Bailey, Jim (1949)

jim-baileyJames William Bailey is een Amerikaanse zanger, acteur en vrouwenimitator.

Bailey werd geboren op 10 januari 1949 in Philadelphia, Pennsylvania als zoon van Sara en Claude Bailey. Hij heeft één broer, Claude. Als tiener studeerde hij opera aan de ‘Drake Conservatory of Music’ en deed hij bijna een jaar lang mee aan het televisieprogramma “The Children’s Hour” waarin hij acteerde, zong en danste. Zijn familie verhuisde naar New Jersey waar hij naar de ‘Palmyra High School’ ging.

Carrière
Bailey trad in meer dan 70 televisieshows en films op, o.a. in “Ally McBeal”, “Here’s Lucy”, “Night Court”, “The Rockford Files”, “Vega$”, “The Tonight Show Starring Johnny Carson”, “The Ed Sullivan Show”, “The Carol Burnett Show”, “The Merv Griffin Show”, “Late Night With David Letterman”, “The Mike Douglas Show”, “The Dean Martin Show” en “The Joan Rivers Show”.

Bailey werd beroemd in de late jaren 1960 toen hij “illusies” creëerde van zangeressen als Judy Garland, Barbra Streisand en Peggy Lee door ze vocaal te imiteren met zijn eigen operastem. Bailey gaf overal ter wereld concerten, zoals in Las Vegas, in New York en in Londen. Hij trad twee keer op voor de Britse Koninklijke familie en voor vier Amerikaanse presidenten.

Van 1966 tot 1968 trad Bailey op in zomerproducties zoals “The Boy Friend”, “Calamity Jane” met Ginger Rogers, “Bells are Ringing” en “Wildcat” met Gale Storm. In die periode ontmoette hij en geraakte hij bevriend met Phyllis Diller. Bailey leerde hoe hij de persoonlijkheid van actrices kon recreëren en voegde dit toe aan zijn repertoire. In 1968 verhuisde Bailey naar Los Angeles en maakte hij samen met Michael Greer een act bestemd voor nachtclubs. Ze traden op in de ‘Redwood Room” en Bailey voegde Judy Garland toe aan zijn repertoire. Toen Garland zelf naar de show van Bailey kwam kijken, sprong ze op het podium en vroeg ze hem om samen een liedje te zingen. Bailey ging akkoord en ze zongen samen “Bye Bye Blackbird”. Later werden hij en Garland vrienden en zij werd zijn mentor. Ze bleven bevriend tot de dood van Garland in 1969. In 1970 trad Bailey op in Las Vegas en was hij onmiddellijk een groot succes. Hij verscheen in “The Ed Sullivan Show”, die zijn internationale carrière hielp lanceren. Zijn optreden als Judy Garland met het lied “The Man that Got Away” was zo’n fenomenaal succes dat men hem een paar maanden later terug vroeg om op te treden als Peggy Lee. Hij trad ook op als zichzelf in een paar shows.

Bailey trad met succes op in New York, in Londen in en Los Angeles. In Londen trad hij op in de legendarische show van David Frost. Hij trad daarna op in het populaire variétéprogramma “The Carol Burnett Show”, waarin hij als Barbra Streisand een komisch duet van “Happy Days Are Here Again” zong met Burnett. Hij kwam ook vaak aan bod in “The Tonight Show” met Johnny Carson.

Bailey werd gecontacteerd door Lucille Ball in 1973 en ze vroeg hem om op te treden in haar populaire show “Here’s Lucy”. Ball was zo onder de indruk van Bailey en zijn optreden dat ze haar show de titel “Lucy and Jim Bailey” gaf en ze organiseerde ook een feest voor hem na opname van de show. Het tweetal bleef bevriend tot de dood van Ball in 1989. Bailey geraakte ook nauw bevriend met Lucie Arnaz, de dochter van Ball. Zij bleven ook goede vrienden en organiseerden benefietoptredens ter ere van haar moeder en vader. In 1973 vroeg men Bailey om terug op te treden in Carnegie Hall. Deze keer werd er ook een opname gemaakt van zijn optreden die op plaat verscheen.
Deze plaat werd wereldwijd een groot succes.

