Moet ik het initiatief nemen?

Beste Daisy Soleil,

Het is exact een maand geleden dat mijn vriendje het uitmaakte. We hadden nog niet zo lang een relatie, 5 maanden. Maar het was voor mij mijn eerste serieuze relatie. We verschillen ongeveer 2 jaar van elkaar, wat op zich niet zoveel is. Toch hadden we totaal andere levens. Ik studeer nog. Ik ben kunststudent in Gent. En hij werkt in de horeca in Aalst. Onze vriendengroep is ook totaal anders. Hij heeft vooral veel vrienden in de holebi-wereld en kent veel mensen van uit te gaan. Ik heb een beperkt vriendengroepje, bijna allemaal hetero. Qua karakter zijn we ook mekaars tegenpolen. Aan die verschillen heb ik me nooit gestoord. Integendeel, ik vond het een sterkte in onze relatie.  Ik leerde mijn zwaktes kennen en probeerde er aan te werken. We groeiden eigenlijk dichter naar mekaar en op vele vlakken vulden we mekaar aan. Ik moet wel toegeven dat ik de laatste maand in onze relatie niet veel tijd had voor hem.  Als kunststudent ben je soms constant bezig met je eigen persoonlijke projecten die enorm veel tijd en aandacht van me vragen. Het is mijn passie en mijn studies vallen bijna samen met mijn hobby’s. Hij heeft zelf niet echt hobby’s, enkel uitgaan met vrienden. En dat begrijp ik ook wel. Als je in de horeca werkt, heb je meestal niet de makkelijkste uren. Hij had me wel al duidelijk gemaakt dat hij meer tijd voor ons wou en ik wou dat ook en ik beloofde hem dat ik na de examens er werk van ging maken.Net voor de examens heeft hij het uitgemaakt. Hij zag het blijkbaar niet meer zitten tussen ons. Ik had nog gehoopt dat we zouden werken aan onze relatie. Begrijp me niet verkeerd. Ook al zijn 5 maanden erg kort, het was niet zomaar een flirt of een verliefdheid van voorbijgaande aard. Ik heb nooit ervaren dat hij het niet serieus met me nam.

Eerst dacht ik, hem zie ik nooit meer terug. Als je al totaal andere levens hebt, dan moet het wel erg toevallig zijn om mekaar terug te zien. Tenzij je natuurlijk afspreekt. Met de gedachte dat hij me snel zou vergeten, probeerde ik me te concentreren op mijn examens. Af en toe stuurde hij nog iets naar mij. We hadden aan mekaar beloofd wel contact te houden, ook al ging dat niet makkelijk zijn. Want ik zie hem nog altijd keigraag en mis hem iedere dag.  Er gaat geen moment voorbij of ik denk aan hem. Ik had gehoopt dat gevoel uiteindelijk voorbij zou gaan en ik verder  zou kunnen gaan met mijn leven. Niets is minder waar. Het is zelfs zo erg dat ik de laatste weken constant over hem droom. En goeie dromen. Enkel de laatste droom was meer een nachtmerrie. Ik zag hem voor mijn ogen verdwijnen en was radeloos. De laatste weken stuurt hij mij ook berichtjes dat hij mij mist en van me houdt. Aanvankelijk dacht ik dat hij me voor de gek hield. Ik was al enorm gefrustreerd omdat ik hem probeerde te vergeten. In het begin durfde ik niet terug te sturen.  Ook wanneer hij vorige week een berichtje stuurde in de aard ‘kom gerust af’, op zo’n meer vriendschappelijke manier.  Ik wil hem terug, maar niet gewoon als vrienden. Dat is voor mij te pijnlijk. Dus heb ik hem sindsdien niks meer gestuurd. In een van zijn berichtjes stuurde hij ook dat hij niet altijd durft te sturen.

Momenteel ben ik klein beetje radeloos. Ik weet eigenlijk niet wat hij wil en waar ik sta. Ik wil hem terug maar niet zomaar. Eerst moet er een serieus gesprek komen. Mijn vrienden geven me tegenstrijdige adviezen. De één zegt dat ik het hard moet spelen en hem moet duidelijk maken dat ik niet zomaar terugkom. De ander zegt dat ik het initiatief moet nemen en ik eigenlijk niks te verliezen heb. Uiteindelijk vraag ik me af of hij me wel echt terug wil of het eerder een soort gemis aan relaties. Hij heeft al wat serieuze relaties achter de rug. Voor mij hoeft het niet als het dat is. Ik wil niet weer gedumpt worden na een paar maanden. Ik wil hem terugzien om hem te vragen, maar wil zeker niet wanhopig overkomen.

Wat denk jij Daisy? Moet ik hem verder proberen te vergeten of weer contact opnemen? Moet ik het initiatief nemen?

Vriendelijke groetjes,
Anoniem


het-antwoord-van-daisy-soleil

Lieve Anoniem,

Twee totaal andere levens hebben, mag eigenlijk geen beletsel zijn om een relatie te hebben met elkaar.
Er bestaan heel veel koppels waarvan de partners heel verschillende levensritmes hebben.
En toch zijn zij zeer gelukkig samen. Hoe? Door te praten met elkaar, door elkaar te zeggen wat ze fijn vinden en wat ze niet zo leuk vinden.

Je schrijft dat je meent dat hij het serieus met je bedoelde en dat hij jou de laatste weken berichtjes stuurt waarin hij schrijft dat hij van je houdt en je mist.
Dat lijkt mij echt meer dan zomaar een vriendschappelijk gebaar. Je merkt ook op dat jij nog steeds van hem houdt…

Je komt zeker niet wanhopig over door terug met hem af te spreken door hem te vragen om eens samen een ernstig gesprek te hebben.
Praat met elkaar! Vertel hem wat jouw verwachtingen zijn van hem en vraag hem ook wat hij van jou verlangt.
Op die manier zal je weten hoe het staat en kan je je conclusies trekken.

veel liefs,
Daisy Soleil
xox

Vertel anderen over dit artikel :
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • E-mail this story to a friend!
  • Netvibes
  • NuJIJ
  • Technorati
Geplaatst op 13 februari 2012 - 0 reacties op dit artikel.

Tags : , , , , , ,

Geef jouw mening

Invulvelden met een (*) zijn verplicht in te vullen.