Biseksualiteit in films

ABC

biseksualiteit-in-filmsEr is al veel gezegd en geschreven over homo’s en lesbiennes in films, maar over biseksualiteit (of het nu over de personages of de acteurs/actrices zelf gaat) is niet zoveel bekend. Sommige geschiedkundigen en regisseurs argumenteren dat biseksualiteit een mildere – en daardoor meer aanvaarde – vorm is van homoseksualiteit of lesbianisme, anderen behandelen de biseksueel ofwel als een verrader van de gayscene of als een maniakale moordlustige of suïcidale variant die verscheurd wordt tussen twee werelden.

De eerste bekende films met biseksuele personages zijn “A Florida Enchantment” uit 1914, een Amerikaanse film door Sidney Drew en “Zapatas Bande”, een Duitse film uit hetzelfde jaar. Deze vroege stomme films werden niet gehinderd door de censuur en de regisseurs waren vrij in de keuze van hun personages, binnen de moraal van hun tijd.

Toch werden de geaardheid van de personages eerder verbloemd in plaats van ze duidelijk naar voor te brengen. Homoseksualiteit en biseksualiteit werden vaak verhuld in religieuze thema’s om plaatselijke censoren de pas af te snijden (zo konden zij niet knippen in de films voor ze werden getoond aan het publiek).

Will H. Hays verbande alle verwijzingen naar holebi's uit Amerikaanse films

Will H. Hays verbande alle verwijzingen naar holebi's uit Amerikaanse films

De code van Hays

Rond 1915 werd Hollywood de filmhoofdstad van de wereld. De filmindustrie werd berucht voor zijn omgeremdheid – omwille van het druggebruik en de promiscue seks – onder zijn werknemers, met dan vooral de acteurs en de actrices zelf.

Uiteindelijk besloot men zelf de situatie aan banden te leggen, voor externe censoren dit deden en een groep filmmakers huurden Will H. Hays in, een voormalige postmeester. Hij schreef een reeks richtlijnen uit, die in 1934 de productiecode werd of de “Hays-code” waardoor elke verwijzing naar holebiseksualiteit uit Amerikaanse films werd verbannen.

De woorden “gay”, “homosexual” en “bisexual” mochten zelfs niet meer gebruikt worden en er waren bijna geen biseksuele personages meer te zien in Amerikaanse films tijdens de jaren 1930 en 1940. Het gebrek aan biseksuelen in de film zorgde er zelfs voor dat het grote publiek dacht dat biseksualiteit niet echt bestond. Uiteindelijk kwamen er later toch regisseurs die zich niets aantrokken van de code van Hays, en in de jaren 1960 werd deze zelfs opgeheven.

Biseksuele scenario’s

De verwerping van de Hays-code betekende niet meteen een positieve weergave van holebi’s. In plaats daarvan kwamen er een paar aangepaste scenario’s waardoor er biseksuelen in de films te zien waren.

Meestal werd het biseksuele verleden van een personage onthuld of zwerft hij of zij rond met een partner van hetzelfde geslacht. “Making Love” uit 1982 was de eerste grote Hollywood-film over een openlijk biseksuele man, zonder hem te veroordelen. Echtgenoot Michael Otkean verlaat zijn vrouw Kate Jackson (een voormalige Charlie’s Angel en lesbisch icoon) voor een andere man, gespeeld door Harry Hamlin. Hoewel deze film geen commercieel succes werd, was het feit dat in een Hollywoodfilm een biseksueel als een normale mens werd geportretteerd, heel belangrijk.

Een ander mogelijk scenario is dat een homo of een lesbienne wordt verlaten door zijn/haar geliefde die op zijn/haar beurt een heteroseksuele relatie aangaat. In de filmhit “The Fox” uit 1968 kiest het biseksuele personage Ellen uiteindelijk voor een man in plaats van voor haar lesbische vriendin, die op haar beurt wordt vermoord door de man.

In “Personal Best” uit 1982, leert het personage van Mariel Hemingway haar eigen geaardheid kennen dankzij Patrice Donnely, maar uiteindelijk kiest zij voor een man: Scott Glenn.

Een variatie op dit thema is “Chasing Amy” uit 1994 van Kevin Smith. Het personage Alyssa is een gezworen lesbienne tot zij verliefd wordt op een man. Ze heeft eventjes een relatie met hem, maar uiteindelijk kiest ze toch terug voor een vrouw.

In een derde – en meest beangstigend – scenario is het biseksueel personage een marginaal persoon die moordt of wordt vermoord omwille van zijn of haar geaardheid. In de film “The Fox” is de dood van de lesbienne nogal symbolisch: zij wordt gedood door een boom die tussen haar benen valt.

