Afrikaanse gemeenschap. Haar optreden werd daarom fel bekritiseerd.

Tezelfdertijd zorgden haar glamoureuze seksualiteit en theatrale optreden dat ze een icoon werd van de groeiende holebi-beweging en haar liedje “I Am What I Am” werd een holebi-klassieker. Haar optredens die steeds gepaard gingen met sarcastische camp en heel veel drama zorgden ervoor dat ze kon overleven als artieste. Op haar vierenzestigste kreeg Shirley Bassey de titel “Dame”. Ze blijft de Queen Mum van de Britse showbizz.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 29 oktober 2009 - 1 reactie op dit artikel.

Tags : , , , , , , , , ,

1 reactie to “Bassey, Shirley (1937)”

  1. Marja 30 oktober 2009 at 11:50 Permalink

    De artiest! Ik ben eigenlijk mijn hele leven al fan van Shirley.


Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.