Harvey, Andrew – One last mirror

one-last-mirror

In “The Death of the Hired Man” schreef Robert Frost: “Thuis is de plaats waar ze je steeds binnenlaten”. Maar wat moet je doen als “ze” je niet binnenlaten? Als “ze” je de schuld geven voor hun slechte levens? Kan je dan nog in vrede leven? Is dat huis dan echt je thuis? Zeker niet. Thuis, eens je meest geliefde plaats, wordt een hel. Het wordt een plaats waar je verleden je steeds achtervolgt en hoewel de anderen waar je heel voor voelt er ook zij, ben je er alleen.

“One Last Mirror” werd het eerst gepubliceerd in 1985 en is Andrew Harvey’s debuut. Het is het verhaal van Savitri – een zeventigjarige vrouw uit Sri Lanka. Uit egoïsme verwaarloost ze haar familie en negeert ze de raad van haar moeder. “Mijn moeder,” vertelt ze, “wou dat ik verstandig was… Waarom zou ik? Waarom zou ik willen eindigen als mijn moeder? Kaal, heilig en beschermd, slachtoffer van iedereen die niet kan zonder perfectie?”

Jammer genoeg, wat ze als een zegen beschouwt blijkt slechts schijn te zijn. Ze heeft alle comfort wat het leven te bieden heeft en wordt door iedereen gerespecteerd. Zodanig zelfs dat een huwelijk of begrafenis zonder haar aanwezigheid niet af is. Toch voelt ze zich alleen. Ze haat haar echtgenoot, Ranil, omdat hij homoseksueel is. Ze probeert hem op elke mogelijke manier te kwetsen en weigert om met hem te slapen. Soms verlaat ze in het midden van de nacht haar huis. Het eindigt ermee dat Ranil, gefrustreerd zichzelf van het leven berooft. Haar dochters, Prema, Savitri, Padma en Mary haten haar. Ze willen haar straffen maar ze kunnen haar niet verwerpen. Want, ze is hun enige hoop op liefde. Ze is verward en om zichzelf te troosten vertelt vaak over haar dood, haar moeder, haar vader en zelfs over Ranil. Maar ze trekt zich steeds meer en meer in zichzelf terug. Ze wil nog enkel sterven, zodat er een einde komt aan haar lijden.

En toch, diep in haar hart verlangt ze naar echte liefde, “onbaatzuchtige liefde”. Ze vindt die liefde in David, een Engelsman die ze ontmoet dankzij de tussenkomst van een vriendin.

Op zijn vijfentwintigste is David net zo veel in de war als Savi, maar dan op een andere manier. Diegene waar hij van hield hebben nooit van hem gehouden en diegenen die hij bewonderde hebben hem gebruikt in hun eigen belang. Diegenen die wel van hem hielden, konden hem nooit gelukkig maken. Pijn, angst en eenzaamheid brengen hem naar Colombo om troost te vinden in de Boedhistische filosofie. In het begin probeert Savi hem te ontlopen maar ze ontwikkelt al snel gevoelens voor hem. En dan start het proces van zelfonderzoek en de zoektocht naar de waarheid, die waarheid die ze al die jaren hebben vermeden. Dankzij hun gesprekken komen ze in het reine met hun pijn en lijden en krijgen ze nieuwe perspectieven.

David vertrekt naar India en Savi probeert om de relatie met haar dochters weer aan te knopen. Nooit eerder voelde ze zich zo ligt, zo ligt als “stof en lucht”. De thuis waarvan ze eens droomde, wordt realiteit. David komt niet terug, maar ze voelt zijn aanwezigheid in alles waarvan ze houdt. “Je was weg”, zegt ze, “voor altijd, maar toch bleef je hier.”Andrew toont in zijn meeslepende verhaal een microcosmos van de huidige wereld, een wereld waarin wordt gevochten voor kleinzielige interesses, blind voor de mogelijke gevolgen. En eens de nutteloosheid van hun levens tot hun doordringt, verstoppen ze zich voor de laatste spiegel; de waarheid waarmee ze niet kunnen leven.

Toch kan je vrede vinden in die laatste spiegel. Door de waarheid te aanvaarden, hoe hard die ook is. En door je manier van leven aan te passen, of zelfs te veranderen.

One last mirror door Andrew Harvey

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.