Maupin, Armistead (1944)

armistead-maupinRomanschrijver Armistead Maupin, een scherpe sociale criticus, plaatst zijn holebipersonages in een breed menselijk kader, waardoor hij een sociale geschiedenis voor San Francisco schept tijdens de tumultueuze decennia van de jaren 1970 en 1980.

Maupin wordt vaak vergeleken met Charles Dickens: elkeen schreef oorspronkelijk voor seriepublicaties, elkeen geeft vorm aan zijn werk voor een algemeen publiek, en elkeen onderzoekt vanuit een kritisch standpunt de sociale samenstelling van zijn uitverkozen stad. Net zoals het Londen van Dickens, is het San Francisco van Maupin bevolkt met allerlei soorten en rangen van mensen: daklozen en schurken, hypocrieten uit de hogere kringen en zelfingenomen stedelingen met hun middenklassemaniertjes, en in het centrum, een groep ernstige personen die op zoek zijn naar een gelukkig leven.

Het is geen toeval dat Maupin’s holebiseksuele karakters in deze bredere sociale context geplaatst worden. Maupin spreekt over zijn bedoeling om “een breed menselijk kader te schetsen en zijn holebikarakters in dit kader te plaatsen.”

De gemeenschap is Maupin’s thema. Zijn San Francisco is de thuishaven van in elkaar passende netwerken van vrienden, geliefden en vijanden. Naarmate deze groepen zich ontwikkelen en evolueren, worden sommige steunende en koesterende groepen, terwijl andere zich ontwikkelen tot hypocritische en verstikkende groepen. Dit sociaal bewustzijn tekent Maupin’s opkomst als een politiek woordvoerder en criticus van het “Far Right” en van de entertainmentwereld.

Armistead Jones Maupin, Jr. was voorbestemd als Young Republican. Hij werd opgevoed in een behoudsgezinde North Carolina familie, en schreef voor de “Daily Tar Heel”, terwijl hij student was aan de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill. Nadat hij uit de Faculteit der Rechtsgeleerdheid werd gezet begon hij te werken bij het Raleigh televisiestation waar de manager, Jesse Helms, al heel wat bekendheid verworven had met zijn conservatieve televisiecommentaren.

Na verscheidene detacheringen bij de marine (eentje in Vietnam) en werkervaring bij een Charleston krant, kwam hij uiteindelijk terecht in California, waar in 1976 zijn “Tales of the City” gepubliceerd werden in de “San Francisco Chronicle”.

Deze dagelijkse columns, die later herzien werden voor boekpublicatie (in vijf afzonderlijke volumes), volgden verscheidene jonge bewoners van 28 Barbary Lane, een huis op de San Francisco’s Russian Hill. (De zesde en zevende roman van de serie, Sure of You [1989], verscheen enkel in boekvorm). Anna Madrigal, een vrouw met een excentrieke smaak en een mysterieus verleden, is zowel huisbazin als draagmoeder, die haar kinderen steunt in hun zoektocht naar geluk.
Mary Ann Singleton, wiens aankomst in San Francisco de serie inleidt, heeft het moeilijk om een evenwicht te vinden tussen professionele ambities en haar verplichtingen tegenover familie en vrienden. De vrouwenjager Brian Hawkins en de homoseksuele Everyman Michael Tolliver streven dezelfde zoektocht naar liefde na – van de seksuele bevrijding in de late jaren 1970 tot het rustige welverdiende geluk van een familieleven in de jaren 1980.

Maupin, een scherpe sociale recensent, vertelt de nauw met elkaar verweven verhalen van deze stadsmensen met een overvloed aan details en zachte satire die de grenzen en het geloof van talrijke gemeenschappen verlicht, wat het meest merkbaar is in de contrasterende beschrijvingen van een vrouwenmuziekfestival en het exclusieve Bohemian Grove kamp in “Significant Others” (1987). Deze serie bestaat in feite uit een sociale geschiedenis van twee decennia.

De reeks, die een afspiegeling is van de gemeenschappen die het beschrijft, vervaagt wanneer AIDS de kop opsteekt in de levens van de personnages. Er groeien scherpe verschillen tussen zij die “moed en schitterende schoonheid” tonen in het bestrijden van de ziekte, en zij die vervallen in medelijden of onverschilligheid. De onderscheiden Barbary Lane “familie”, vervalst door tranen en geluk, valt uiteen, wat Maupin’s gevoel voor verraad van de holebigemeenschap in het echte leven weerspiegelt.

“Maybe the Moon” (1992), zijn eerste post-Tales roman, gaat in op deze thema’s van gemeenschap en hypocrisie; de scenarioschrijvers, acteurs, en Hollywood-directeurs streven naar geluk, koesteren en verraden elkaar, en komen liefde tegen op de meest onverwachte plaatsen.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 05 augustus 2009 - 0 reacties op dit artikel.

Tags :

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.