Andrews, Julie (1935)

julie-andrewsJulie Andrews (geboren op 1 oktober 1935) is een Oscar-winnende, Engelse actrice, zangeres en schrijfster die beroemd werd door haar hoofdrollen in de musicalfilms “Mary Poppins” (uit 1964) en “The Sound of Music” (1965).

Julie Andrews werd geboren als Julie Elizabeth Wells in Walton-on-Thames, Surrey in Engeland als dochter van een acteur en een pianiste. Haar ouders merkten al snel dat hun dochter een uitzonderlijk goede zangstem had en stuurden haar op zangles zodat ze dit talent kon ontwikkelen. De eerste openbare optredens van Julie waren tijdens Wereldoorlog II waarbij ze de troepen entertainde samen met collega-kindsterretje Petula Clark. Ze was voor het eerst te zien in het theater in West End, Londen in 1947. Ze was te horen in de radioshow “Educating Archie”, trad op in de theaterproductie “Cinderella” en maakte haar Amerikaanse debuut in de Broadwayproductie “The Boy Friend” in 1954.

In 1956 castten de componisten Frederick Loewe en Alan Jay Lerner haar voor de rol van Eliza Doolittle naast Rex Harrison (als Henry Higgins) in de theaterproductie “My Fair Lady” (gebaseerd op “Pygmalion” van George Bernard Shaw). De productie werd een succes en Julie werd een ster. Ze was ook te zien in twee televisiemusicals: “High Tor” met Bing Crosby en “Cinderella” van Rogers and Hammerstein.

In 1961 castten Lerner en Loewe haar voor de rol van Guenevere in “Camelot” naast Richard Burton en Robert Goulet. Dankzij optredens in de televisieshow van Ed Sullivan werd deze productie ook een groot succes.

Toen Jack Warner de hoofdrol voor de film “My Fair Lady” aan Audrey Hepburn gaf, kreeg Julie als “troost” de hoofdrol in de Disney-film “Mary Poppins”. Voor deze prestatie kreeg ze een Golden Globe Award voor beste actrice (waarmee ze Audrey Hepburn versloeg). Aan het einde van haar dankwoord voor die prijs kon ze het niet nalaten om wraak te nemen op Jack Warner met de volgende legendarische woorden: “En, als laatste, gaat mijn dank uit naar een man die een prachtige film maakte en die dit allemaal mogelijk maakte: Jack Warner!”. Het publiek snapte wat ze bedoelde en ging plat.

Met haar rol in “Mary Poppins” won Julie Andrews ook een Oscar voor Beste Actrice in 1965 en ze won een Grammy Award voor Beste Plaat met de soundtrack voor die film. Het volgende jaar werd ze genomineerd voor een Oscar voor haar rol als Maria von Trapp in “The Sound of Music” en werd ze én van de meest beroemde sterren in Hollywood. Het resultaat was dat ze te zien was in het epos “Hawaii” (uit 1966) naast Max von Sydow en samen met Paul Newman in “Torn Curtain” (uit 1966) van Alfred Hitcock. In 1967 was ze te zien in “Thoroughly Modern Millie” met Mary Tyler Moore en Carol Channing.

“Star!” (uit 1968), een biofilm over Gertrude Lawrence en “Darling Lily” (uit 1970) met Rock Hudson flopten echter. Beide films worden vaak aangehaald als het einde van de grote Hollywood musicalfilms. De films waren schadelijk voor de carrière van Julie en ondanks rollen in verschillende films zoals deze geregisseerd door Blake Edwards, haar tweede echtgenoot (daarvoor was ze getrouwd met Tony Walton): “10″, “Victor/Victoria” en “S.O.B” (waarin ze haar borsten toont) was Julie Andrews bijna niet te zien op het scherm tijdens de jaren 1980 en 1990.

Julie Andrew zou het slachtoffer zijn geworden van typecasting en haar twee meest beroemde rollen (in “Mary Poppins” en “The Sound of Music”) gaven haar het imago van “zeemzoeterig”. Haar rollen in de films van Blake Edwards kunnen beschouwd worden als een poging om dit imago te doorbreken. In “10″ is haar personage een ernstige zakenvrouw, in “Victor/Victoria” speelt ze een vrouw die een man imiteert (die zelf een travestiet is) en in “S.O.B.” speelt ze een vrouw die heel goed op haar gelijkt en die op een bepaald moment (nadat ze drugs heeft genomen) haar borsten laat zien. De talkshowpresentator Johnny Carson bedankte Julie Andrews voor die scène omdat ze “toont dat de heuvels nog steeds levend zijn”, een allusie op de beginzin uit het titellied van “The Sound of Music”.

In 2000 werd Julie Andrews door de Britse koningin tot “Dame Commander of the British Empire” geslagen.

Na een mislukte operatie aan de stembanden verloor Julie Andrews haar zangstem. Toch ging ze aan het einde van 2002 op tournee in de Verenigde Staten samen met Christopher Plummer, Charlotte Church, Max Howard en de “Royal Philarmonic Orchestra”.

In 2001 werd Julie Andrews gecast door regisseur Garry Marshall voor de film “The Princess Diaries” en de opvolger “The Princess Diaries II”. In deze films speelt Julie de rol van een koningin van een denkbeeldig Europees land. Beide films hadden veel succes. In 2004 was Julie Andrews de stem van koningin Lilian in de film “Shrek 2″.

Julie Andrews heeft ook verschillende kinderboeken geschreven onder de naam Julie Andrews Edwards. De bestbekendste zijn “Mandy” en “The Last of the Really Great Whangdoodles”.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 03 augustus 2009 - 2 reacties op dit artikel.

Tags :

2 reacties to “Andrews, Julie (1935)”

  1. sigrid 26 augustus 2009 at 00:14 Permalink

    Thoroughly Modern Millie en Star! heb ik beiden gezien en ik snap niet dat die films geflopt zijn. Het zijn beiden goede films .In “Thoroughly Modern Millie” speelde ze een naïef jong meisje met een plan. Deze Film ligt helemaal in de zelfde lijn van haar imago ( lief en zachtaardig ) en in “Star!” moet ze een bitcherige vrouw spelen maar ze is net iets teveel “julie” om bitcherig over te komen.Beide films zijn met momenten heel grappig.

    Ik weet niet of jullie het weten maar Julie heeft ook nog 3 specials gedaan met Carol Burnett (haar beste vriendin) —”Julie and Carol at Carnegie Hall” (CBS, 1962); “Julie and Carol at Lincoln Center” (CBS, 1971); en “Julie and Carol: Together Again” (ABC, 1989). Dit waren komische zaal shows die ook op tv werden uitgezonden.

    In 1972–73 had ze haar eigen variété serie, The Julie Andrews Hour, bij ABC.

    In de zomer van 1992, trad ze op in haar eigen televisie sitcom, Julie, bij ABC met co-star James Farentino

    in 1999 kwam de CBS TV movie, One Special Night, uit waarin ze nogmaals samen speelde met James Garner ( The Americanization of Emily ,victor/victoria )

  2. Gayworld.be 26 augustus 2009 at 19:02 Permalink

    Dankjewel voor je reactie Sigrid.


Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.