Ook in 1973 werkte Bailey samen met Liza Minnelli, de dochter van zijn mentor Judy Garland. Samen gaven ze een concert en recreëerden ze de optredens van Minnelli met haar moeder in Londen waarbij Bailey optrad als Garland. Het “Judy and Liza Concert” had veel succes. Later gaf Minnelli een parel van haar moeder cadeau aan Bailey.

Tijdens het midden van de jaren 1970 trad Bailey vaak op in Las Vegas. Hij werd ook geboekt voor concerten overal ter wereld zoals in Canada, Australië en Zuid-Amerika. De volgende jaren deed hij meer televisiewerk en kreeg hij rollen die speciaal voor zijn uniek talent werden geschreven. Zo was er “Switch” in 1978 met Robert Wagner, Eddie Albert en Sharon Gless, “Vega$” in 1979 met Robert Urich en “The Rockford Files” in 1979 met James Garner.

Bailey trad ook op tijdens enkele grote shows. Hij trad op tijdens de “Super Bowl XII” als Barbra Streisand en zichzelf en deed een show voor Queen Elizabeth II en haar echtgenoot Prince Philip als Barbra Streisand en zichzelf. Hij trad op tijdens de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen van 1984 en tijdens de ‘People’s Choice Awards’. Hij trad ook nog verschillende keren op in Carnegie Hall en in het Londense Palladium.

Tijdens de late jaren 1980 richtte Bailey zijn aandacht terug naar de televisie, met o.a. een rol in de tv-reeks “Night Court” als Chip/Charlene, een schoolvriend van Dan (John Larroquette) die een geslachtsverandering had ondergaan, “Vultures in Paradise” met Stuart Whitman en Yvonne De Carlo, “The Surrogate” met Shannon Tweed en “Penitentiary 3” met Anthony Geary en Leon Isaac Kennedy.

Omdat Barbra Streisand vanaf het midden van de jaren 1980 niet meer veel optrad, besloot Bailey om enkele van haar beste filmscènes te recreëren en trad hij daarmee op. Tijdens de late jaren 1980 ging hij ook op tournee met de musical “Nite Club Confidential”. Tien jaar later, in 1995, trad Bailey op voor Streisand en andere sterren zoals Clint Eastwood en Warren Beatty. Ook in de jaren 1990 trad Bailey op voor prinses Diana en prins Charles in Londen. Hij trad opnieuw op in Carnegie Hall, in het Londense Palladium en in Las Vegas. Nadat hij uitgebreid op tournee was geweest tijdens de jaren 1990 opende Bailey het ‘Jim Bailey Theater’ in Palm Springs, California. Tien maanden later sloot het theater al omdat Bailey steeds meer opdrachten kreeg om op te treden.

Bij de start van het nieuwe millennium had Bailey een gastrol in “Ally McBeal” als Harold Dale en in een aflevering van “Duckman”. Hij bleef optreden zoals in “Tallulah and Tennesse” van Charles Rohm Smith naast Bette Garrett als Estelle Winwood, als Mae West en in “Me and Jezebel”. Daarnaast speelde hij ook in “Jeffrey” en “Fragile Fire”, geregisseerd door Paul Winfield.

Bailey blijft optreden en doet ook benefieten ten voordele van Aids-onderzoek. In juni 2009 trad hij op in Londen naar aanleiding van de 40ste verjaardag van de dood van Judy Garland. In de ‘London Times’ beschreef men zijn prestatie: “Zijn act is helemaal niet camp. Je kan het zelfs geen act noemen want Bailey kruipt zo goed in de huid van Garland dat zij echt terug is. Het is een verbluffende illusie, een soort perfecte gekheid”.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.