In “Basic Instinct” uit 1992, een film die werd geboycot door holebi-verenigingen omwille van de voorstelling van de criminele holebi, portretteert Sharon Stone de moordlustige biseksuele Catherine Tramell. Er wordt verondersteld dat zijn haar biseksuele geliefde vermoordde, maar uiteindelijk blijkt dat hij is vermoord door een man, Michael Douglas met wie ze beiden een relatie hebben gehad.

De biseksueel als verrader

De filmbiseksueel wordt vaak voorgesteld als iemand zonder ruggengraat, als een persoon die zijn/haar partners en de gemeenschap bedriegt.

De hartendief van Hollywood, Robert Redford, speelde de biseksuele echtgenoot Wade in “Inside Daisy Clover” uit 1966. Op vraag van de ster werd Wade veranderd van een homo naar een biseksueel zodat Robert “hem beter kon spelen”. Hoewel zijn biseksualiteit nauwelijks aan bod komt in de film, was het de bedoeling van de acteur om de biseksueel te portretteren als een egoïstische, immorele man.

In “Sunday, Bloody Sunday” uit 1971 van John Schlesinger delen een homo en een hetero-vrouw een biseksuele man. Er wordt flink nadruk gelegd op het feit dat deze laatste niet “kiest” tussen zijn homo- of heteroseksualiteit.

“Cabaret” uit 1972, gebaseerd op de musical van John Kander-Fred Ebbs en op “Berlin Stories” van Christopher Isherwood gaat over de relatie tussen de biseksuele Baron Max en de meer homo-achtige Brian Roberts. Uiteindelijk blijft Roberts alleen achter.

De film “Go Fish” uit 1994 is de meest succesvolle “doordeweekse” lesbische film met het openlijk biseksueel personage “Daria” dat seks heeft met een man en die daarna ondervraagd wordt door haar lesbische vriendinnen die haar afkeuren en haar uit hun groep willen wegstemmen.

“Dog Day Afternoon” van Sidney Lumet uit 1975 is een noemenswaardige uitzondering op het thema. De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en toont Al Pacino als Sonny, die getrouwd is met een vrouw en kinderen heeft, maar die verliefd wordt op Leon, zijn transeksuele geliefde (Chris Sarandon). Sonny overvalt een bank om voor de geslachtsoperatie van Leon te kunnen betalen.

In hetzelfde jaar werd ook de cultklassieker “The Rocky Horror Picture Show” uitgebracht. Daarin portretteert Tim Curry in travestie Dr. Frank-N-Furter. Hij bevredigt zowel Brad als Janet, een bruidspaar gespeeld door Barry Bostwick en Susan Sarandon.

Recente films

Ondanks wat vooruitgang, lijkt Hollywood biseksualiteit nog steeds als een taboe te behandelen. “Henry and June”, waarin een relatie tussen biseksuele vrouwen te zien is, werd door de censoren als ongeschikt bevonden voor kijkers onder de 17 jaar.

“Wild Things” uit 1998 gaat ook over de seksuele relatie tussen de twee vrouwelijke hoofdpersonages, en er wordt even allusie gemaakt op de seksuele relatie tussen de twee mannelijke hoofdpersonages. Toch werd deze film goedgekeurd voor alle publiek omdat in deze film het lesbianisme eerder als een heteroseksuele fantasie wordt gebruikt.

Biseksuele acteurs/actrices

Er bestaan al lang geruchten over de biseksualiteit van enkele acteurs of actrices: van James Dean tot Cary Grant tot Tom Cruise, maar slechts een paar acteurs en actrices hebben ooit openlijk over hun biseksualiteit gepraat: Madonna, Joey Lauren Adams, Anne Heche en Sandra Bernard. Het is geen toeval dat de meesten vrouwen zijn, omdat vrouwelijke biseksualiteit nog steeds beter geaccepteerd wordt dan mannelijke biseksualiteit, omdat het een belangrijke rol speelt in heteroseksuele fantasieën.

In “My Best Friend’s Wedding” uit 1997 met Julia Roberts is er sprake van biseksuele infiltratie. De film begint op de tonen van de biseksuele Ani DiFranco die een cover van Dusty Springfield zingt “Wishin’ and Hopin’”. In de film is ook de biseksuele Rupert Everett te zien, die de show steelt als de voorspelbare, amusante homo-kameraad van Julia Roberts.

Besluit

Biseksualiteit in films, is helemaal anders dan de homo of lesbische tegenhanger en wordt langzamerhand een afzonderlijk genre, waarvan het biseksueel filmfestival in San Francisco een bewijs is.

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

1 reactie to “Biseksualiteit in films”

  1. klaasje 30 mei 2010 at 17:59 Permalink

    helemaal mee eens ;)


Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.